Ζώντας σε έναν θυμωμένο κόσμο | PellaNews

Ζώντας σε έναν θυμωμένο κόσμο

Αν γίνεστε ολοένα και πιο ευερέθιστοι, ανυπόμονοι, επικριτικοί, άκαμπτοι, θυμωμένοι ή ανίκανοι να δείτε τα πράγματα από την οπτική των άλλων, τότε μην αποδίδετε το φταίξιμο εξολοκλήρου σε εσάς τους ίδιους. Η πραγματικότητα είναι ότι ζούμε σε έναν «θυμωμένο κόσμο».

Ο θυμός είναι ένα από τα συναισθήματα που μεταδίδονται εύκολα ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι δηλαδή πιο πιθανό να θυμώσετε ή να αισθανθείτε ενοχλημένοι αν βρίσκεστε κοντά σε άτομα που νιώθουν έτσι, είτε δια ζώσης είτε μέσω των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, της τηλεόρασης κλπ. Αυτή η αρνητικότητα δηλαδή είναι μεταδοτική.

Έτσι, ζώντας σε έναν  τέτοιο κόσμο γινόμαστε αυτό που οι ίδιοι μας απεχθανόμαστε. Για παράδειγμα, εκφράζουμε ειρωνεία σε αυτούς που μας ειρωνεύτηκαν. Μισούμε αυτούς που μισούν. Φερόμαστε με αγένεια ενώ ταυτόχρονα κάνουμε παράπονα για το πόσο αγενείς είναι οι άλλοι απέναντί μας. Σαφώς και έχουμε δικαίωμα να νιώθουμε θυμό και αυτό είναι απόλυτα κατανοητό και δικαιολογημένο. Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο θέλουμε πράγματι να αισθανόμαστε έτσι συνέχεια.

Ο χρόνιος θυμός ενέχει την έννοια της απόδοσης ευθυνών. Ψάχνουμε δηλαδή να βρούμε ποιος ή τι φταίει. Αυτό μας κάνει να εστιάζουμε την προσοχή μας στο τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι λάθος με αποτέλεσμα να γινόμαστε μυωπικοί στα δικά μας λάθη. Νιώθουμε ότι έχουμε αδικηθεί. Μάλιστα, ο θυμός παίρνει εντελώς διαφορετική μορφή όταν τον παρατηρούμε εξωτερικά από αυτήν που έχει ως προσωπικό εσωτερικό βίωμα. Ο θυμός δηλαδή, αλλάζει τη γλώσσα του σώματός μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας και τον τόνο της φωνής μας. Αυτό είναι που βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι σε εμάς εκείνη την ώρα επειδή αυτό είναι το «φανερό» κομμάτι του θυμού μας. Έτσι, όταν κατηγορούμε κάποιον, καταλήγουμε να μας κατηγορούν ή αντίστοιχα όταν ντροπιάζουμε κάποιον, καταλήγουμε να μας ντροπιάζουν.

Γενικά, ο χρόνιος θυμός μας κάνει αρκετά αντιδραστικούς. Νιώθουμε συνέχεια ότι οι άλλοι μας «τσιγκλάνε» επίτηδες. Επιπλέον, μας κινητοποιεί στην εκδίκηση ή την τιμωρία, στην απέχθεια ή την υποτίμηση, με καταστροφικές συνέπειες για τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ακόμη, υπάρχουν και  σωματικές επιπλοκές εξαιτίας του χρόνιου θυμού. Αυτές μπορεί να είναι οι καρδιακές παθήσεις, το έμφραγμα, η υπέρταση και οι διαταραχές της διάθεσης μαζί με σωματικές ενοχλήσεις και συμπτώματα, όπως στομαχόπονος, μυϊκοί πόνοι, κρυολογήματα κλπ.  Ακόμη και η δεξιότητά μας σε κινήσεις λεπτότητας εξασθενεί (φανταστείτε έναν νευροχειρούργο να προσπαθεί να εκτελέσει μία επέμβαση που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς με τα χέρια του, να είναι θυμωμένος εκείνη την ώρα!).  Τέλος,  παρατηρούνται αλκοολισμός και εργασιομανία.

Οι επιπτώσεις του χρόνιου θυμού στις σχέσεις μας σχετίζονται με συγκρούσεις γύρω από ένα συνεχές ελέγχου και δύναμης. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα σχόλια των άλλων είναι κακοπροαίρετα με αποτέλεσμα να βλέπουμε παντού «απειλητικά» μηνύματα και να αισθανόμαστε συχνά προσβεβλημένοι. Αυτό φυσικά οδηγεί στην απώλεια της συναισθηματικής σύνδεσης και των θετικών συναισθημάτων που υπάρχουν στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι συχνά ο θυμός παρερμηνεύεται ως «πάθος». Έτσι, οι άνθρωποι ίσως να πιστεύουν ότι  χρειάζεται να είναι θυμωμένοι προκειμένου να αποκαταστήσουν κάποια αδικία. Η αλήθεια όμως είναι ότι είναι πιο πιθανό να κάνουμε το λάθος παρά το σωστό όταν είμαστε θυμωμένοι. Αντιθέτως, το να διορθώσουμε ένα κακό κάνοντας καλό, αυτό σχετίζεται πράγματι με το να είμαστε παθιασμένοι παρά θυμωμένοι.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η σημασία του να παραμένει κάποιος ψυχικά υγιής σε έναν όχι και τόσο εύκολο κόσμο. Ο θυμός μας προετοιμάζει για μάχη, για τιμωρία, για απαξίωση και καταστροφή. Από την άλλη, το να είμαστε παθιασμένοι, σχετίζεται με μία διάθεση δημιουργίας, βελτίωσης και εκτίμησης. Ο θυμός οδηγεί στην εξάντληση και την κατάθλιψη ενώ το πάθος οδηγεί στην επίτευξη και την αίσθηση ότι υπάρχει ένας σκοπός. Με αυτή την έννοια, οδηγεί σε πιο θετικά αποτελέσματα από τον θυμό.

Το πρόβλημα με τον θυμό δεν έγκειται στην ύπαρξή του ως συναίσθημα, άλλωστε είναι ένα βασικό συναίσθημα που βιώνουν όλοι οι άνθρωποι. Οι δυσκολίες εμφανίζονται όταν προσπαθούμε να βρούμε δικαιολογίες για το θυμό που νιώθουμε. Αυτό μας κάνει να είμαστε για περισσότερο καιρό θυμωμένοι και να σκεφτόμαστε συνεχώς πού πρέπει να ρίξουμε τις ευθύνες. Δεν έχει επομένως σημασία αν θυμώσετε και πόσο πολύ, αλλά για πόσο διάστημα διατηρείτε τον θυμό σας. Βλέποντας τον θυμό μας ως ένα συναίσθημα που θα παρέλθει και αποφεύγοντας να επιδιώξουμε να βρούμε ποιος ή τι φταίει, μέχρι να περάσει το συναίσθημα αυτό, τότε σίγουρα βοηθάμε περισσότερο τον εαυτό μας να παραμείνει σε μία πιο φυσιολογική ψυχική κατάσταση. 

Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι πράγματι ο θυμός μας είναι ένα ακόμη συναίσθημα όπως και όλα τα υπόλοιπα, αυτό όμως που έχει σημασία είναι το κατά πόσο θα συμβάλλουμε στη διαιώνιση της «συναισθηματικής μόλυνσης»  ενός ήδη θυμωμένου κόσμου.

Βέχτσαλη Ευαγγελία

Ψυχολόγος

Εθν. Αντίστασης 10, Σκύδρα

23810 82930