ΦΑΚΕΛΟΣ-ΠΕΛΛΑNEWS

Η ζωή όλων μας αλλάζει. Το συμπέρασμα το οποίο βγαίνει είναι ότι η υπάρχουσα κατάσταση δεν πάει άλλο, όπως όμως και η προηγούμενη που δεν οδηγούσε σε ορθό δρόμο. Κάτι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε. Ήταν δύσκολο να αλλάξει η κατάσταση μιας χώρας που κινείτο με δανεικά. Η κυβέρνηση του Πα.Σο.Κ. ολοκλήρωσε το έργο της απαξίωσης της πολιτικής, συμπεριλαμβάνοντας την στη γενικότερη οικονομική κρίση. Δεν χειρίστηκε σωστά τίποτε, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ικανό να το κάνει. Φτάσαμε στο σημείο «μηδέν». Κάνουμε ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω, βήματα μπροστά ή πίσω, ή τελικά απλά κάνουμε σημειωτόν κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας σε όλα αυτά που αποφασίστηκαν για μας, χωρίς εμάς; Ένα βήμα πάντως θέλησε να κάνει η ΠΕΛΛΑnews, μέσα από τον μίνι φάκελο με θέμα «Η Κρίση Σήμερα», με τις απόψεις τριών προσώπων που βιώνουν την κοινωνία και την πολιτική από τη δική τους πλευρά, βλέποντας τα πράγματα από την δική τους σκοπιά. Έτσι, επιδιώκουμε να προσθέσουμε τρεις ακόμη απόψεις στο πάζλ που συντίθεται σε κάθε σκακιέρα της ζωής μας. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ του Αθανάσιου Ξυνίδη** Η κρίση σήμερα στην Ελλάδα είναι γενική και καθολική. Κρίση αξιών και ηθική. Κρίση οικονομική και δημοσιονομική. Κρίση πολιτική και πολιτισμική. Κρίση κοινωνική και πολύπλευρη. Είναι μια βαθιά κρίση που έχει αποσαρθρώσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας και ιδιαίτερα των τοπικών κοινωνιών της με επαπειλούμενα καταστροφικά αποτελέσματα. Αν δεν αντιληφθούμε σύντομα το μέγεθος και την απειλή της κρίσης που μαστίζει την χώρα μας, στο άμεσο μέλλον θα θρηνούμε απώλειες και πληγές, που θα μας φέρουν πολλές δεκαετίες πίσω. Απαιτείται άμεση αλλαγή του κρατούντος πολιτικού συστήματος, που είναι η κύρια αιτία της κρίσης. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε και παλέψουμε γι’ αυτό, τόσο το καλύτερο. Αν αφήσουμε τους πολιτικώς κρατούντες να συνεχίσουν την αμέριμνη ενασχόλησή τους με τις τύχες της χώρας, σε λίγο δεν θα έχει μείνει τίποτε όρθιο. Και επειδή στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν διακρίνω και κάποια άξια λόγου κινητικότητα ή διαφοροποίηση, η λύση είναι μία. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, με νόμιμες και θεμιτές πρωτοβουλίες, οι τοπικές κοινωνίες και οι φορείς τους. Είναι πλέον φανερό, ότι μόνο αν οι πολίτες αποκόψουν τον ομφάλιο λώρο της κηδεμονίας τους από το κράτος, και αναλάβουν μόνοι τους, ή και σε συνεργασία με κοινωνικούς, τοπικούς, αυτοδιοικητικούς κ.λ.π. φορείς, την επίλυση των προβλημάτων που τους απασχολούν, τότε μόνο ίσως να υπάρξει ελπίδα για μιαν άλλη πραγματικότητα, που θα μας βγάλει από την κρίση. **Αθ. Ξυνίδης [Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Γιαννιτσών] Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ του Χρήστου Χατζηαντωνίου** H ελληνική κοινωνία μαστίζεται, άγνωστο έως πότε, από μια βαθειά οικονομική κοινωνική και πολιτική κρίση, η οποία σύμφωνα με τους ειδικούς, υπερβαίνει την ίδια την χώρα στο επίπεδο αιτιών που την