«ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ!»

του Παύλου Νεκτάριου Παπαδόπουλου

«Η κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα ήταν δύσκολη. Ήταν τέτοια που θύμιζε μεσαίωνα, όμως πίσω από αυτό υπήρχε η νομοθεσία που όταν ο εργαζόμενος και τα συνδικάτα κινητοποιούνταν έδινε λύσεις. Σήμερα, μετά την επιβολή του ΔΝΤ τα αδιέξοδα μεγαλώνουν γιατί με νομοθετικές ρυθμίσεις νομιμοποίητε ο “μεσαίωνας” στις εργασιακές σχέσεις. Αυτό τονίζει η Πρόεδρος των Ιδιωτικών Υπαλλήλων Γιαννιτσών και Περιφέρειας Θεανώ Ζουρνατζίδου, μιλώντας στην ΠΕΛΛΑnews, λίγες ημέρες μετά την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση που πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο και τη νίκη της παράταξης στην οποία συμμετείχε.
Μεταξύ άλλων σημειώνει ότι «καταγγελίες δεν γίνονται παρά μονό όταν φτάσουμε πλέον στην απόλυση και τότε διεκδικούμε ότι μέχρι τότε ο εργαζόμενος είχε απεμπολήσει φοβούμενος την απόλυση», μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αλλά δεν καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, ενώ καταθέτει την άποψη της για το αποτέλεσμα των εκλογών, την κατάσταση του ιδιωτικού τομέα γενικά, την ανεργία στην περιοχή Γιαννιτσών και ευρύτερα, καθώς και για το κατά πόσο οι κινητοποιήσεις που γίνονται μπορούν να αλλάξουν κάποια πράγματα. Άλλωστε η κ. Ζουρνατζίδου επανεκλέχτηκε σε μία θέση που γνωρίζει πολύ καλά, «επιτηρώντας» έναν τομέα όπως ο ιδιωτικός, όπου χωρίς υπερβολές αποτελεί εδώ και χρόνια πραγματική ζούγκλα σε σημαντικό βαθμό…

Πώς σχολιάζετε το αποτέλεσμα των εκλογών, που έγιναν πριν από λίγες μέρες;
Οι εκλογές του σωματείου τελείωσαν. Τα προβλήματα παραμένουν και οξύνονται, ο αγώνας συνεχίζεται…
Χαιρετίζουμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που συμμετείχαν στις εκλογές του σωματείου μας. Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που μας εμπιστεύτηκαν, μας στήριξαν και μας τίμησαν με την ψήφο τους. Το αποτέλεσμα των εκλογών που ανέδειξε την ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ πρώτη δύναμη δηλώνει κατά την άποψη μου ότι οι εργαζόμενοι δεν θέλουν πλέον την κομματική ταύτιση των σωματείων , θέλουν να εκπροσωπούνται από εργαζομένους που σε αυτό τον αγώνα ξεχνούν την πολιτική- κομματική τους ταυτότητα και αναζητούν λύσεις για την διασφάλιση των θέσεων εργασίας και την προστασία των δικαιωμάτων εργαζομένων . Επίσης οι μεγάλη συμμετοχή νέων μελών δείχνει ότι οι εργαζόμενοι αγωνιούν για το μέλλων των εργασιακών σχέσεων και αναζητούν διέξοδο από τα συνδικάτα – θέλουν επιτέλους να γίνει κάτι …. Όμως για να γίνει αυτό απαιτείται η ΕΝΕΡΓΗ συμμετοχή τους.

