«1821»: ΜΙΑ «ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ» ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

Γράφει ο Χρήστος Ζηκούλης
Φιλόλογος-Συγγραφέας

Υπάρχουν στιγμές που η απαισιοδοξία δείχνει να σε κατακλύζει. Υπάρχουν φορές που, όσο κι αν προσπαθείς να εντοπίσεις ορισμένα ψήγματα αισιοδοξίας και να τα περάσεις στο γραπτό σου, αυτό καθίσταται αδύνατο. Υπάρχουν περιπτώσεις που κάθεσαι και συλλογιέσαι αν πραγματικά αξίζει να ασχολείσαι με κάποια πράγματα σ’ αυτόν τον τόπο ή όλα αυτά είναι μάταια και το παιχνίδι έχει ουσιαστικά κριθεί, δίχως να αχνοφέγγει στον ορίζοντα καμία δυνατότητα αλλαγής.

Απαισιόδοξα θα μου πείτε ξεκινήσαμε σήμερα. Ποια λόγια όμως και ποια αισιόδοξα συναισθήματα μπορεί κανείς να αντλήσει από μέσα του παρακολουθώντας την εκπομπή της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ «1821»; Πώς μπορεί να παραμένει ανεπηρέαστος όταν παρακολουθεί μία απίστευτη προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορίας μας, η οποία επιχειρείται όχι από ορκισμένους εχθρούς του γένους και της πατρίδας αλλά από σοφούς Έλληνες(!) πανεπιστημιακούς δασκάλους; Βέβαια, την άποψή μας για τους Έλληνες πανεπιστημιακούς την έχουμε εκφράσει κατά κόρον σε προηγούμενα άρθρα μας. Τους θεωρούμε -και το λέμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας όσο βαρύ κι αν ακούγεται αυτό- ως τη μεγαλύτερη πληγή, τη μεγαλύτερη γάγγραινα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Τύχη αγαθή επέτρεψε ώστε όσα έχουν υποστηριχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα στα άρθρα μας να επαληθευτούν από εκπομπές που προβλήθηκαν πρόσφατα στην ελληνική δημόσια τηλεόραση. Ωστόσο, είναι η αλήθεια, δεν περιμέναμε να φτάσουν και στο σημείο αυτό. Να προβάλλουν δηλαδή θεωρίες που υποστηρίχτηκαν από εχθρούς και «φίλους» σε όλη την πορεία του νεοελληνικού έθνους εδώ και 190 χρόνια.

Ο τρόπος και η σύλληψη του σχεδίου, βέβαια, αξίζουν συγχαρητηρίων. Επιδιώκοντας τη σύγχυση, επιχειρείς ιστορική αναθεώρηση σε ζητήματα ήσσονος σημασίας (πότε ακριβώς ξέσπασε η επανάσταση) παράλληλα με μείζονος σημασίας θέματα (οι σύγχρονοι νεοέλληνες δεν είναι πράγματι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και αποτελούν ένα συνονθύλευμα λαών προερχόμενο από επιμειξίες Ελλήνων Τούρκων, Αλβανών και Σλάβων). Τα θέματα που θίγονται είναι πολλά. Θα προσπαθήσουμε, όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητές μας, να τα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο μας. Ωστόσο, το θέμα του σημερινού μας άρθρου είναι άλλο. Ποιοι οι λόγοι και τα βαθύτερα αίτια μιας τέτοιας προσπάθειας;

