ΜΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

Γράφει ο Χρήστος Ζηκούλης
Φιλόλογος-Συγγραφέας

Είθισται στην αρχή κάθε νέας χρονιάς να διατυπώνονται ευχές που στόχο έχουν, μέσα από την εκπλήρωσή τους, τη βελτίωση σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Αν και τις περισσότερες φορές η διατύπωση αυτή προσλαμβάνει ένα φολκλορικό περιεχόμενο που αδυνατεί να συλλάβει τις πραγματικές ανάγκες, δεν θα αποφύγουμε κι εμείς αυτό το κλισέ. Βέβαια, τις δύσκολες ώρες που περνά ο ελληνικός λαός καθώς και η Ελλάδα θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί αν υπάρχει πράγματι περιθώριο για απαισιοδοξία. Απάντηση σίγουρη δεν υπάρχει. Ωστόσο, όσο κι αν το νόημα μιας ευχής μεταθέτει την υλοποίησή της σε δυνάμεις υπέρτερες του ανθρώπου, νομίζουμε πως αυτό δεν αληθεύει πάντα πλήρως. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα τις περισσότερες φορές -αν εξαιρέσει κανείς τον τομέα της υγείας- να πετύχει αυτό που επιδιώκει, να χαράξει ο ίδιος το μέλλον του, να μετατρέψει το αδύνατο σε δυνατό. Αρκεί να υπάρχει πίστη, θέληση, επιμονή και όραμα. Σε κάθε περίπτωση, είναι καλό η αποφυγή συναισθημάτων απαισιοδοξίας που τόσο έντονα είναι στην εποχή μας, και η πίστη σε ένα μέλλον πιο αισιόδοξο και φωτεινό, χωρίς κάτι τέτοιο να στηρίζεται σε ουτοπικά οράματα. Ας ευχηθούμε, λοιπόν, τη νέα χρονιά...

...ο ελληνικός λαός να αντιληφθεί τα λάθη που τον οδήγησαν στην κατάσταση αυτή. Να κατανοήσει πως θα πρέπει ο αγώνας για προσωπική καταξίωση να στηρίζεται στην ατομική προσπάθεια και τον μόχθο του καθενός και όχι στη σύνδεση με κομματικά γραφεία με στόχο ρουσφετολογικές επιδιώξεις. Να αποδεχθεί πως η προσωπική αξία θα πρέπει να αποτελεί το μέγιστο εχέγγυο κοινωνικής ανέλιξης και όχι η απατηλή ευδαιμονία της ένταξης σε κόμματα και μηχανισμούς που εξέθρεψαν οι Έλληνες πολιτικοί. Να πιστέψει πως η επιτυχία δεν βρίσκεται και ούτε επιτυγχάνεται πάντα με την κατάληψη μίας θέσης στο δημόσιο, ειδικά όταν αυτό εκλαμβάνεται ως ευκαιρία για καλοπέραση.

... οι Έλληνες πολιτικοί να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, αντιλαμβανόμενοι τις κρίσιμες στιγμές που περνά το ελληνικό έθνος, όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Να θέσουν το εθνικό πάνω από το στενά κομματικό συμφέρον, πρεσβεύοντας επιτέλους νέες αντιλήψεις και μια νέα διαχειριστική αντίληψη των πραγμάτων. Να οδηγήσουν τον λαό σε ομοψυχία, αποφεύγοντας τις κομματικές κορώνες και την επίρριψη ευθυνών μόνο και πάντα στους προηγούμενους. Να αποδεχθούν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί -το οποίο είναι και το μεγαλύτερο- και να προσπαθήσουν, έστω και την ύστατη ώρα, να αλλάξουν. Διαφορετικά το κύμα της αλλαγής που σταδιακά ολοένα και περισσότερο φουσκώνει, αν δεν βρει δίοδο εκτόνωσης, θα σαρώσει στο πέρασμά του τα πάντα με απρόβλεπτες συνέπειες.