Πώς βλέπετε την κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά μετά την επιβολή του ΔΝΤ στη χώρα μας;
Η κατάσταση στον ιδιωτικό τομέας ήταν δύσκολη. Ήταν τέτοια που θύμιζε μεσαίωνα, όμως πίσω από αυτό υπήρχε η νομοθεσία που όταν ο εργαζόμενος και τα συνδικάτα κινητοποιούνταν έδινε λύσεις. Σήμερα, μετά την επιβολή του ΔΝΤ τα αδιέξοδα μεγαλώνουν γιατί με νομοθετικές ρυθμίσεις νομιμοποίητε ο «μεσαίωνας» στις εργασιακές σχέσεις :
Μία στις δύο νέες προσλήψεις, αφορά ελαστικές μορφές εργασίας, καθημερινά έχουμε περιπτώσεις μετατροπών των υφιστάμενων συμβάσεων εργασίας από πλήρους απασχόλησης, σε συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας με μονομερείς αποφάσεις των εργοδοτών.
Με την υπογραφή του μνημονίου κατεδαφίστηκε ο πυρήνας των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, που κατακτήθηκαν από το εργατικό κίνημα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η κυβέρνηση τροποποίησε σε αντεργατική κατεύθυνση ακόμα και το νόμο για τις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης (νόμος του 1920!!) τον οποίο δεν είχαν τολμήσει 90 χρόνια μέχρι σήμερα να πειράξουν ούτε καν οι δικτατορικές ή οι κατοχικές κυβερνήσεις. Η αποζημίωση λόγω απόλυσης πλέον μειώνεται στο μισό, εφόσον αυτή γνωστοποιηθεί στον υπό απόλυση εργαζόμενο 1-6 μήνες πριν την απόλυσή του αντί 1-24 μήνες. Η υποχρέωση του εργοδότη για άμεση καταβολή της αποζημίωσης καταργήθηκε και αυτή δίνεται πλέον σε διμηνιαίες δόσεις ίσες με τις αποδοχές δύο μηνών. Οι απολύσεις δηλαδή έγιναν πιο εύκολες και πιο φτηνές για τους εργοδότες. Ο κατώτατος μισθός που ορίζεται από την εκάστοτε Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) δεν ισχύει πλέον για νέους και νέες έως 25 ετών οι οποίοι αμείβονται από τις επιχειρήσεις με το 84% του κατώτατου μισθού. Η ρύθμιση αυτή διευκολύνει τους εργοδότες να απολύουν μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους για να προσλάβουν νεότερους και φθηνότερους.
Με την θέσπιση των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας, που μπορούν να προβλέπουν και μειώσεις μισθών, ολοκληρώθηκε η κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων.

Με το ζήτημα των καταγγελιών ή παραπόνων από τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, γίνονται; Η Πρόεδρος του πανελλήνιου συνδικαλιστικού οργάνου σας είχε μιλήσεις για φόβο, που συνήθως υπάρχει…
Το κλίμα τρομοκρατίας στον χώρο μας είναι καθεστώς, οι εργαζόμενοι υπό το φόβο της ΑΠΟΛΥΣΗΣ, υπακούν στις προσταγές των εργοδοτών τους θέλοντας και μη....
Σήμερα οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, αντιμετωπίζοντας το φάσμα της ανεργίας, αναγκάζονται να δέχονται στωικά τις όποιες απαιτήσεις των εργοδοτών.

Στα σούπερ μάρκετ και στις αλυσίδες πολυκαταστημάτων που λειτουργούν στα Γιαννιτσά, είναι πλέον κοινό μυστικό ότι οι εργαζόμενοι απασχολούνται με μειωμένο ωράριο 4 ωρών, αλλά στην πραγματικότητα οι εργοδότες τούς αναγκάζουν να δουλεύουν μέχρι και 8 ώρες χωρίς να τους πληρώνουν τη διαφορά. Το «οχτάωρο» γίνεται σιωπηλά «δεκάωρο» χωρίς αποζημίωση υπερωριών. Στα εμπορικά καταστήματα οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μετατρέπονται σε μερικής απασχόλησης, μειώνονται τα ένσημα που καλούνται στους εργαζόμενους, οι εργοδότες ζητούν από εργαζόμενους να τους ασφαλίζουν για το μισό χρόνο και τον υπόλοιπο να εργάζονται ανασφάλιστοι (και να παίρνουν ταμείο ανεργίας), άλλους τους απολύουν χωρίς έγγραφη καταγγελία της σύμβασης εργασίας και αποζημίωση, ενώ καταθέτουν στον Ο.Α.Ε.Δ. δηλώσεις δήθεν οικειοθελούς αποχώρησης χωρίς την υπογραφή του ίδιου του εργαζόμενου. - Σε πολλές επιχειρήσεις οι ειδικότητες των εργαζομένων είναι μόνο στα χαρτιά. Οι εργαζόμενοι απασχολούνται σε οποιαδήποτε εργασία προκύπτει, ανεξάρτητα από την ειδικότητά τους.
Σε πολλά εμπορικά καταστήματα οι εμποροϋπάλληλοι αμείβονται με 300 – 400 ευρώ το μήνα για πλήρη απασχόληση, τους επικολλούνται 100 ένσημα ετησίως, ενώ υποχρεώνονται να υπογράφουν αποδείξεις πληρωμής, στις οποίες αναγράφονται αμοιβές μεγαλύτερες από τις πράγματι καταβαλλόμενες.
Όλα αυτά Δυστυχώς έρχονται ανεπίσημα στο σωματείο, Καταγγελίες δεν γίνονται παρά μονό όταν φτάσουμε πλέον στην απόλυση και τότε διεκδικούμε ότι μέχρι τότε ο εργαζόμενος είχε απεμπολήσει φοβούμενος την απόλυση.

