Αντώνης Τουμανίδης: Το «μένουμε σπίτι» δεν είναι θηλιά αλλά ευλογία

Άρθρο του  συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη

4 Αυγούστου 1522

Ο Μαύρος Θάνατος έχει ερημώσει τα λιθόστρωτα σοκάκια της άλλοτε ισχυρής Ρώμης. Κλειστά παράθυρα. Κλειστές πόρτες. Εκκωφαντική σιωπή που σύντομα θα λάβει τέλος.

Στους άδειους δρόμους κάποιοι ιερείς περιφέρουν έναν ξύλινο Εσταυρωμένο του περασμένου αιώνα. Ο ήλιος, που έχει μόλις ανατείλει, αγγίζει με τις ακτίνες του το σκαλιστό πρόσωπο του Θεανθρώπου. 

20 Αυγούστου 1522

Τα παράθυρα και οι πόρτες, στην αρχαία πόλη της Ρώμης, ανοίγουν ξανά. Η πανούκλα έχει ηττηθεί πανηγυρικά.

27 Μαρτίου 2020

Ένας εμφανώς καταβεβλημένος Ποντίφικας διασχίζει την έρημη, από κόσμο, πλατεία του Αγίου Πέτρου. Λίγα λεπτά αργότερα προσεύχεται για να διαλυθεί το σκοτάδι που άπλωσε το αραχνοΰφαντο, σχεδόν αόρατο, πέπλο του πάνω από την οικουμένη.  

Δίπλα του, έχουν τοποθετηθεί μια βυζαντινή εικόνα της Παρθένου και ο «θαυματουργός» ξύλινος Εσταυρωμένος του 14ου αιώνα που το 1522 πιστεύεται ότι βοήθησε στο να τελειώσει, στη Ρώμη, η επιδημία πανούκλας.

29 Μαρτίου 2020

Ο συγγραφέας Αντώνης Τουμανίδης δεν ανησυχεί. Δε θα ανησυχούσε ποτέ για όλα αυτά, τα φαινομενικά παρανοϊκά, που λαμβάνουν χώρα. 

Ο Αντώνης της διπλανής πόρτας όμως ανησυχεί. Ανησυχεί για τους ανθρώπους που τον έφεραν στη ζωή και δεν έχει τίποτα πιο ιερό στον κόσμο αυτό. Ανησυχεί για τον συνεργάτη του, με τον οποίο ένα χρόνο τώρα σκοτώνονται δημιουργικά για να δουν το όνειρο να πραγματοποιείται. Ανησυχεί για τον άνθρωπο που είναι δίπλα του σε κάθε βροχερή ή ηλιόλουστη μέρα. Ανησυχεί για την κοπέλα που της έφερνε καθημερινά έναν καφέ, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από ένα χαμόγελο. Ανησυχεί για τον κολλητό και την κολλητή του, τους οποίους έχει τόσο καιρό να δει γιατί έχασε το μέτρημα του χρόνου. Ανησυχεί για τους ανθρώπους που καθημερινά δημιουργούσαν ένα γαϊτανάκι γύρω του και τον γέμιζαν ερωτήσεις. Ανησυχεί για τον ανώνυμο αναγνώστη που καθισμένος σε έναν καναπέ διαβάζει μελαγχολικά ένα βιβλίο του. Ανησυχεί για τους ανθρώπους που προχωράνε μαζί του, θέλοντας να δώσουν πνοή ζωής στις δημιουργίες του. Ανησυχεί για τους φίλους με τους οποίους σε λίγες μέρες θα βρισκόντουσαν ξανά. Ανησυχεί για τους ανθρώπους του τόπου του, που τόσο του έχουν λείψει.

Το «μένουμε σπίτι» δεν είναι θηλιά αλλά ευλογία και δεν έχει να κάνει με εμάς αλλά με τους άλλους. Δεν έχει να κάνει με το «εγώ» μας αλλά με τους ανθρώπους μας. 

Από την άλλη ο Αντώνης δεν ανησυχεί για ένα πράγμα. Για την θριαμβευτική νίκη απέναντι σε αυτό το δεινό.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μια επανάληψη που θα έχει έναν κοινό παρανομαστή —κάτι που όλοι παραβλέπουμε ενδεδυμένοι με τον μανδύα του φόβου—. Τη νίκη της ανθρωπότητας απέναντι σε έναν εχθρό που, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν το νοσηρό δημιούργημα ενός συγγραφέα ιστοριών τρόμου. 1522 και 2020, όλα είναι τόσο διαφορετικά αλλά από την άλλη και τόσο ίδια.

Η ανθρωπότητα είναι κάτι περισσότερο από εγκλήματα, τρέλες και δυστυχίες. Η ανθρωπότητα, επειδή ακριβώς είναι κάτι περισσότερο, επιβίωσε και θα επιβιώσει. Ο ήλιος ανέτειλε σήμερα και θα ανατέλλει κάθε μέρα!

Αντώνης Τουμανίδης