Μια διαφορετική πλευρά του εαυτού του επέλεξε να μοιραστεί μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Γρηγόρης Δημητριάδης, μέσα από μια ανάρτηση αφιερωμένη στη λογοτεχνία και στο έργο του ζωγράφου και συγγραφέα Mahi Binebine.

Μακριά από την ένταση της καθημερινής πολιτικής επικαιρότητας, ο Γρηγόρης Δημητριάδης στάθηκε σε ένα βιβλίο που, όπως φαίνεται, του προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση, χαρακτηρίζοντας την ιστορία του «πολύ όμορφη και αθεράπευτα αισιόδοξη».

Μάλιστα, παραδέχθηκε ότι μέχρι σήμερα δεν γνώριζε τον δημιουργό, ωστόσο η συγκεκριμένη αναγνωστική εμπειρία ήταν αρκετή για να τον κάνει να θέλει να αναζητήσει και τα υπόλοιπα βιβλία του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι φράσεις που επέλεξε να ξεχωρίσει και να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους. Αναφορές στο ταλέντο, στην αυτογνωσία, στις αόρατες εσωτερικές αλυσίδες του ανθρώπου, στα όνειρα αλλά και στην απρόβλεπτη φύση της επιτυχίας.

Η επιλογή των συγκεκριμένων αποσπασμάτων δείχνει έναν άνθρωπο που δεν περιορίζεται στην επιφανειακή ανάγνωση, αλλά αναζητά πίσω από τις λέξεις σκέψεις και νοήματα που μπορούν να συνδεθούν με την ίδια τη ζωή.

Ξεχωρίζει, άλλωστε, η φράση που επέλεξε για την επιτυχία, η οποία «δεν υπακούει ούτε σε κανόνες ούτε σε λογική», όπως και εκείνη για τις «εσωτερικές αλυσίδες» που σπάνε δυσκολότερα επειδή είναι αόρατες.

Σε μια εποχή κατά την οποία τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται συχνά από αντιπαραθέσεις, γρήγορες κρίσεις και πολιτικές συγκρούσεις, η επιλογή του Γρηγόρη Δημητριάδη να μιλήσει για ένα βιβλίο, να μοιραστεί όσα τον προβλημάτισαν και να προτείνει ουσιαστικά έναν συγγραφέα που μόλις ανακάλυψε, έχει τη δική της αξία.

Γιατί η δημόσια παρουσία δεν αποτελείται μόνο από πολιτικές τοποθετήσεις. Αποτελείται και από τις μικρές προσωπικές επιλογές που αποκαλύπτουν ενδιαφέροντα, αναζητήσεις και έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης της καθημερινότητας.

Και η συγκεκριμένη ανάρτηση του Γρηγόρη Δημητριάδη ήταν ακριβώς αυτό: μια όμορφη υπενθύμιση της δύναμης που εξακολουθεί να έχει ένα καλό βιβλίο να γεννά σκέψεις, αισιοδοξία και –κυρίως– την ανάγκη να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.