Σκέφτομαι και… με γράφουν!

Είμαι μαθήτρια της τρίτης λυκείου και, όπως είναι φυσικό τον Ιούνιο θα μου ζητηθεί να γράψω πανελλαδικά στο μάθημα της έκθεσης. Θα το κάνω. Αλλά είμαι σε δίλλημα. Ο εκθεσιότιτλος θα ζητήσει την γνώμη μου. Ποια να γράψω; Την δική μου γνώμη; Ή αυτήν που θα μου εξασφαλίσει βαθμό; Σκέφτομαι να γράψω κάτι σαν…
Αγαπητή κυρία Διαμαντοπούλου
Πρώτα απ’ όλα συγχαρητήρια για το θέμα που επιλέξατε φέτος. Παρ’ όλα αυτά φοβάμαι πως δεν θα σας κάνω την τιμή να γράψω γι αυτό. Όχι ότι δεν θα μπορούσα, αλλά γιατί έχω κάποιους ενδοιασμούς σχετικά με το αν τελικά ασχολούμαστε με τα σωστά θέματα. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως αυτή η έκθεση θα χαθεί ή θα χαρακτηριστεί απαράδεκτη, δεν θα ένιωθα όμως εντάξει με τον εαυτό μου αν δεν εξέφραζα τα συναισθήματά μου. Παρακαλώ καταλάβετέ με…
Αρνούμαι, λοιπόν, κυρία Διαμαντοπούλου να γράψω για -το τάδε θέμα- όταν βλέπω τους γονείς των συμμαθητών μου να χάνουν τις δουλειές τους, όταν παρακολουθώ μια ολόκληρη γενιά να βλέπει τα όνειρά της να απομακρύνονται και όλοι να μένουν ατάραχοι όταν ακούν το «μαζί τα φάγαμε». Αρνούμαι να γράψω όταν κανένας γονιός δεν αντιδρά που τα εφτάχρονα παρακολουθούν σκουπίδια στην τηλεόραση, όταν δεν υπάρχουν εκπαιδευτικά προγράμματα αλλά παρ’ όλα αυτά πληρώνουμε την ΕΡΤ. Αρνούμαι να πιστέψω ότι η χώρα που αγαπώ διαλύεται και υποβαθμίζεται μέρα με την ημέρα εξαιτίας μιας χούφτας ανθρώπων, οι οποίοι προδίδουν την εμπιστοσύνη του λαού ξανά και ξανά. Κι εμείς επειδή ακριβώς έχουμε συνηθίσει στην ακατάσχετη κοροϊδία μπροστά στα ίδια μας τα μάτια δεν αντιδρούμε και υποφέρουμε σιωπηλά. Στην χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία…
Δέχομαι να θυσιάσω τις πολυτέλειες που με κόπο και ιδρώτα κέρδισα το δικαίωμα να έχω. Γιατί το χώμα που έμαθα να λατρεύω από μικρή με έχει ανάγκη. Για να μην το παραλάβουν «ξένα χέρια», για να μην το πνίξουν στο τσιμέντο, για να μείνει η Ελλάδα ελληνική κι εγώ Ελληνίδα. Δέχομαι να δουλεύω για όλη μου τη ζωή σαν το σκυλί, να δω τα παιδιά και τα εγγόνια μου να κάνουν το ίδιο, και όλα αυτά για να μην προλάβω να κρατήσω στα χέρια μου την πολυπόθητη σύνταξη, αφού θα έχω πεθάνει. ΔΕΝ δέχομαι να τα κάνω όλα αυτά έχοντας τριακόσιους ανάξιους και ανίκανους ανθρώπους να μου τα επιβάλλουν με το πρόσχημα της «ανάγκης», ξέροντας όμως και εγώ και αυτοί, ότι με την πρώτη ευκαιρία τα λεφτά που δίνω για να σωθεί η πατρίδα θα γίνουν εξοχικά και ακριβά δώρα για τις ερωμένες τους. Δεν δέχομαι από εκεί που στο εξωτερικό έλεγα ότι είμαι Έλληνας με καμάρι, τώρα να ντρέπομαι να ξεστομίσω την αξιοπρόσεκτη αυτή μου ιδιότητα. Δεν δέχομαι να μην έχω κλέψει ποτέ στη ζωή μου και να με αποκαλούν κλέφτη.
Ίσως να αγγίζω τα όρια του λαϊκισμού. Τουλάχιστον όμως πιστεύω αυτά που γράφω. Είμαι μόλις δεκαεφτά κι έχω στο μυαλό μου τις έγνοιες σαραντάρη. Ανήκω στη γενιά που καλείται να υπερασπιστεί πράγματα που θα ‘πρεπε να είναι δεδομένα. Κι όμως πρέπει σαν καλό παιδάκι να κάτσω τον Ιούνιο στο θρανίο και με ωραία γράμματα να επαινέσω ένα σύστημα που με έχει καταδικάσει από τη μέρα που γεννήθηκα. Το ίδιο σύστημα που στο νηπιαγωγείο με έντυσε Σουλιωτοπούλα και με έβαλε να κάνω τη γιαγιά μου να δακρύσει από υπερηφάνεια. Και το ίδιο ακριβώς σύστημα που αργότερα έκανε όλους τους Έλληνες να δακρύσουν από ντροπή. Ντραπήκαμε, όχι γιατί καταγόμαστε από την Ελλάδα, αλλά γιατί την παραδώσαμε στα χέρια ΣΑΣ!

Αγγελική Τσιτλακίδου
atsitlak@yahoo.gr