δημιούργησαν, αλλά και όποιων πιθανών λύσεων. Ταυτόχρονα αυτή η κρίση ανέδειξε την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, προσδιόρισε , ενοχοποίησε και απέδειξε την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος. Και με την πάροδο του χρόνου γίνεται φανερό πια στον καθ ένα ότι η κρίση είναι πρωτίστως πολιτική και γι αυτό βέβαια σήμερα η χώρα, βρίσκεται υπό την απειλή της χρεοκοπίας, επειδή το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να βρει και να υλοποιήσει σοβαρές, βιώσιμες και σωτήριες για την χώρα και τους πολίτες της λύσεις, που θα λαμβάνουν οπ όψιν τους, εκτός από οικονομικούς και κοινωνικούς όρους. Η πολιτική που φορτώνει όλο το κόστος και τα βάρη στον λαό και στην κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα υποδεικνύεται ως η μοναδική λύση που θα μας φέρει θετικά αποτελέσματα, είναι μια ομολογία σοβαρού πολιτικού ελλείμματος στην χώρα και ατολμία για δομικές τομές. Αυτή η μονομερής και μονόπλευρη αντίληψη αντιμετώπισης της κρίσης από τα χαμηλά εισοδήματα, μετέτρεψε την κρίση σε οξύ κοινωνικό πρόβλημα. Ανέδειξε την ιδεολογική σύγχυση και αμηχανία των αστικών κομμάτων. Η πολιτική αγκύλωση και η ιδιοτέλεια στην διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων τα τελευταία τριάντα χρόνια, έχει εγκαταστήσει ένα φαύλο, σπάταλο, αδιαφανές , γραφειοκρατικό και αντιαναπτυξιακό μοντέλο, που κρατά δέσμια την χώρα σ αυτή την καταστροφική πορεία. Για να αντιστραφεί λοιπόν αυτή πορεία θα πρέπει όλο το πολιτικό σύστημα, οι λεγόμενοι κοινωνικοί εταίροι, οι ταξικοί εκπρόσωποι, η κοινωνία ολόκληρη, να επανακαθορίσει τις αξιακές της αρχές στην βάση όχι του προσωπικού καλού, αλλά του γενικευμένου κοινωνικά σωστού. **Χρήστος Χατζηαντωνίου Αντιπρόεδρος ΕΛΓΑ Η πολιτική πρέπει να ανακτήσει την αξιοπιστία της μέσα από τη «Νέα Μεταπολίτευση». Αυτό είναι προϋπόθεση για τα σωστά θεμέλια της καινούργιας εποχής. του Διονύση Σταμενίτη** Είτε υλοποιώντας προειλημμένες αποφάσεις και υπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα, είτε από πολιτική ανεπάρκεια, το αποτέλεσμα της κυβέρνησης Παπανδρέου δεν ήταν μόνο η περιδίνηση της οικονομίας σε μία δίχως τέλος ύφεση. αλλά και η απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτεία και στους θεσμούς. Η κυβέρνηση Παπανδρέου «τραυμάτισε» βαθιά την αυτοπεποίθηση, την αισιοδοξία και την υπερηφάνεια του Έλληνα. Σήμερα, δεν είναι εύκολο να πειστεί ο πολίτης ότι, η επανάκτηση της εμπιστοσύνης του στο πολιτικό σύστημα, είναι αναγκαία αλλά και εφικτή. Ειδικά όταν αυτοί που συναίνεσαν και ψήφισαν μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και κάθε αντιλαϊκό μέτρο, ασκούν κριτική, εκ των υστέρων, ή μιλούν για την ανάγκη επανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας της πολιτικής, χωρίς μάλιστα ίχνος έμπρακτης συγνώμης Σήμερα, η παραδοχή ότι, η «μεταπολίτευση» και οι πολιτικοί δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των ελλήνων πολιτών ή ακόμη ότι απέτυχαν, δεν πρέπει να οδηγεί στην πλήρη απαξίωση της πολιτικής. Η απαξίωση δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στο να σύρεται η πολιτική πίσω από εξελίξεις που επιβάλουν ΜΜΕ εξυπηρετώντας βραχυπρόθεσμες ανάγκες και μακροπρόθεσμους στόχους «συμφερόντων». Η πατρίδα μας είναι γονατισμένη αλλά μπορεί να ορθοποδήσει. Ο έλληνας πολίτης είναι πληγωμένος, αλλά οι πληγές του μπορούν να γιάνουν. Η ιστορία του τόπου μας το έχει διδάξει. Τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η χαμένη αξιοπιστία της πολιτικής πρέπει να ανακτηθεί. