Η άναρχη ανάπτυξη στις δενδρώδεις, αφήνει χώρο στο ευκαιριακό εμπόριο

Το παράδειγµα του ροδάκινου, µιας καλλιέργειας που εσφέρει στην εθνική οικονοµία µε 500 εκατ. ευρώ περίπου (συµπύρηνο και επιτραπέζιο) είναι αντιπροσωπευτικό της άναρχης κατάστασης που επικρατεί στην αγροτική παραγωγή και ειδικά στις πολυετείς - δενδρώδεις καλλιέργειες.

Οι ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες των τελευταίων ηµερών έρχονται να αναδείξουν µε ηχηρό µάλιστα τρόπο πολλές από τις µέχρι τώρα λάθος επιλογές. Κι αυτές έχουν να κάνουν τόσο µε τις γεωγραφικές ζώνες και τις ποικιλίες που πρωτοστατούν σ’ αυτές όσο και µε τη συνεργασία παραγωγών και µεταποιητικής βιοµηχανίας που κατά βάση ακολουθείται και η οποία επηρεάζει -συνήθως αρνητικά- και την καλλιεργητική φροντίδα που εφαρµόζεται.

Πιο συγκεκριµένα, οι ειδικοί επί του θέµατος εκτιµούν ότι η τόσο µεγάλη ευαισθησία που παρουσιάζει η ώριµη παραγωγή ροδάκινων (ειδικά συµπύρηνων) στις βροχοπτώσεις και η οποία καταγράφεται ευρέως τα τελευταία 24ωρα έχει να κάνει τόσο µε τις περιοχές που έχουν επιλεγεί για την καλλιέργεια όσο και µε την πληµµελή φροντίδα που επιδεικνύεται και ειδικά µε την έλλειψη ασβεστίου σε δέντρα και καρπούς.

Οι εκπρόσωποι της βιοµηχανίας µάλιστα, που φέρουν µεγάλο µέρος της ευθύνης για την άνευ συµβάσεων επέκταση της καλλιέργειας σε βουνά και κάµπους, προτρέπουν τώρα ενερυθρίαστα τους παραγωγούς -βάζουντας στο παιχνίδι και τους τοπικούς βουλευτές- να διεκδικήσουν για την αιφνίδια υποβάθµιση της παραγωγής αποζηµιώσεις από τον ΕΛΓΑ.

Έτσι, τον αλλοπρόσαλο σχεδιασµό και την κακή σχέση και συνεργασία των µεταποιητών µε τους παραγωγούς, έρχεται να πληρώσει όπως κάθε χρόνο ο ΕΛΓΑ, δηλαδή κάποιοι άλλοι αγρότες από κάποιο άλλο προϊόν που πιθανότατα να µην έχουν και καµιά ευθύνη.

Η Agrenda έχει αναφερθεί πολλές φορές στη σαθρή βάση πάνω στην οποία θεµελιώνονται στη χώρα µας, τόσο κάποιες από τις πολυετείς και απαιτητικές καλλιέργειες (παραγωγοί) όσο και πολλές από τις αντίστοιχες µεταποιητικές βιοµηχανίες. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος βγαίνει οικονοµικά, έτσι όπως θέλουν να λειτουργούν, και στο τέλος και οι δύο ζητούν ενίσχυση από το κράτος. Κάποιες απ’ αυτές τις µεγάλες παθογένειες θίγει αυτές τις µέρες µε τον τρόπο της βέβαια και η περίφηµη Έκθεση Πισσαρίδη (σελ. 16-17, 49) µε τον νοµπελίστα οικονοµολόγο να δηλώνει πριν από µέρες στην Καθηµερινή, ότι ο κλάδος της αγροδιατροφής θα µπορούσε να είναι µεταξύ των πρώτων στο νέο παραγωγικό µοντέλο της χώρας, όµως υπό προϋποθέσεις.Το γνωμικό βρίζα στάρι ένα παζάρι... βρίσκει χώρο και στα ροδάκινα

Η ιδιότυπη διαδικασία που ακολουθεί αυτές τις µέρες η παράδοση των συµπύρηνων ροδάκινων µέσα από τα περιβόητα στέκια στη µεταποιητική βιοµηχανία, συνιστά µια ακόµα από τις µεγάλες παθογένειες του κλάδου.

Οι βιοµήχανοι προτιµούν να δίνουν 2 λεπτά το κιλό στους λεγόµενους στεκατζήδες, τους «κράχτες» επί της ουσίας των παραγωγών, παρά να βρίσκουν επ’ αυτού άµεσο σηµείο επαφής µε τους αγρότες και να βελτιώνουν βήµα - βήµα τη συναλλακτική τους σχέση. Την ίδια στιγµή βέβαια, τα στέκια και ο χρόνος που µεσολαβεί µέχρι το προϊόν να πάει προς επεξεργασία, υποβαθµίζουν την πρώτη ύλη και εντείνουν το πρόβληµα των όποιων ασθενειών που αυτές τις µέρες µοιάζει να γίνεται εντονότερο. Για διαφοροποίηση της τιµής παραγωγού µε βάση τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παραδόσεων, ούτε λόγος. Το «βρίζα σιτάρι ένα παζάρι» που θριαµβεύει ως γνωστό στα δηµητριακά, βρίσκει πεδίο και στα ροδάκινα. 

πηγή: agronews.gr (Γιάννης Πανάγος)