Σπύρος Παλούκης

Συνέντευξη στην «Π» και στην Κατερίνα Αθανασίου
Λίγες μέρες πριν την παρουσίαση του λευκώματος Daydreaming στην Έδεσσα συνομιλήσαμε με τον Σπύρο Παλούκη, φωτογράφο και συγγραφέα, ο οποίος κατάγεται από την Έδεσσα. Σήμερα Τετάρτη στις 6.30 το απόγευμα στον ξενώνα «4 Εποχές» (Βαρόσι, Έδεσσας) παρουσιάζεται το λεύκωμα του.
Ερ.: Να μάθουμε λίγα πράγματα για εσάς. Με άλλα λόγια δώστε μας ένα σύντομο βιογραφικό σας. Απ.: Είμαι φωτογράφος και συγγραφέας και κατάγομαι από την Έδεσσα. Η φωτογραφία είναι το μέσο (ή η αφορμή) για να μπορέσω να γνωρίσω τον κόσμο. Το Daydreaming είναι το δεύτερο λεύκωμα μου. Το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο βγήκε το 2008 (ο Καρλομάγνος και η κάμερα με τα μυστικά) και ήμουν προτεινόμενος για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα από το περιοδικό Διαβάζω. Το 2009 εκδόθηκε επίσης το λεύκωμα μου για την Έδεσσα από τις εκδόσεις Fata Morgana. Ερ.: Τι ακριβώς είναι το Daydreaming που παρουσιάζεται σήμερα στην Έδεσσα; Απ.: Το Daydreaming είναι το "λεύκωμα των ονείρων". Έχω φωτογραφίσει στο χώρο τους εκατό Έλληνες του Βελγίου, διαφόρων επαγγελμάτων, που ο καθένας έχει κλείσει τα μάτια του στο φακό μου λέγοντας μου ένα όνειρο του που σχετίζεται με την Ελλάδα. Ερ.: Τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον; Ετοιμάζετε κάτι; Απ.: Πάντοτε έχω έτοιμη την επόμενη κίνηση προτού τελειώσω κάτι. Σε λίγο καιρό κυκλοφορεί το νέο μου μυθιστόρημα. Την άνοιξη θα ξεκινήσω να δουλεύω φωτογραφικά το νέο μου λεύκωμα που θα είναι ένα φωτογραφικό παραμύθι, επετειακή έκδοση για τα εκατό χρόνια της απελευθέρωσης της Έδεσσας από τον τούρκικο ζυγό. Ερ. :Ως άνθρωπος της τέχνης, των γραμμάτων, πόσο σας επηρεάζουν όλα όσα γίνονται στη χώρα μας αλλά και στη γενέθλια πόλη σας; Εννοώ την οικονομική κρίση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο καθένας μας; Απ.: Η κρίση δεν είναι μονάχα οικονομική. Είναι πολιτισμική. Αυτό που εξ αρχής κάνω σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης αυτόν τον καιρό, είναι να παριστάνω τον κουφό. Αν ενδώσεις στο γοητευτικό σύμπαν των καταστροφολόγων, τότε θα βαλτώσεις για τα καλά. Οπότε προσπαθώ με κόπο να ' χω τα αυτιά μου κλειστά, ώστε να μην υποκύπτω στα σχόλια των υποκινητών του πανικού.