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με βαθιές τομές, ριζοσπαστικές θεσμικές αλλαγές και την ολική ανατροπή πολιτικών νοοτροπιών και συνηθειών πολλών χρόνων. Ο Αντώνης Σαμαράς έθεσε προς δημόσια διαβούλευση και συζήτηση τις προτάσεις της Ν.Δ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, για τη νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής πολιτείας. Με βασικές επιδιώξεις : Την εξισορρόπηση και τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος με τη δημιουργία ουσιαστικών αντίβαρων στον πρωθυπουργοκεντρικό σημερινό χαρακτήρα του. Τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και τη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού στους θεσμούς και το πολιτικό προσωπικό που τους υπηρετεί. Την πιο αποτελεσματική προστασία των κοινωνικών αγαθών και των ατομικών δικαιωμάτων. Μερικές από τις προτάσεις της Ν.Δ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση είναι: • Η Εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. • Η Θέσπιση χρονικών ορίων στη θητεία του Πρωθυπουργού, αλλά και των Περιφερειαρχών, Δημάρχων και Συνδικαλιστών. • Η Μείωση του αριθμού των Βουλευτών από 300 σε 200 • Το Ασυμβίβαστο του αξιώματος του Υπουργού με εκείνο του Βουλευτή • Η Αναθεώρηση της διάταξης για την ποινική ευθύνη των Υπουργών και της διάταξης για την ασυλία των Βουλευτών. • Η Συνταγματική πρόβλεψη για το “πόθεν έσχες” των πολιτικών προσώπων. • Η Κατάργηση των βουλευτικών προνομίων. • Η Καθιέρωση σταθερού εκλογικού συστήματος • Η Αναθεώρηση του άρθρου 90, για μία ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. • Η Ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου • Η Αναθεώρηση των διατάξεων περί δημοψηφισμάτων, για την πρόβλεψη διενέργειας δημοψηφίσματος και με λαϊκή πρωτοβουλία. • Η Ρητή πρόβλεψη για την προστασία της εθνικής ταυτότητας και της ελληνικής γλώσσας Αυτές και άλλες προτάσεις αποτελούν τα θεμέλια μιας καινούργιας εποχής, με τη Δημοκρατία μας θεσμικά πιο ισχυρή, και τον Έλληνα πολίτη να ξαναβρίσκει τη χαμένη εμπιστοσύνη του στους θεσμούς. Την ελληνική οικονομία σε ένα νέο πλαίσιο διαφάνειας και αποτελεσματικότητας. Την κοινωνία μας πιο συνεκτική και το εθνικό μας σύστημα πιο δίκαιο, πιο σταθερό, πιο λειτουργικό. Ακόμη και σε εποχές εθνικής και κοινωνικής παρακμής, εθνικά ωφέλιμη και κοινωνικά δίκαιη πολιτική υπάρχει. Πολιτικοί ικανοί να εκπροσωπήσουν πολίτες κάθε κοινωνικής κατηγορίας και θέσης, υπάρχουν. Μετά την ¨καταχνιά¨ ξεπροβάλει πάντα ένας νέος δρόμος, μπορεί να είναι ανηφορικός αλλά είναι βατός και το κυριότερο οδηγεί στο φως και στην ελπίδα. Αυτόν το δρόμο αξίζει να τον πορευθούμε μαζί με μία ισχυρή κυβέρνηση όλων των ελλήνων, φιλελεύθερη με στόχο την επανεκκίνηση της