Η είδηση και το σχόλιο

Στο μάθημα της έκθεσης κάναμε κάποτε ένα μάθημα με τίτλο: Η είδηση και το σχόλιο. Είναι όντως δύσκολο να ξεχωρίσεις αυτά τα δύο, ειδικά αν δεν έχεις «εκπαιδευμένο» μάτι. Αφορμή γι αυτό το άρθρο πήρα παρακολουθώντας ένα δελτίο ειδήσεων. Με λίγα λόγια… το τόσο το κάνουν τοοοοοοοοοόσο. Είναι σωστό να παραποιούνται με αυτόν τον βάναυσο τρόπο τα γεγονότα στο βωμό της τηλεθέασης; Το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να προστεθεί ένα επίθετο δίπλα από το ουσιαστικό ή μια πομπώδης έκφραση, μια μεταφορά που παραπέμπει σε βιβλική καταστροφή και μια απλή πρόταση έχει σπείρει τον πανικό. Χάθηκαν οι παλιές καλές εποχές (αν υπήρξαν ποτέ τώρα που το σκέφτομαι) που οι δημοσιογράφοι απλά ανακοίνωναν τα γεγονότα, χωρίς να χαρακτηρίζεται «Επέλαση του χιονιά» λίγο χιονάκι, «Πιθανή τρομοκρατική επίθεση» μια έκρηξη από διαρροή γκαζιού ή ακόμα «Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης» μια απλή δήλωση στη Βουλή…
Οι τηλεθεατές είναι πλέον «παιχνίδια» στα χέρια των παρουσιαστών. Θα πιστέψουν ότι ακούσουν, θα ψηφίσουν όποιον προβληθεί περισσότερο, θα υποστηρίξουν αυτόν που θα διακόψει περισσότερες φορές τον συνομιλητή του για να μιλήσει. Αυτή είναι η Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα. Αυτή είναι και η δημοσιογραφία του εικοστού πρώτου αιώνα. Κουστουμαρισμένα κατοικίδια πολιτικών, πουδραρισμένα μέχρι αηδίας, να μιλούν δημόσια για δημοκρατία, ελευθερία και ό, τι άλλο πουλάει στον σκλαβωμένο από την Τρόικα ελληνισμό, ο οποίος ρουφά τα λόγια τους περί αντίστασης διψασμένος για λίγες ακόμα από τις μέρες που μπορούσε να ξοδεύει ανέμελος τα χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υποτιθέμενοι δημοσιογράφοι, που νομίζουν πως με βωμολοχίες γίνονται περισσότερο κατανοητοί στον κοσμάκη ενώ στην ουσία τίποτα από αυτά που δηλώνουν με στόμφο πλασάροντας το lacoste μπλουζάκι τους δεν βγάζει νόημα, ή εκδίδοντας μιάσματα που αποκαλούν εφημερίδες γεμάτα υποκριτικά συνθήματα ελευθερίας.
Η είδηση είναι το γεγονός, η πραγματικότητα, αυτό που συνέβη. Το σχόλιο είναι η άποψη του παρουσιαστή ή του καναλιού. Ποιος μπορεί όμως να τα ξεχωρίσει, αν γυρνά από την δουλειά του αποκαμωμένος, και θέλει σαν άνθρωπος να παρακολουθήσει λίγη τηλεόραση να μάθει τι γίνεται στον έξω κόσμο; Μήπως μπορεί να καταλάβει την διαφορά ο συνταξιούχος που έχει άλλες χίλιες-δυο έγνοιες στο κεφάλι του; Ή μήπως η νοικοκυρά που δεν ξέρει καν τι σημαίνουν οι λέξεις που γράφει στην οθόνη; Εκεί βασίζονται. Τα ΜΜΕ, η τέταρτη εξουσία όπως την αποκαλούν πολλοί, βασίζονται στην κούραση, στην αμάθεια και την αποχαύνωση των πολιτών. Διαμορφώνουν τον κόσμο όπως αυτοί θέλουν, γιατί μπορούν και γιατί έτσι πλουτίζουν. Γιατί σε ποιο κανάλι θα σταθεί το μάτι; Σε αυτό που η οθόνη γράφει: «Χιονόπτωση σε όλη τη χώρα», ή σε αυτό που γράφει: «Βιβλικές καταστροφές από την επέλαση του χιονιά»;
Σας ερωτώ…

Τσιτλακίδου Αγγελική
atsitlak@yahoo.gr