Ἀπό τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ προσκαρτεροῦντες τόν ἑορτασμό τοῦ Ἀκαθίστου τοῦ Γουμενίσσης Δημητρίου

Ἀπό τήν ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ προσκαρτεροῦντες τόν ἑορτασμό τοῦ Ἀκαθίστου

τοῦ Γουμενίσσης Δημητρίου

Η ΕΟΡΤΗ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στήν κοινή-ἁπλή λαϊκή αἴσθηση φαίνεται ὡς μιά καθαρά Θεομητορική ἑορτή.

Ὅσες ἐκκλησίες εἶναι ἀφιερωμένες στήν ἑορτή αὐτή, προβάλλουν σέ προσκύνηση μιά εἰκόνα Θεομητορική, τήν Παναγία μας καί τόν κομιστή τῆς θείας βουλῆς, τόν εὐαγγελιστή ἀρχάγγελο Γαβριήλ (τ.ἔ. “ἀναζωγραφίζουν” τό 1ο κεφάλιο τοῦ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ).

Ἔχουμε κατενώπιόν μας ἑορτολογικά δύο μοναδικές καί συνάμα ἀντιπροσωπευτικές κομβικές ὑπάρξεις τοῦ κτιστοῦ κόσμου, ἡ πιό σπουδαία καί περιώνυμη τῶν ἀνθρώπων καί ἀπό τούς πιό σπουδαίους καί περιωνύμους τῶν ἀγγέλων, ἡ Παρθένος Μαριάμ καί ὁ Ἄγγελος Γαβριήλ.

Μέ τόν καίριο ἰδιαίτερο ρόλο τους ἐθελούσιας ὑπακοῆς σ᾽ αὐτό τό θαῦμα ἐκπλήρωσης τῆς προαιώνιας θείας βουλῆς γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τήν ἀνακεφαλαίωση τῶν πάντων ἐν Χριστῷ. Ὁ Θεός ἐνανθρωπίζει, ὁ Λόγος σαρκώνεται, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Υἱός ἀνθρώπου γίνεται, ὁ Ἀχώρητος χωρεῖται ἐν μήτρᾳ γυναικός. Ἡ θεολογική μας ὑμνωδία ἔχει ἀμέτρητες καταγραφές ἑνός θαύματος πού ἀποκαλύπτεται μέν, ἀλλά… Πῶς νά περιγραφεῖ; Πῶς νά ἐννοηθεῖ; Πῶς θά περικλεισθεῖ σέ λέξεις καί ἐννοήματα τῆς ἀνθρώπινης ἀντιληπτότητας; Παραμένει εἰς τόν αἰῶνα γεγονός καί συνάμα μυστήριο.

***

Σ᾽ ΑΥΤΟ τό γεγονός ἕνας Ἄγγελος διαλέγεται μέ μία μοναδική Παρθένο εὐαγγελιζόμενος σ᾽ αὐτήν παρά Θεοῦ τήν Θεοτοκία της ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, ὥστε νά κυοφορήσει καί νά γεννήσει τήν ἐνυπόστατη Δύναμη τοῦ Θεοῦ, ὑπέρ σωτηρίας τῆς πανανθρωπότητος καί τῆς κτίσεως ὅλης. Καί μία Παρθένος πού προφητευόταν δι᾽ αἰώνων, ἀλλά ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἀπέκρυπτε τό μυστήριο τῆς ὕπαρξης καί τῆς μοναδικῆς συμβολῆς της στήν Χριστολογική ἀνακαίνιση τοῦ κόσμου, αὐτή ἡ ἀφανής Ἁγία Παρθένος ἐμφανίζεται στό προσκήνιο τῆς θεοσωτηρίας τοῦ κόσμου, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων.