οικονομίας, την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και αποφασισμένη να διαφυλάξει το κοινωνικό κράτος. Οι καιροί είναι δύσκολοι, είναι ανάγκη να εγκαταλείψουμε την ψευδή «ασφάλεια» της ιδιώτευσης αλλά και την άρνηση στην πολιτική. Ήρθε η ώρα να αφήσουμε οριστικά πίσω μας το «χθες» και να μπούμε στο δρόμο της Νέας Μεταπολίτευσης. Να προχωρήσουμε μπροστά με ένα νέο συνταγματικό χάρτη, με ριζοσπαστικές αλλαγές και μία νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής πολιτείας. Αυτός είναι ο δρόμος του Αντώνη Σαμαρά, της Νέας Δημοκρατίας, όλων των Eλλήνων. **Διονύσης Σταμενίτης [Αν τομεάρχης πολιτικής ευθύνης Δημοσίων Έργων της Νέας Δημοκρατίας] Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΕΡΑ Σ΄ ένα τόσο μεγάλο θέμα όπως αυτό της οικονομικής κρίσης, είναι προφανές ότι όσα και να γράψουμε σε ένα άρθρο, θα αφήσουμε πολλά κενά. Θα προσπαθήσω λοιπόν να εκθέσω τις απόψεις μου για το αν η κρίση ήταν απρόσμενη, για τις αιτίες της, το εύρος της, τον τρόπο αντιμετώπισής της. Καταρχήν, το ότι βαδίζαμε προς την κρίση, ήταν φανερό από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, όταν η ανεύθυνη πολιτική μας ηγεσία, με τις επευφημίες όλου σχεδόν του τύπου και των παραγόντων της οικονομικής ζωής, σπαταλούσε δισεκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς αγώνες, που υποτίθεται ότι θ’ αναβάθμιζαν μόνιμα τη θέση της χώρας μας. Στον διεθνή τύπο, υπήρχαν πλήθος οικονομικών αναλύσεων εκείνη την εποχή, που διαπίστωναν ότι οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες, με τη λεγόμενη «απελευθέρωση» των χρηματοπιστωτικών αγορών και την πολιτική του «εύκολου χρήματος» είχαν δημιουργήσει μια τεράστια πιστωτική φούσκα που κόντευε να εκραγεί. Το παγκόσμιο χρέος ήταν πολλαπλάσιο του παγκόσμιου εισοδήματος, με αυξητικές τάσεις. Ήταν φανερό πως όταν η φούσκα θα έσκαγε, θα την πλήρωναν οι φτωχότεροι και ιδίως οι χρεωμένες μεσαίες τάξεις, ολότελα άδικα, επειδή αυτές ακριβώς είχαν ωθηθεί στον δανεισμό από τους ίδιους υπουργούς Οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες, που σφύριζαν αδιάφορα όσο φούσκωνε η φούσκα από τις παράλογες υπερτιμήσεις των μετοχών, των χρεογράφων και των ακινήτων. Όπως είναι φυσικό, η κυβέρνηση, οι τραπεζίτες, ο ΣΕΒ, η τρόικα και τα κάθε λογής παπαγαλάκια τους, προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη στους εργαζόμενους, έχοντας το θράσος να μας ζητάνε να δεχτούμε τις πιο παράλογες και αιματηρές θυσίες, παρουσιάζοντάς το ως εθνική υπόθεση, και γιατί τάχα μ’ αυτό τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί το χρέος. Χρησιμοποιούν σωρεία ψεμάτων για να μας κάνουν συνυπεύθυνους στην αποτυχία του συστήματός τους. Ψέμα είναι για παράδειγμα ο ισχυρισμός ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και γενικά στον «ευρωπαϊκό νότο» είναι τεμπέληδες που κατανάλωναν με τα δανεικά της Ε.