Είναι βέβαια γνωστό πως σε παγκόσμιο επίπεδο επιχειρείται τα τελευταία χρόνια ένα ξαναγράψιμο της Ιστορίας. Γνωρίζουν πολύ καλά οι εμπνευστές αυτού του σχεδίου πόσο σημαντικό για ένα έθνος είναι η ιστορία του. Η γλώσσα, η πολιτισμική συνείδηση καθώς και η ιστορία είναι οι τρεις άξονες που συγκροτούν τους τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται ένα κράτος. Η σταδιακή αποδόμηση των τριών αυτών χαρακτηριστικών ενός έθνους είναι βέβαιο πως θα οδηγήσει σε βάθος χρόνου στη σταδιακή εξαφάνισή του. Τα δείγματα αυτής της προσπάθειας τα διαπιστώνουμε εδώ και μερικές δεκαετίες. Αλλοίωση της ελληνικής γλώσσας, εγκατάλειψη ηθών και εθίμων που έχουν φτάσει να θεωρούνται ξεπερασμένοι αναχρονισμοί και, τα τελευταία χρόνια, επέμβαση και στην Ιστορία. Βέβαια, αυτό που σοκάρει δεν είναι η ίδια η προσπάθεια. Είναι το γεγονός πως αυτή δεν υλοποιείται από κάποιους ξένους, από άτομα ή φορείς που επιθυμούν ή επιδιώκουν το κακό της Ελλάδας αλλά από Έλληνες πανεπιστημιακούς δασκάλους, από αυτούς δηλαδή που θα έπρεπε να πρωτοστατούν στην απόκρουση αυτών των θεωριών. Στο σημείο αυτό όμως προκύπτουν νομίζουμε εύλογα και τα παρακάτω ερωτήματα:

Ποια η αντίδραση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης αλλά και των λαλίστατων συνδικαλιστών τους; Οι τελευταίοι μέσα στις συνεχείς προσπάθειες τους για αναβάθμιση της Παιδείας δεν βρήκαν άραγε λίγο χρόνο για τη σύνταξη μίας αυστηρής ανακοίνωσης που θα θύμιζε λίγο από το μένος που επιδεικνύουν για άλλα πολύ πιο σημαντικά θέματα, όπως π.χ. για την αποφυγή της αξιολόγησης;

Ποια η αντίδραση του κλήρου; Πού βρίσκονται οι θρησκευτικοί μας ηγέτες; Γιατί η φωνή της Εκκλησίας έχει πάψει να ακούγεται πλέον; Γιατί πλέον δεν σηκώνουν με σθένος το ανάστημά τους;

Και τέλος, πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι αποκαλούμενοι «πνευματικοί» άνθρωποι, όλοι αυτοί που εξεγείρονται αν τυχόν σπάσει το νύχι ενός παράνομου λαθρομετανάστη -και πολύ καλά κάνουν-, αλλά το ίδιο ενδιαφέρον αρνούνται να το επιδείξουν σε οτιδήποτε προσβάλλει την πατρίδα και το έθνος;

Δυστυχώς τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά για την πατρίδα μας. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι οικονομικό, όπως ατυχώς ορισμένοι πιστεύουν, αλλά βαθύτατα ηθικό και πνευματικό. Η κρίση κάποτε θα ξεπεραστεί. Το πρόβλημα είναι πως οι Έλληνες έχουν αρχίσει σταδιακά να χάνουν όλους αυτούς τους συνεκτικούς δεσμούς που τους συγκρατούσαν και τους ενέπνεαν σε όλη την πορεία της μακρόχρονης ιστορίας τους. Βιώνουμε μία βαθύτατη κρίση αξιών ως κοινωνία και δυστυχώς από πουθενά δεν προκύπτει φως. Σε τέτοιες περιπτώσεις η ιστορία έχει δείξει πως ή πραγματοποιείται μία σταδιακή πολιτισμική και εθνική αφομοίωση από κάποιους ισχυρότερους πολιτισμούς ή η εθνική αφύπνιση συντελείται από μία εθνική καταστροφή. Σε κάθε περίπτωση το μέλλον δεν διαγράφεται καθόλου ευοίωνο. Προσωπικά, μετά και από αυτό το γεγονός και την παντελή απουσία αντίδρασης που διαπιστώσαμε από την πνευματική ηγεσία του τόπου, δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε παρά μονάχα «ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ» σε όλους στις δύσκολες στιγμές που σίγουρα μας περιμένουν.