Ἀγγέλων, διότι καί αὐτοί ―χάρη στήν Ἄκρα Ταπείνωση τοῦ Υἱοῦ τῆς Παρθένου― εἶδαν τόν Ἀόρατο καί μαθήτευσαν-τελειώθηκαν στήν τέλεια ταπείνωση τῆς ἀκινησίας πρός τό ἀνυπαρκτικό κακό. Ἀνθρώπων, διότι κυρίως ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ―χάρη στόν σαρκωθέντα Θεό, τόν Υἱό τῆς Παρθένου― γίναμε ἀναληπτοί ἀπό τήν Θεανθρωπότητά Του, γίναμε μέτοχοι τῆς Χριστοσωτηρίας, εἰσήλθαμε στήν ἐσχατολογία τῆς Θεομεθεξίας, ἐκκλησιασμένοι πρός αὐτήν διά τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἐκεῖνος ἔγινε κεφαλή μας, ἐμεῖς σῶμά Του, και οἱ Ἄγγελοι ἐνθεαστικοί ὑμνολόγοι αὐτοῦ τοῦ γεγονότος-μυστηρίου πού ἀναπέμπει στήν προεγνωσμένη Logo-nost, στήν Λογο-ανάληψη τῆς κτίσεως διά τοῦ σαρκωμένου ἐνυποστάτου Λόγου ὡς Ἐνανθρωπισμένου Σωτῆρος. Ὡσάν ὁ Θεός νά “ὑπέστειλε” τήν τελειότητά Του, ὅταν ἔφτιαξε τά σύμπαντα καί εἰδικά ἐμᾶς, καί ἄφησε τήν τελειότερη τελειότητά Του γιά τήν ἐσχατολογία, γιά τό Ω τοῦ Α, γιά τήν Χριστολογημένη ἀνακεφαλαίωση τοῦ κόσμου. Αὐτό τό λέμε ἀνθρώπινα, ἀφοῦ στόν Θεό δέν ὑπάρχει χρόνος, ἀλλά ἀκόμη καί ἡ ἐγχρονισμένη παρουσία τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του εἶναι ἀποκαλυμμένη ἡ ἐκστατική πρός ἐμᾶς ἀπερινόητη ἀγάπη Του, ἡ ἀνάληψή μας στόν σαρκωμένο ἑαυτό Του.

***

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ἑορτάσουμε κατ᾽ ἔτος αὐτό τό γεγονός-μυστήριο;

Ἡ ἐπωνυμία τῆς ἑορτῆς ὡσάν νά γέρνει πρός τήν Παναγία μας, ὁπότε μιλοῦμε γιά “Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου”.

Καί πολύ σωστά. Διότι τό γεγονός-μυστήριο τῆς θείας σαρκώσεως “ἐν σιγῇ Θεοῦ ἐπράχθη”. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ προσέλαβε μέ ἕνα ἀποκλειστικά θεόγνωστο τρόπο τήν τέλεια ψυχοσωματική ἀνθρώπινη φύση μας στή γαστέρα τῆς Παναγίας Μητρός Του μέ μιά ἀπερινόητη δράση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Οὕτε τό Πνεῦμα ὡράθη, οὔτε ὁ Κύριος σαρκούμενος ἐν γαστρί φαινόταν, οὔτε ἡ Παναγία μας καθ᾽ ἑαυτήν μποροῦσε νά ἐννοήσει τό γεγονός-μυστήριο. Ὑπήκουσε, ἀποδέχθηκε, συνείργησε μέ τήν πανάγια ἐθελογνωμία τῆς ὑπακοῆς Της, ἀλλά τό μυστήριο παρέμενε καί παραμένει μυστήριο καί δι᾽ Αὐτήν.

Ἔγνω καί ζοῦσε ἀειπαρθενικά-μητρικά τήν κυοφορία καί τόν τοκετό τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της, ἀλλά ―ὅπως τό λέει ὁ θεολόγος ὑμνωδός― δέν ἔπαυσε νά διερωτᾶται: «Πῶς ἐνεσπάρης μοι ἤ πῶς μοι ἐνεφύης ὁ Λυτρωτής μου καί Θεός;»

***

ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ἡ Μαριάμ βίωνε καί ἀποροῦσε γιά τήν ἀειπαρθενική Της μητρότητα, τήν μητρότητα τοῦ Κυρίου ὅλης τῆς ἀποκαλυπτικῆς διαδρομῆς.