Ε., φουσκώνοντας μ’ αυτό τον τρόπο το δημόσιο χρέος. Από το 1985 μέχρι το 2011 περίπου 625 δισεκατομμύρια ευρώ έχουν πληρωθεί στους τραπεζίτες για τόκους και χρεολύσια των δανείων. Πρόκειται για ένα ιλιγγιώδες ποσό, ίσο με τρία ΑΕΠ της Ελλάδας. Σήμερα το δημόσιο χρέος είναι παραπάνω από 350 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή είναι πληρωμένο και διπλοπληρωμένο. Αντίθετα, οι επίσημες μελέτες δείχνουν ότι οι κοινωνικές παροχές και οι συντάξεις των μισθωτών εργαζομένων χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από τους φόρους τους, ενώ παράλληλα με την εργασία τους, επιδοτούν τις διάφορες κρατικές λειτουργίες που ωφελούν άμεσα το κεφάλαιο. Ψέμα είναι ότι το πρόβλημα βρίσκεται, στις «ευκαιρίες που χάθηκαν» τις τελευταίες δεκαετίες, να απαλλαγούμε από το «υπερτροφικό δημόσιο τομέα», ο οποίος με τη γραφειοκρατία και τις σπατάλες του μας έφτασε σε αυτό το χάλι. Σ’ αυτή τη προπαγάνδα βασίζονται, για να πούνε ότι η λύση είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, το πετσόκομμα των δημόσιων υπηρεσιών, οι απολύσεις εργαζομένων, η διαρκής λιτότητα. Το ψέμα τους έφτανε στο σημείο να μιλούν για 1,5 εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους όταν τα ίδια τα στοιχεία τους, απέδειξαν ότι οι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο κάθε πιθανής κατηγορίας και εργασιακής σχέσης έφταναν το 2010 τις 750.000 άτομα και σήμερα φυσικά είναι πολλοί λιγότεροι, με δραματικές συνέπειες για την υγεία την παιδεία και τη γενικότερη διάλυση που διαπιστώνουμε σε όλους τους τομείς των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών. Αξίζει νομίζω να αναφέρουμε ότι στη Βρετανία οι «δημόσιοι» αποτελούν το 17,8% των εργαζομένων ενώ στην Ελλάδα το 11,4%. Και μιλάμε για τη Βρετανία, τη χώρα που έχει «γεννήσει» τη Θάτσερ και τον πιο υστερικό νεοφιλελευθερισμό. Έτσι λοιπόν, η «κρίση χρέους» δεν έχει να κάνει με το τάδε ή το δείνα «στρεβλό» χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Το δημόσιο χρέος μεγάλωσε μέσα από τις κρίσεις που πέρασε και περνάει το καπιταλιστικό σύστημα διεθνώς από τη δεκαετία του 1970. Όσο το χρέος παρέμενε «διαχειρίσιμο» για την άρχουσα τάξη και τις κυβερνήσεις που υπηρετούσαν τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα δανεισμού. Κάθε χρόνο ο κρατικός προϋπολογισμός περιλάμβανε ένα προκλητικά θεόρατο κονδύλι πολλών δις, είτε σε δραχμές είτε στη συνέχεια σε ευρώ, για την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων στους τραπεζίτες. Με τη σειρά τους οι «διεθνείς αγορές» εκφράζανε την «εμπιστοσύνη» τους δίνοντας νέα δάνεια. Αυτό που άλλαξε τα δεδομένα, είναι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων στην Αμερική το 2007, με τα δάνεια υψηλού ρίσκου, αποκάλυψε ότι τα μεγαθήρια του τραπεζικού τομέα ήταν χωμένα μέχρι το λαιμό με «τοξικά» προϊόντα. Όμως δεν ήταν κρίση μόνο των τραπεζών, ήταν κρίση του καπιταλισμού συνολικά. Για δεκαετίες τα κέρδη από την εκμετάλλευση των εργαζομένων, οι καπιταλιστές δεν τα έκαναν επενδύσεις που θα τους εξασφάλιζαν σχετικά μικρά κέρδη. Προτιμούσαν να τα κατευθύνουν, μέσω των τραπεζών και των άλλων «ιδρυμάτων», σε φούσκες, σε κερδοσκοπία, σε κάθε είδους «τοξικά ομόλογα» σαν κι αυτά που λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία εδώ στην Ελλάδα. Όταν τον Αύγουστο του 2008 κατέρρευσε η Λίμαν Μπράδερς, μια από τις ναυαρχίδες του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, το σήμα του συναγερμού σήμανε για τις άρχουσες τάξεις και τις κυβερνήσεις τους σε όλο το πλανήτη. