Γιαννιτσά/Γιάννης Αρβανιτόπουλος: Ο πρώτος "ντελιβεράς" της πόλης που έφτασε να "σφραγίσει" το όνομα με τον καφέ

Ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο όσα έχουν καταγραφεί, επί εποχών παλαιών με πολέμους, μάχες και εκτελέσεις. Ιστορία είναι και οι άνθρωποι ενός τόπου, τα νεότερα χρόνια που τα πράγματα πλέον ξέφυγαν από την εμπόλεμη κατάσταση, έχοντας αφήσει όμως αρκετά κατάλοιπα της. Και τα οποία έπρεπε υπό τις συνθήκες εκείνες, να αντιμετωπιστούν καταστάσεις, οικογενειακά και επαγγελματικά, μέσα από κοινωνίες που επαναδιαμορφώνονταν και ξανασυστήνονταν. 

Πόσες "συστάσεις" θα μπορούσε να έχει αλλά και να δώσει πια στην προσωπική του ιστορία ο κ. Γιάννης Αρβανιτόπουλος, δημιουργός της επιχείρησης του πασίγνωστου στην περιοχή αλλά και πέρα από τα σύνορα της, τον απολαυστικά ποιοτικό ΚΑΦΕ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ, που συνεχίζει έως σήμερα δια του υιού, και συνεχίζει να διαπρέπει με την ίδια ποιότητα και το ίδιο μεράκι! 

Το σημείο όμως που συναντά η ιστορία την είδηση, είναι οτι ο κ. Γιάννης, την μακρινή δεκαετία του '60, έμελλε να είναι ο πρώτος "ντελιβεράς" ουσιαστικά, καθώς μετέφερε στην αρχή με γαϊδουράκι, έπειτα με γαϊδουράκι με τροχήλατο και μετά μηχανή τρίκυκλη και δίκυκλη (με την εξέλιξη πήγαιναν όλα, καθώς οι ανάγκες αυξάνονταν όλο και περισσότερο και η εποχή προχωρούσε). Το χαλίκι της εποχής, που άρχισε να μειώνεται στους δρόμους, εξέλλισσε και τον τρόπο που ο κ. Γιάννης μετέφερε από επιχειρήσεις χονδρικής πράγματα σε επιχειρήσεις λιανικής και όχι μόνο. 

Τα χρόνια πέρασαν, ο κ. Γιάννης ολοκλήρωσε το κομμάτι αυτό της ζωής, γράφοντας όμως στην ιστορία του τόπου το 1ο ντελίβερι της πόλης των Γιαννιτσών!

Αργότερα προχώρησε με τη δημιουργία μίας "κομπανίας" μαστόρων, ένα συνεργείο ουσιαστικά, το οποίο σοβάτιζε και έκανε διάφορες δουλειές στην ανοικοδόμηση που άρχισε να γνωρίζει η πόλη. Όπως προείπαμε, οι ανάγκες άλλαζαν, ο κόσμος άλλαζε συνεχώς και ο κ. Γιάννης ακολουθούσε επαγγελματικά αυτό που η ανάγκη της κάθε εποχής επίτασσε. 

Περνώντας επιτυχημένα και απ' αυτό το πεδίο, ήρθε το μεσουράνημα με ένα εστιατόριο με ειδίκευση στο ψάρι, η οποία γνώρισε τεράστια επιτυχία! Από πιάτα με ψάρι φθηνό και νόστιμο, μέχρι ακριβό που ικανοποιούσε και τα πιο...ανάλογα και απαιτητικά γούστα. Κάθε πρωί έκανε την πορεία του έως την ψαραγορά της Χαλάστρας, εκεί όπου το ψάρι σπαρταρούσε και κατέληγε στο μαγαζί του κ. Γιάννης για να γίνει λουκούλλειο γεύμα για τον κόσμο. Που δεν ήταν μόνο από Γιαννιτσά, αλλά και από τις γύρω πόλεις της περιοχής (Βέροια κλπ). 

Ώσπου, ήρθε η στιγμή της...έμπνευσης του καφέ. Για δύο χρόνια κράτησε στα χέρια του "δύο καρπούζια" καθώς υπήρχε και η ψαροταβέρνα και η επιχείρηση του καφέ. Ώσπου εξειδικεύτηκε στη μία, κερδίζοντας ο καφές τη συνέχεια της επαγγελματικής του πορείας. 

"Την έζησα τη ζωή, δεν ένιωσα οτι δεν έκανα κάτι, να κόψω εκείνο για να κάνω το άλλο. Προσπαθούσα παράλληλα να υπάρχει πάντα το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Και έτσι πρέπει να είναι ο άνθρωπος για να νιώθει καλά", είπε ο κ. Γιάννης Αρβανιτόπουλος στο PELLANEWS, με τη σοφία των χρόνων, φορτωμένος εμπειρία αλλά και ικανοποίηση απ' όσα κατάφερε. 

Και βεβαίως, δηλώνοντας ικανοποιημένος με τα παιδιά του, υπογραμμίζοντας τον υιό Αθανάσιο, που κράτησε την επιχείρηση του καφέ, συνεχίζει έως σήμερα με την ίδια επιτυχία και ποιότητα, ένας νέος άνθρωπος με άποψη, κανόνες, αλλά και ψυχή που μπορεί να αντέξει πολλά! Όταν ως πατέρας ο κ. Γιάννης αναφέρθηκε στο σημείο αυτό συγκινήθηκε, θεωρώ υπερήφανος, γιατί οι...αδυναμίες δεν κρύβονται! 

Του ευχηθήκαμε μέσα απ' την καρδιά μας, να είναι πάντα καλά, να χαίρεται παιδιά και εγγόνια, να συνεχίσει να χαίρεται τη ζωή όπως πάντα!Και μια και γνώριζε πολύ καλά τον γνωστό αοιδό Στέλιο Καζαντζίδη να του αφιερώσουμε κλείνοντας αυτό το σημείωμα με κάποιο σημείο στίχων του, από το "Ελληνικό":

"Δανείζομαι το στίχο από τους ποιητάδες

και τη φωνή απ’ τους τραγουδιστές.

Και κάθομαι σιμά στους ταρσανάδες

να ανιστορήσω μνήμες και σκηνές. 

Παίρνω απ’ του Θεόφιλου το χρώμα

κι απ’ του Μακρυγιάννη τις γραφές, 

παντρεύω την κραυγή με την εικόνα

κι αρραβωνιάζω το αύριο με το χτες".