Αλίμονο σε εκείνους που δεν έμαθαν ποτέ τον «Ραζβάν» πίσω από τον Λουτσέσκου

Για τον Ραζβάν Λουτσέσκου μπορείς να γράψεις τόμους. Μιλά η ιστορία του, μιλούν τα τρόπαια, μιλά η πορεία ενός ανθρώπου που έμαθε να στέκεται όρθιος μέσα στις αντιξοότητες και να απαντά μόνο με δουλειά. Η διαδρομή του στον ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς επιτυχημένη, είναι μια διαδρομή ταύτισης χαρακτήρων: «Έδωσα τα πάντα, πήρα απεριόριστα».

Ελάχιστοι στον χώρο του ποδοσφαίρου μένουν πιστοί στις ιδέες τους όταν όλα δοκιμάζονται. Ο Λουτσέσκου το έκανε. Δεν άλλαξε γραμμή για να γίνει αρεστός, δεν εγκατέλειψε το σχέδιο όταν ήρθαν τα δύσκολα. Πίστεψε, δούλεψε, άντεξε. Και όταν χρειάστηκε, γύρισε τα πάντα… τούμπα για να πετύχει. Γιατί ήξερε ότι η επιμονή είναι μέρος της νίκης.

Δεν είναι απλώς ένας προπονητής τίτλων. Είναι ένας ηγέτης αποδυτηρίων. Ένας άνθρωπος που έδωσε ταυτότητα στην ομάδα, που έχτισε σύνολο (σ.σ. μετά από τόσα χρόνια μάλλον σύνολα), που έμαθε στους παίκτες να πιστεύουν ότι μπορούν να νικήσουν οποιονδήποτε. Με τη δουλειά του ανάγκασε ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα να υποκλιθεί στον «Λουτσέσκου».

Είναι σημαντικό για μία ομάδα να έχει έναν προπονητή για πολλά χρόνια στον πάγκο της, για τον ΠΑΟΚ το να έχει τον Ραζβάν Λουτσέσκου είναι πραγματικά σπουδαίο. Μαζί του βρήκε πυξίδα, βρήκε προσανατολισμό, βρήκε την πεποίθηση ότι η κορυφή δεν είναι όνειρο αλλά στόχος.

Ο Ρουμάνος τεχνικός κατάφερε κάτι που για τον ΠΑΟΚ δεν ήταν ποτέ απλό. Να πάρει έναν οργανισμό που ζει εκ φύσεως στα άκρα, ανάμεσα στην υπερβολή, στο πάθος, στο μαύρο και στο άσπρο, και να τον οδηγήσει σε ισορροπία. Με τη φιλοσοφία του game by game, με responsibility, με την επιμονή να κοιτά την επόμενη προπόνηση και το επόμενο παιχνίδι σαν να είναι τελικός.

Σε μια ομάδα που συχνά παρασύρεται από το συναίσθημα, εκείνος έφερε μέτρο. Έβαλε γραμμές στα αποδυτήρια, κανόνες στη νοοτροπία, πίστη στη διαδικασία. Έμαθε τους παίκτες να κερδίζουν χωρίς να πετούν στα σύννεφα και να χάνουν χωρίς να καταρρέουν. Να βλέπουν την επιτυχία σαν αποτέλεσμα συνέπειας και όχι σαν «πυροτέχνημα».

Και όταν κάποια στιγμή ρωτήθηκε για το success story του, δεν μίλησε για τον εαυτό του. Έδειξε τον… boss. Τον Ιβάν Σαββίδη. Όχι γιατί έπρεπε, ούτε γιατί όφειλε να κινηθεί μέσα στα όρια της πολιτικής ορθότητας. Το έκανε γιατί ξέρει πως οι μεγάλες επιτυχίες χτίζονται σε σχέσεις εμπιστοσύνης. Ο ένας πίεσε τον άλλον για το καλύτερο. Ο ένας απαίτησε περισσότερα από τον άλλον. Και αυτή η δυναμική, όσο κι αν πέρασε από καταιγίδες, έγινε καύσιμο για να προχωρήσει ο σύλλογος μπροστά.

Είναι μια σχέση που δοκιμάστηκε. Στις ήττες, στις αποτυχίες, στις δύσκολες νύχτες που η αμφισβήτηση φώναζε πιο δυνατά από την πίστη. Όμως κάθε φορά, αντί να λυγίσει, γέννησε εγωισμό. Εκείνον τον υγιή εγωισμό που σε αναγκάζει να σηκωθείς, να δουλέψεις περισσότερο, να αποδείξεις ότι μπορείς.

Στο τέλος της ημέρας όμως, ο Ρουμάνος δεν είναι και δεν ήταν ποτέ μόνο όλο αυτά. Αλίμονο σε αυτούς που δεν «βούτηξαν» ποτέ πίσω από το βαρύ επίθετο «Λουτσέσκου» για να μάθουν ή έστω να γνωρίσουν τον άνθρωπο «Ραζβάν». Εκείνον τον τύπο που τα αποδυτήρια, διαχρονικά, θα τον ακολουθούσαν στον… πόλεμο χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνον που μπορεί να εκμαιεύσει από τα χείλη των παικτών τη φράση «ποδοσφαιρικός πατέρας».

Εκείνον που ξέρει να μετρά τις στιγμές. Που όταν η ένταση χτυπά κόκκινο, πετά την ατάκα που θα «σπάσει» τον πάγο. Που καταλαβαίνει πότε χρειάζεται πίεση και πότε χαμόγελο, που δεν φοβάται να δείξει συναίσθημα, γιατί γνωρίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι.

Εκείνον που στην Ολλανδία ανυπομονεί να τελειώσει η προετοιμασία για να επιστρέψει στα 40άρια της Ελλάδας, γιατί βλέπετε το σκουφί δεν ήταν ποτέ μόνο άποψη ή γούρι. Εκείνον που κάνει κάθε συνέντευξη Τύπου να μοιάζει ζωντανή, γιατί ξέρεις πως μαζί του δεν βαριέσαι ποτέ. Θα μιλήσει με πάθος, θα συγκινηθεί, θα θυμώσει, θα αστειευτεί. Θα σου θυμίσει ότι πίσω από τον προπονητή υπάρχει ένας άνθρωπος που ζει το παιχνίδι με ένταση.

Και κυρίως, εκείνον που κατάλαβε τι σημαίνει ΠΑΟΚ. Τι σημαίνει νίκη και τι σημαίνει ήττα. Που ένιωσε το βάρος της φανέλας και την ευθύνη απέναντι στον κόσμο. Που δεν έμεινε στην ιστορία ως ένας επαγγελματίας με επιτυχίες, αλλά έγινε κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου...

Χρόνια Πολλά Ραζβάν!

πηγή: sdna.gr - ΕΛΕΝΗ ΜΠΟΥΝΤΟΥ