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια τεράστια κρατική παρέμβαση, από όλες τις χώρες, στην οικονομία με στόχο τη διάσωση των τραπεζών. Έτσι, οι ζημιές των τραπεζών «κρατικοποιήθηκαν» και ο λογαριασμός φορτώθηκε στις πλάτες των εργαζομένων. Από το 2008 μέχρι σήμερα, περίπου 160 δις ευρώ έχουν χορηγηθεί στις Ελληνικές τράπεζες από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, είτε με τη μορφή ρευστότητας, είτε εγγυήσεων, ενώ παράλληλα οι Ελληνικές τράπεζες έχουν το δικαίωμα να δανείζονται με επιτόκιο 1% από την Ε.Κ.Τ. και στη συνέχεια να δανείζουν το Ελληνικό κράτος με επιτόκια της τάξης του 6%. Η Ελλάδα ως η νέα επιλεγμένη χώρα –πειραματόζωο, έχει ήδη οδηγηθεί σε καθεστώς δημοσιονομικής κατοχής, αφού η «δημοσιονομική προσαρμογή» που ζητούν οι αγορές και η τρόικα, ισοδυναμεί με πολιτική καταστροφής και διάλυσης. Το κύριο μέλημα της τρόικας, δεν είναι η αποτροπή της χρεοκοπίας αυτής καθαυτής, αλλά να αποφευχθεί για όσο αυτό είναι δυνατό η επίσημη ανακοίνωσή της. Αν και τα δεδομένα λένε ότι δεν θα την αποφεύγουν ακόμη για πολύ. Η χώρα έχει καταδικαστεί σε ολοκληρωτική καταστροφή, προκειμένου με την τελευταία ικμάδα της οικονομίας της, με ό,τι έχει απομείνει από την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και της εγχώριας αγοράς να συνεχίσει να πληρώνει τους δανειστές της. Η κρίση βαθαίνει με πολύ γρήγορους ρυθμούς και πλέον έχει χτυπήσει την καρδιά των χωρών της Ε.Ε., την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και όλα δείχνουν ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τη διάλυση της Ε.Ε. όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Μόνο που, κάθε εξέλιξη που εκπορεύεται από τις άρχουσες τάξεις, τις αγορές και τους κερδοσκόπους, μόνο δεινά και δυστυχία μπορεί να υποσχεθεί για τους εργαζόμενους και τον απλό κόσμο των χωρών τους. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, οι απλοί εργαζόμενοι δεν έχουν απλά να αντιμετωπίσουν μια άγρια αντιλαϊκή πολιτική, αλλά την χρεοκοπία ενός ολόκληρου συστήματος που καταρρέει και απειλεί να συμπαρασύρει ολόκληρη τη χώρα και τον λαό της. Τι πρέπει να γίνει; Να αναζητήσουμε πρόσθετες πηγές δανεισμού; Να αναζητήσουμε ευρωομόλογα, λαϊκά ομόλογα, κινέζικα, ρωσικά ή αραβικά κεφάλαια, κ.λπ., προκειμένου να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τον φόρο αίματος στους δανειστές κερδοσκόπους; Ή να σπάσουμε εδώ και τώρα τον φαύλο κύκλο του δανεισμού; Αυτό όμως μπορεί να γίνει προς όφελος της χώρας και του λαού της μόνο με έναν τρόπο. Την μονομερή παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Στο κάτω-κάτω της γραφής οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμιά υποχρέωση να αποπληρώσουν χρέη, που αποτελούν προϊόντα τοκογλυφίας, ρεμούλας και κερδοσκοπίας. Και τα οποία τα έχουν ήδη πληρώσει διπλά και τρίδιπλα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το μέτρο αυτό βέβαια δεν λέει τίποτα από μόνο του και πρέπει να συνοδευτεί από άλλα μέτρα όπως εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση των τραπεζιτών και με έλεγχο των εργαζομένων, ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν θα φύγουν κεφάλια στο εξωτερικό και θα παρθούν μέτρα ελάφρυνσης των φτωχών νοικοκυριών από χρέη. Φυσικά αυτά δεν είναι δυνατό να γίνουν όσο είμαστε μέσα σε μια λυκοσυμμαχία καπιτα-ληστών, όπως η Ε.