Μόνον παράλληλα θαυμάσια τῆς θείας φιλανθρωπίας μποροῦσαν νά στηρίξουν τήν διαπορουμένη αὐτοσυνειδησία τῆς Παναγίας μας. Ὁ Θεός πού ἀνέστειλε τήν πασίγνωστη στειρότητα τῆς γηλαρέας Ἐλισάβετ, Αὐτός πού πληροφόρησε τόν γέροντα Προδρομικό πατέρα-ἱερέα Ζαχαρία, Αὐτός ὁ Θεός ἐν Πνεύματι, ὁ Κύριος διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐμπνέει τήν Ἐλισάβετ, ὥστε νά “προφητεύσει” παρά Θεοῦ ἐξ ἀνθρώπων, ὅπως προηγουμένως εἶχε προφητεύσει παρά Θεοῦ ἐξ ἀγγέλων ὁ Γαβριήλ πρός τήν Παρθένο.

Ἡ γηραλέα ἔγκυος Ἐλισάβετ ἀπορεῖ μέ τήν “συγκαταβατική” ἔλευση τῆς Κυρίας Θεοτόκου πρός αὐτήν. Ἡ γηραλέα συγγενής “πληροῦται Πνεύματος Ἁγίου”, γεμίζει ἀπό τήν προφητεύουσα δράση τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτήν ―χάριν τῆς Παρθένου― καί Τήν προσφωνεῖ μέ τήν πιό πληθωρική θεολογική πληρότητα, μέ τούς πιό καίριους θεολογικούς χαρακτηρισμούς: «εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου·… [σύ εἶσαι] ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου»! 

Περί τό μυστήριο λοιπόν αὐτό τῆς μοναδικῆς ἀληθινῆς Θεοτοκίας θεολόγησε προεξαγγελτικά ὁ ἄγγελος Γαβριήλ στήν Παναγία μας καί ἐκ τῶν ὑστέρων θεολόγησε ὁ ἴδιος πάλι Ἄγγελος στόν κατάπληκτο περί τό γεγονός Ἰωσήφ, θεολόγησε ἡ Ἐλισάβετ ἐξυμνώντας τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, θεολόγησε ὁ κυοφορούμενος Ἰωάννης σκιρτήσας, θεολόγησε τελικά ἡ ἴδια ἡ Παναγία μας σ᾽ ἐκείνη τήν ἐπίσκεψή της μέ τόν γνωστό (καί ἐπαναλαμβανόμενο καθημερινά στήν λατρεία μας) δοξολογικό Της εὐχαριστιακό ὕμνο: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμά μου ἐπί τῷ Θεῷ τῷ σωτῆρί μου… Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί…».

***

ΔΕΝ ΕΞΗΓΗΣΕ οὐδείς (οὔτε ἡ ἴδια ἡ Παρθένος), ἀλλά ὅλοι θεολόγησαν περί τοῦ μυστηρίου, ἐπικαλούμενοι τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνεργούμενοι ἀπό τό Θεό, ἑστιάζοντας στήν Κεχαριτωμένη καί (τελικά δι᾽ αὐτῆς) στόν ἐξ αὐτῆς ἄνευ σπορᾶς σαρκούμενο Κύριο τῆς δόξης.

Γι᾽ αὐτό καί ὁ θαυμάσιος θεόπνευστος ὑμνογράφος τῆς ἑορτῆς ἀρκεῖται νά ἐξυμνήσει μέ περισσή ἐκφραστικότητα, ὡς δεδομένο πλέον, αὐτό πού ἦταν προφητευμένο μέ θαύματα-σημεῖα εἴτε μέ σύμβολα-σημεῖα (π.χ. ἡ πυρφόρος βάτος ἦταν θαῦμα-σημεῖο, ἐνῶ ἡ τιμωρημένη χειραψία τῆς κιβωτοῦ ἦταν ἐξ ἀντιθέτου σύμβολο-σημεῖο, γιά τό μυστήριο-γεγονός καί τήν εὐλαβική προσέγγιση τοῦ μυστηρίου-γεγονότος πού ἐπρόκειτο νά ἀποκαλυφθεῖ καί τελικά ἀποκαλύφθηκε διά τῆς Παρθένου Μαριάμ). Καί ἐπιπλέον τονίζει ἐκστατικός τό ὑπέρλογο τοῦ μυστηρίου-γεγονότος, μέ ἀναλογικές ἀναφορές στή γαλακτοφορία ἑνός φυσικοῦ τοκετοῦ, πάλι γιά νά τονίσει τό “ἀνεξήγητο”:

«Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν. Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων· χείλη δέ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνήν τοῦ Ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ»

»Ὑπὲρ ἔννοιαν συλλαβοῦσα Θεόν, τῆς φύσεως θεσμοὺς ἔλαθες Κόρη, Σὺ γὰρ ἐν τῷ τίκτειν τὰ μητέρων διέδρας, ῥευστὴ φύσις περ καθεστηκυῖα· ὅθεν ἐπαξίως ἀκούεις· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. 