Τι γίνεται με την ανεργία στην περιοχή μας;
Τα ποσοστά ανεργίας που καταγράφονται είναι ιδιαίτερα υψηλά με αυξητικές τάσεις από χρονιά σε χρονιά , αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010 οι επιδοτούμενοι άνεργοι στην περιοχή των Γιαννιτσών άγγιξαν τους 6.000 όταν το εργατικό δυναμικό της περιοχής είναι 12. 500 Δηλαδή το ποσοστό ανεργία πλησίασε το 50%, πολλοί συμπολίτες μας δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν ακόμα και στις βασικές βιοποριστικές τους ανάγκες και αυτό το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά στο εργατικό κέντρο το τελευταίο διάστημα.

Είστε ευχαριστημένη από τη συμμετοχή του κόσμου όταν γίνονται κινητοποιήσεις; Τι πρέπει να γίνει από πλευράς εργαζομένων, απέναντι σε όσα βασανιστικά πια αντιμετωπίζουν;
Η συμμετοχή των εργαζόμενων της περιοχής μας στις κινητοποιήσεις δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ικανοποιητική παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες παρακολουθούμε να μας αφαιρούνται όλο και περισσότερες κατακτήσεις. Και αυτό όχι μόνο στα εργασιακά μας δικαιώματα αλλά σε όλους τους βασικούς τομείς της ζωής μας, όπως την Υγεία, την Παιδεία, την ασφάλιση.
Ένας από τους λόγους ίσως είναι ότι στην περιοχή μας δεν υπάρχουν μεγάλες επιχειρήσεις με εργοστασιακά σωμάτια αλλά πολλές μικρές και ο συντονισμός είναι δύσκολος, επίσης το γεγονός ότι η κοινωνία είναι μικρή και όλοι λίγο - πολύ γνωρίζονται μεταξύ τους είναι ανασταλτικός παράγοντας, ο φόβος της συμμετοχής στην απεργία είναι έντονος, και υπήρξαν πολλές φορές καταγγελίες για τον εκβιασμό εργαζόμενων να μην συμμετέχουν σε απεργία γιατί θα απολυθούν. Ακόμα οι σχέσεις εργαζόμενων – εργοδοτών είναι σε πολλές περιπτώσεις πιο προσωπικές που αυτό εμποδίζει την αντιπαράθεση και την διεκδικήσει (αυτό συμβαίνει κυρίως στα εμπορικά καταστήματα όπου είναι ένας εργαζόμενος ανά επιχείρηση)
Βέβαια πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι εμείς, οι εργαζόμενοι δεν έχουμε άλλο όπλο στα χέρια μας εκτός από τα σωματεία και τις κινητοποιήσεις που αυτά οργανώνουν. Ίσως θα πρέπει να αναζητηθούν από τη πλευρά μας άλλες μορφές δράσεις και κύριος η συγκρότηση ενός κοινωνικού δικτύου αλληλεγγύης και Πάλης. Η ενότητα και η κοινή δράση όλων των δυνάμεων για την υπεράσπιση των στοιχειωδών εργατικών και όχι μόνο δικαιωμάτων είναι σήμερα αναγκαία όσο ποτέ.
Το αν θα είμαστε πάλι τα θύματα της κρίσης θα εξαρτηθεί από την αποφασιστικότητα μας, από την αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων μας, από τη στάση μας απέναντι στη μοιρολατρία και το συμβιβασμό.