Η σιωπηλή δύναμη της διακονίας: Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου λειτούργησε ως απλός ιερέας

Μια εικόνα λιτή, μα βαθιά φορτισμένη νοήματος, εκτυλίχθηκε σήμερα στο ιστορικό ύψωμα της Μπόχαλης. Εκεί όπου η πόλη της Ζακύνθου απλώνεται στο βλέμμα και η καθημερινότητα συναντά το ιερό, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζακύνθου Διονύσιος Δ΄ στάθηκε στο ιερό όχι ως διοικητικός προεστώς, αλλά ως απλός λειτουργός της Εκκλησίας, τελώντας τη Θεία Λειτουργία με την ταπεινότητα του εφημερίου.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός. Την προηγούμενη Κυριακή, εκείνη του Τελώνου και Φαρισαίου, ο ίδιος είχε ιερουργήσει στη Μονή της Ελευθερώτριας. Και σήμερα, Κυριακή του Ασώτου, βρέθηκε στον Ιερό Ναό της Χρυσοπηγής, αναλαμβάνοντας προσωπικά τη λατρευτική ευθύνη, εξαιτίας της δικαιολογημένης απουσίας του εφημερίου. Χωρίς συνοδείες, χωρίς επισημότητες, χωρίς τίποτε που να παραπέμπει σε αξίωμα. Μόνο με τη σιωπηλή συνέπεια εκείνου που θεωρεί τη λειτουργία χρέος και όχι ρόλο.

Σε σύντομη τοποθέτησή του, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, ο Μητροπολίτης εξήγησε με απλό και ξεκάθαρο λόγο τη στάση του. Τόνισε ότι η Εκκλησία οφείλει να παραμένει ζωντανή μέσα από τη λατρεία της και ότι, όταν υπάρχει κενό, ο επίσκοπος δεν μπορεί να απουσιάζει. Υπογράμμισε πως η Θεία Λειτουργία δεν είναι τελετουργικό κύρους, αλλά το ίδιο το έργο του Χριστού μέσα στον χρόνο, το οποίο δεν πρέπει να διακόπτεται.

Η επιλογή αυτή φωτίζει την ουσία της ποιμαντικής ευθύνης: τη φροντίδα για τη συνέχεια της εκκλησιαστικής ζωής, ακόμη και –ή κυρίως– μέσα στις δυσκολίες. Σε μια Μητρόπολη που καλείται καθημερινά να ανταποκριθεί σε αυξημένες ανάγκες, η παρουσία του Επισκόπου στο αναλόγιο της ενορίας λειτουργεί ως έμπρακτο μήνυμα ευθύνης και εγρήγορσης.

Σε καιρούς όπου τα αξιώματα συχνά επισκιάζουν το περιεχόμενο της προσφοράς, η σημερινή εικόνα από τη Μπόχαλη υπενθυμίζει ότι η πραγματική αρχοντιά της Εκκλησίας βρίσκεται στην ταπείνωση και στη διακονία. Για τους πιστούς της Ζακύνθου, ο Επίσκοπός τους δεν εμφανίστηκε απλώς ως ποιμένας, αλλά ως συμμέτοχος και συνοδοιπόρος. Κι αυτή η σιωπηλή πράξη, χωρίς θόρυβο αλλά με ουσία, αποτυπώνεται ως μια από τις πιο δυνατές μαρτυρίες εκκλησιαστικής ζωής.

Πηγή: https://www.nyxthimeron.com