»Πῶς πηγάζεις γάλα, Παρθένε ἁγνὴ, οὐ φέρει ἐξειπεῖν γλῶσσα βροτεία. Ξένον γὰρ φύσεως ἐπιδείκνυσαι πρᾶγμα, νομίμου γονῆς ὅρους ὑπερβαῖνον, ὅθεν ἐπαξίως ἀκούεις· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. 

»Μυστικῶς ταῖς ἱεροτεύκτοις Γραφαῖς λαλεῖται περὶ σοῦ, Μῆτερ Ὑψίστου· κλίμακα γὰρ πάλαι Ἰακὼβ σὲ προτυποῦσαν ἰδών, ἔφη, βάσις Θεοῦ αὕτη, ὅθεν ἐπαξίως ἀκούεις· χαῖρε κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. 

»Θαυμαστὸν τῷ ἱεροφάντῃ Μωσεῖ ἡ βάτος καὶ τὸ πῦρ ἔδειξε τέρας· ζητῶν δὲ τὸ πέρας εἰς διάβασιν χρόνου, ἐν Κόρῃ ἁγνῇ, ἔφη, κατοπτεύσω, ᾗ ὡς Θεοτόκῳ λεχθείη· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

 (μεγαλυνάριο, εἱρμός καί τροπάρια θ΄ ᾠδῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ)

***

ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ἐξήγηση, εἶναι προφητεία, εἶναι θεολογία. Καί μάλιστα, ὁ ὑμνογράφος ὡσάν νά ξεκινᾶ ἀπό μιάν ἀπόσταση εὐλαβικῆς ἀσφαλείας κι ἔπειτα ξανοίγεται σέ ἕνα διαλάλημα ἐκστατικῆς ἔκπληξης. Καί ὅμως· ἐνῶ τρέχει νά “προφθάσει” τό μυστήριο-γεγονός, τό θεᾶται μέ ὁλοένα περισσότερο δέος, ἐκπληττόμενος καί ἀπομακρυνόμενος, θεωρώντας το ἀπό τήν ἀπόσταση τῶν προφητικῶν του συμβόλων. Διότι τό μυστήριο τῆς Θεοτοκίας δέν ἐξηγεῖται. Ὁπότε ὁ ὑμνωδός ἀρκεῖται νά ἐπαναλάβει μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα μόνο τά ἀπό Θεοῦ θαυμαστικά ἐγκώμια τοῦ ἀρχαγγέλου (Χαῖρε κεχαριτωμένη…).

Ἐκεῖνα τά ἀρχαγγελικῶς κομισθέντα θεϊκά ἐγκώμια ἐπιχειροῦμε ―αἰῶνες τώρα― νά τά ἐννοήσουμε καί νά τά ἑρμηνεύσουμε μέ τά “χαῖρε…” τῶν Χαιρετισμῶν. Καί τί ἐννοοῦμε; Τό “χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις»!

Τό μυστήριο δέν ἑρμηνεύεται· μόνο δοξολογεῖται καί ἀνθομολογεῖται ἀπό τούς ἀποδέκτες τῆς ἱστορικῆς καί αἰωνικῆς σωτηρίας, τῆς προεγνωσμένης στό Θεό καί συντελεσμένης ἐν χρόνῳ ἀπό τόν σαρκωθέντα-ἐνανθρωπήσαντα Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν γενόμενον (καί) “υἱό ἀνθρώπου”(ἰδιόμελο ἑορτῆς), τέλειο “ἄνθρωπο” δηλαδή (κατά τήν γνωστή ἑβραϊκή διατύπωση πού ὑπάρχει καί στούς ψαλμούς).

Ὅμως, τό μυστήριο παρέμεινε καί παραμένει καί θά παραμείνει μυστήριο, γνωστό μόνο στόν Κύριο καί στόν Πατέρα καί στό Ἅγιο Πνεῦμα.