Ε., και γι’ αυτό απαιτείται έξοδος από την Ο.Ν.Ε. και ρήξη με την Ε.Ε. Σήμερα, κάθε πρόταση που δεν αγγίζει το ευρώ και την Ε.Ε., όσο φιλολαϊκή ή αριστερή κι αν εμφανίζεται, όσο αγνές προθέσεις κι αν έχει, στην πράξη εξαπατά τους εργαζόμενους και βάζει πλάτη στην κυρίαρχη πολιτική. Είναι περισσότερο από προφανές, ότι αυτές οι προτάσεις, δεν απευθύνονται στους κυβερνώντες. Δεν απευθύνεται στο διαμορφωμένο μαύρο μπλοκ αστικής εξουσίας που κυβερνάει σήμερα, με πρωθυπουργό τραπεζίτη και τη συμμετοχή δηλωμένων νοσταλγών της χούντας και του Μεταξά. Οι άνθρωποι αυτοί μισούν τους εργατικούς αγώνες, είναι εχθροί του λαού και του εργατικού κινήματος. Δεν απευθύνεται όμως και σε λογικές προοδευτικής διαχείρισης της κατάστασης, με οποιοδήποτε τρόπο, μέσα από ενδεχόμενες προοδευτικές ή αριστερές κυβερνήσεις, που απλά καλλιεργούν αυταπάτες στους εργαζόμενους. Η σημερινή κρίση είναι δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και απαιτούνται λύσης ανατροπής, αν δεν θέλουμε να οδηγηθεί η ανθρωπότητα στην ολοκληρωτική καταστροφή που μας οδηγεί το σάπιο, διεφθαρμένο και γερασμένο καπιταλιστικό σύστημα. Απευθύνεται στην εργαζόμενη πλειοψηφία που καθημερινά δίνει ηρωικές μάχες ενάντια στα μέτρα του παράλογου συστήματος, όπως τα κινήματα άρνησης πληρωμής των χαρατσιών, όπως οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας που κλείνουν 50 ημέρες απεργίας και κατάληψης, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, που με τους αγώνες τους έριξαν την κυβέρνηση Παπανδρέου, οδήγησαν σε τεράστια κρίση το πολιτικό σύστημα και συνεχίζουν να ρίξουν και αυτή την κυβέρνηση των τραπεζιτών. Τη λύση δεν θα μας τη δώσει κάποιος φωτεινός παντογνώστης τεχνοκράτης ή ηγέτης. Τη λύση την κρατάνε οι εργαζόμενοι στα χέρια τους μέσα από τους αγώνες τους. Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη που πετυχαίνει το εργατικό κίνημα δημιουργεί αυτόματα αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να νικήσουμε και παράλληλα οδηγεί στη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας ότι μπορούν οι εργάτες να κυβερνήσουν χωρίς διαμεσολάβηση. Απέναντι στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας ή της επιχείρησης, η λύση είναι η διοίκηση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων. Μόνο για έναν τέτοιο δρόμο, το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, της ρήξη με τα δεσμά του ευρώ και της τρόικας, με την επιβολή του εργατικού ελέγχου στις τράπεζες, στις μεγάλες επιχειρήσεις, σε κάθε πλευρά της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής, έχει αξία να παλέψουμε. Για να πάμε σε μια κοινωνία ισότητας και δημοκρατίας, όπου οι ανάγκες των πολλών θα είναι πάνω από τα κέρδη του χρεοκοπημένου καπιταλισμού. ΜΑΚΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΔΗΣ Συνδικαλιστής, Σύλλογος Εφοριακών Πέλλας-Πιερίας-Ημαθίας