...τα ΜΜΕ να πάψουν να κατατρομοκρατούν τον ελληνικό λαό βυθίζοντάς τον ακόμα περισσότερο στα αισθήματα απαισιοδοξίας και εθνικής κατάθλιψης που κυριαρχούν. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο αργυρώνητοι και διεφθαρμένοι δημόσιοι λειτουργοί ή απατεώνες πολιτικοί. Υπάρχουν λαμπρά και φωτεινά δείγματα Ελλήνων που μεγαλουργούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που τυγχάνουν διεθνών βραβεύσεων και επαίνων. Αυτήν την Ελλάδα πρέπει να αναδείξουν, πρέπει να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει πως πέρα από τα τεχνητά τείχη της απαισιοδοξίας μέσα στα οποία ασφυκτικά μας έχουν φυλακίσει, υπάρχει αυτό που τόσο ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή μας: η δημιουργία, η εφευρετικότητα, η πρωτοπορία. Ας σταματήσουν, επιτέλους, να ανατροφοδοτούν την απαισιοδοξία, κι ας χαρίσουν ψήγματα αισιοδοξίας στον ελληνικό λαό. Όχι, σαν μια επίπλαστη εικόνα, αλλά διότι αυτή είναι η πραγματικότητα.

...οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου να βγουν από το καβούκι της αυταρέσκειας μέσα στο οποίο έχουν περικλειστεί, και να πληροφορήσουν τον ελληνικό λαό έγκυρα και χωρίς προκαταλήψεις. Ας συναισθανθούν κι αυτοί με τη σειρά τους το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί κι ας πάψουν να θεωρούν τη θαλπωρή της θέσης τους ως κάτι που ευγενικώς τους παραχωρήθηκε χωρίς κάποιες υποχρεώσεις. Πρέπει να βγουν, να φωνάξουν, να πληροφορήσουν, να ενημερώσουν. Να διεγείρουν το εθνικό συναίσθημα, που με τόση επιμέλεια κάποιοι από αυτούς φρόντισαν σταδιακά να μειώσουν ή και να εξαλείψουν, να σταθούν με τη γραφίδα τους και τον λόγο τους, δίπλα στον απλό Έλληνα που τόσο τους έχει ανάγκη. Ας γκρεμίσουν τα τείχη του απομονωτισμού τους και ας αποτελέσουν την κύρια δύναμη αναγέννησης του έθνους.

...τέλος, ο καθένας από εμάς να συναισθανθεί -επιτέλους!- αυτό που πραγματικά είναι: ΕΛΛΗΝΑΣ. Δίχως εθνικιστικές υπερβολές, ας νιώσουμε το νόημα αυτής της λέξης να κατακλύζει ολόκληρο το είναι μας. Ας σηκώσουμε με περηφάνια το ανάστημά μας, ας δώσουμε τα χέρια από κοινού -στις κρίσιμες αυτές στιγμές κανείς δεν περισσεύει- ας αφήσουμε το μελαγχολικό παρελθόν κι ας ατενίσουνε με αισιοδοξία το μέλλον. Ναι φταίξαμε κι εμείς, ναι οι μέρες που έρχονται μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο δύσκολες, δεν θα χαθούμε όμως. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε και θα αγωνιστούμε σκληρά για να μη συμβεί κάτι τέτοιο. Αφήνοντας στην άκρη τα αισθήματα του υλικού ευδαιμονισμού που τόσο πολύ μας έχουν κατακλύσει, ας αναλογιστούμε πως υπήρξαν και δυσκολότερες στιγμές κατά το παρελθόν, η εθνική σύμπνοια όμως υπήρξε το μεγαλύτερο όπλο μας. Αυτήν -την τόσο λησμονημένη- έννοια ας αναζητήσουμε. Ας παλέψουμε, ας αγωνιστούμε, ας εναντιωθούμε στα σχέδια εθνικής συρρίκνωσης. Όλοι μαζί. Δίπλα-δίπλα.