Αὐτό πού ἔχουμε ἐμεῖς ἐμπρός μας εἶναι μόνη ἡ εὐαγγελική ἀφήγηση τῆς προεξαγγελίας τοῦ γεγονότος καί μόνο τό ἀποτέλεσμα μέ τήν κυοφορία, τά Χριστούγεννα κ.ο.κ., ἡ μοναδική-θεανθρώπινη ἐκπλήρωσή του. Στόν εὐαγγελισμό ἐμεῖς βλέπουμε τήν Παρθένο καί τόν Εὐαγγελιστή. Δέν βλέπουμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο οὔτε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουμε ἐδῶ κάτι ἀπό τίς θεοπτίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τήν ἐν δόξῃ (θείῳ Φωτί) ἄσαρκη παρουσία-ὁμιλία-συγκατάβαση τοῦ Υἱοῦ. Ἔχουμε κάτι καινό, μιά καινή διαθήκη.

Αὐτό πού ἔχουμε ἐμεῖς κατενώπιόν μας (ὡς πιστευματική ἐννόηση καί ἀνθομολόγηση καί εὐχαριστία) εἶναι ὅ,τι παρέλαβαν οἱ Ἀπόστολοι καί θεολόγησαν οἱ Πατέρες καί εἰδικά-πανηγυρικά ἡ Γ᾽ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Ἐφέσου (431 μ.Χ.). Αὐτό ἄλλωστε ὑμνολογεῖται στήν λατρευτική εἴτε ὑμνωδική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

***

ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ στόν πυρήνα τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

“Εὐαγγελίζεσθε ἡμέραν ἐξ ἡμέρας τό σωτήριον τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ δι᾽ ἡμᾶς σαρκωθείς, ψάλλοντάς σοι, Ἀλληλούϊα» (εἰσοδικός ὕμνος θ. Λειτουργίας ἑορτῆς).

Εἶναι αὐτό μέ τό ὁποῖο (ἀπο)λύεται ―τόσο ἐκφραστικά καί θεολογικότατα― ὁ Ἑσπερινός, ὁ Ὄρθρος καί ἡ Λειτουργία τῆς ἑορτῆς: «Ὁ δι᾽ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου σαρκωθῆναι καταδεξάμενος Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν, ταῖς πρεσβείαις τῆς παναμώμου Αὐτοῦ Μητρός ἧς τόν εὐαγγελισμόν ἑορτάζομεν…».

Τό “βάρος” ὅλο ἐπικεντρώνεται στή Χριστολογία τῆς ἑορτῆς. Ὅμως, ἐκεῖ ἔχουμε θεολογία, ἔχουμε τό “μερίδιο” τοῦ Θεοῦ στή σωτηρία μας.

Γι᾽ αὐτό προτιμοῦμε νά εἰποῦμε “εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου”, διότι ἐδῶ ἡ Χριστολογία εἶναι βεβαιωμένη καί συνάμα συγκαλυμμένη πίσω ἀπό τήν θεατή μορφή τῆς Παναγίας μας πού εἰσάγει στόν κόσμο μας τήν Χριστολογία διά τῆς Θεοτοκίας, “εἰσάγοντας τόν πρωτότοκον εἰς τήν οἰκουμένην…”.

Ἀνθομολογοῦμε μέ τρεῖς λέξεις τό γεγονός, καί δοξολογοῦμε ἐν σιγῇ τό μυστήριο. 

Ἡ ἑορτή αὐτή μᾶς πληροφορεῖ γιά τήν ἀπροσμέτρητη, ἀπερινόητη, ἀκατάληπτη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. Ἐδῶ στεκόμαστε, ἀπό ἐδῶ κρατιόμαστε, ἐδῶθε ξεκινοῦμε τήν θεοδρομία τῆς εὐχαριστιακῆς μας ὑπακοῆς στό μέγα μυστήριο.

***

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ σ᾽ αὐτό τό θεῖο-θεανθρώπινο μεγαλεῖο κηρύξαμε τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὅπως καί τίς Παρασκευές τῶν Χαιρετισμῶν ―ἐπειγόμενοι νά ἀναγγείλουμε πρός πάντας τήν 1400ή ἐπέτειο τοῦ Ἀκαθίστου κατά τήν ἀποσταλεῖσα σεπτή Πατριαρχική Ἐγκύκλιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου― συναγόμενοι μετά πάντων περί τόν Κύριο καί τήν Θεοτόκο Μητέρα Του. 

