ΑΚΚΕΛ: Η επιλεκτική ευαισθησία στις εγκρίσεις εμβολίων - όταν η επιστήμη γίνεται εργαλείο πολιτικής χρήσης, COVID 19 vs ΕΥΛΟΓΙΑ των προβάτων

Σε κάθε κρίση, η αξιοπιστία της πολιτείας κρίνεται όχι μόνο από τις αποφάσεις της, αλλά και από τη συνέπεια των επιχειρημάτων της. Σήμερα, στο ζήτημα των εμβολίων για την ευλογιά των προβάτων, παρακολουθούμε μια παράδοξη αντιστροφή: η ίδια κυβέρνηση που πριν λίγα χρόνια ζητούσε από τους πολίτες να εμπιστευθούν εμβόλια COVID‑19 τα οποία είχαν εγκριθεί με κατεπείγουσες διαδικασίες, τώρα επικαλείται την «έλλειψη πλήρους έγκρισης» για να δικαιολογήσει αδράνεια στην προστασία της ζωικής παραγωγής.

Η πραγματικότητα είναι απλή και αδιαμφισβήτητη: τα εμβόλια COVID‑19 δεν εγκρίθηκαν με την κανονική, πλήρη διαδικασία, αλλά με ειδικά νομικά εργαλεία έκτακτης ανάγκης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η άδεια ήταν υπό όρους (Conditional Marketing Authorization). Στις ΗΠΑ, ήταν Emergency Use Authorization. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ρυθμιστικές αρχές αξιοποίησαν μηχανισμούς που ενεργοποιούνται αποκλειστικά σε καταστάσεις κρίσης, όταν η ανάγκη για άμεση δράση υπερβαίνει την πολυετή γραφειοκρατική διαδικασία. Δεν μπαίνουμε στο θέμα αν όντως ήταν κρίση.

Παρότι τα εμβόλια ήταν «μη εγκεκριμένα», η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξηγούσε ότι η νομοθεσία προβλέπει ειδικές διαδικασίες για επείγουσες συνθήκες, και ότι αυτές οι διαδικασίες είναι απολύτως νόμιμες, θεσμικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες. Η κοινωνία κλήθηκε να δείξει εμπιστοσύνη σε μια διαδικασία που δεν ήταν «κανονική», αλλά η κυβέρνηση έλεγε ότι ήταν αναγκαία.

Σήμερα, όμως, όταν η κτηνοτροφία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια επιδημία που απειλεί ολόκληρες παραγωγικές ζώνες, η ίδια λογική φαίνεται να εξαφανίζεται. Ξαφνικά, η κυβέρνηση ανακαλύπτει ότι τα εμβόλια ευλογιάς των προβάτων «δεν έχουν πλήρη έγκριση» (εμπορική). Όμως η ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα κτηνιατρικά προϊόντα προβλέπει ακριβώς ό,τι και η νομοθεσία για τα ανθρώπινα: έκτακτες άδειες, παρεκκλίσεις, ειδικές εγκρίσεις όταν υπάρχει επιδημιολογική ανάγκη και απειλή για την παραγωγή. Αν δηλαδή η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήθελε τον εμβολιασμό, θα μπορούσε να πάρει επείγουσα έγκριση σε λίγες μέρες.

Με άλλα λόγια, το νομικό εργαλείο υπάρχει. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθεί ή υπάρχει πολιτική βούληση να ΜΗΝ χρησιμοποιηθεί..

Η επιλεκτική επίκληση της «μη πλήρους έγκρισης» δεν είναι επιστημονικό επιχείρημα. Είναι πολιτικό και είναι ντροπή να το επικαλούνται δήθεν ειδικοί. Και όταν η πολιτική εργαλειοποιεί την επιστήμη, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: χάνεται η εμπιστοσύνη, υπονομεύεται η συνέπεια, και τελικά ζημιώνεται ο παραγωγός, ο κτηνοτρόφος, ο πολίτης αυτής της χώρας.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να αποδεχθούν έκτακτες διαδικασίες όταν πρόκειται για την ανθρώπινη υγεία, αλλά να αρνείται τις ίδιες διαδικασίες όταν πρόκειται για την επιβίωση της πρωτογενούς παραγωγής. Η επιστήμη δεν αλλάζει ανάλογα με το πολιτικό αφήγημα. Οι νόμοι δεν ενεργοποιούνται κατά το δοκούν. Και οι κρίσεις είτε αφορούν ανθρώπους είτε ζώα, απαιτούν συνέπεια, σοβαρότητα και αποφασιστικότητα.

Αν κάτι μας δίδαξε η πανδημία, είναι ότι η καθυστέρηση κοστίζει. Και η ασυνέπεια διαλύει την εμπιστοσύνη.

Η κυβέρνηση οφείλει να επιλέξει:

ή θα υπερασπιστεί την επιστημονική λογική με την ίδια συνέπεια σε όλες τις κρίσεις,

ή θα παραδεχθεί ότι η επίκληση της «μη έγκρισης» είναι ένα πρόσχημα που δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση.

Η κτηνοτροφία δεν μπορεί να περιμένει. Και η κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί άλλη μια κρίση που θα μπορούσε να είχε προληφθεί.