Ἀκουμβώντας δεητικά ὅλα τά ἀνελέητα φορτία τῆς ἱστορίας τοῦ σύγχρονου δικοῦ μας ταλαίπωρου κόσμου στούς ὤμους τῆς Θείας συγκαταβάσεώς Του καί στά δεητικά γόνατα τῆς Θεομητορικῆς εὐσπλαχνίας Της. Μαζί μέ τίς δεήσεις γιά κείνους τούς ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἥρωες πού ἐπιδότησαν μέ θυσίες τή δική μας ἐλεύθερη ἐνάθληση ζωῆς. Καί τίς εὐέλπιδες εὐχές γιά τή νεολαία μας καί ὅσους ἄλλους φιλοτίμως “παρελαύνουν” ἀφεύκτως ἀπό τίς ὄψεις τῆς ἐπικαιρότητας.

Εἴθε σύν Χριστῷ ἐλεημόνως, εἴθε μαζί μέ τήν Ὑπέρμαχο τῆς σωτηρίας μας, τῆς ἐσχατολογικῆς καί τῆς ἐθνικῆς.

Τῶν δικῶν Της ἄλλωστε πρεσβειῶν ἐμνήσθημεν οἱ πάντες πάλιν ἐφέτος κατά τόν ἑορτασμό τῆς Ἐθνικῆς μας Ἑορτῆς τῆς 25ης Μαρτίου, ὅπως καί τῆς μακρᾶς ὑπερμάχου προστασίας Της (κατά τούς χρόνους τῆς μακρᾶς δουλείας καί στούς σκληρούς ἀγῶνες τῆς ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας).

ΣΤΗΝ ΜΥΡΙΟΣΤΟΜΗ δοξολογική μας εὐχαριστία-δέηση πρός τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό συνήψαμε κι ἐφέτος πάλι τό «Τῇ Ὑπερμάχῳ», στό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος Πολυκάστρου, μέ ὑψωμένες ἔνθεν-κἀκεῖθεν τίς σημαῖες τοῦ Σταυροῦ ἀπό τούς σημαιοφόρους καί τούς παραστάτες ἐκπαιδευτηρίων καί Συλλόγων.

Κι αὐτές ἀντικρίζαμε ἐπίσης ὑψωμένες μέ ἔκδηλη τήν συγκίνηση, ὅσο παιανιζόταν ἀπό τή Δημοτική Φιλαρμονική ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος κι ἐμεῖς τόν συμψάλαμε, στό Ἡρῷο τοῦ Πολυκάστρου.

Πρῶτα ἡ Ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὅλων μας καί ἐπί τέλει -πάγια ὀφειλή καί ἔθος μας ἀπό ἱκανῶν ἐτῶν- ἡ ἠχηρή μελωδία «Τῶν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνισαμένων καί πεσόντων αἰωνία ἡ μνήμη…». Τό προσέξαμε πώς ὁ παλμός τῆς καρδιᾶς ἀποδεικνύεται «ἠχηρότερος» ἀπό τήν ἑορταστική ἐθιμοτυπία.

Ὁ Δήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης μέ τόν Πρόεδρο τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου κ.Ἰωάννη Παντικίδη, Ἀντιδημάρχους καί ἄλλους θεσμικούς τοῦ Δήμου Παιονίας, ὁ Διοικητής τοῦ 33ου Σ.Π. Συνταγματάρχης κ. Μενέλαος Νικολαΐδης μέ ἀξιωματικούς καί ἄγημα Στρατοῦ, ὁ Διοικητής τοῦ Α.Τ. Πολυκάστρου Ἀστυνομικός Ὑποδιευθυντής κ. Ἀντώνιος Λιάπης, οἱ Πρόεδροι τῶν ἀκμαίων Πολιτιστικῶν Συλλόγων τοῦ Πολυκάστρου, συνεστῶτες καί συμμέτοχοί μας στή Δοξολογία καί στήν Ἐπιμνημόσυνη, ὅπως κι ἐμεῖς μετ᾽ αὐτῶν στήν κατάθεση στεφάνων καί στήν παρακολούθηση τῆς ἠχηρῆς παρελάσεως, σχολείων, συλλόγων καί στρατοῦ.

† Ὁ Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος