Μέχρι και τα 17 ευρώ το κιλό φτάνουν να πωλούνται στη γερμανική αγορά τα κεράσια της Πέλλας, την ώρα που οι ίδιοι οι παραγωγοί αναγκάζονται να τα παραδίδουν σε τιμές από μόλις 0,70 έως 1,30 ευρώ το κιλό.

Η τεράστια διαφορά ανάμεσα στην τιμή παραγωγού και στην τελική τιμή πώλησης προκαλεί οργή και αγανάκτηση στον αγροτικό κόσμο της Πέλλας. Ένα προϊόν υψηλής ποιότητας, για το οποίο οι παραγωγοί εργάζονται και επενδύουν ολόκληρη τη χρονιά, φεύγει από το χωράφι σε εξευτελιστικές τιμές και φτάνει στα ράφια της Γερμανίας να πωλείται πραγματικά σαν… χρυσάφι.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η τιμή που πληρώνει ο Γερμανός καταναλωτής είναι ακόμη και πάνω από είκοσι φορές μεγαλύτερη από αυτή που εισπράττει ο Έλληνας κερασοπαραγωγός. Το ερώτημα που τίθεται είναι ξεκάθαρο: ποιοι καρπώνονται την τεράστια υπεραξία του προϊόντος και γιατί ο άνθρωπος που το παράγει παίρνει το μικρότερο μερίδιο;

Την ίδια στιγμή, το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί. Καύσιμα, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, εργατικά χέρια, άρδευση, συσκευασία και μεταφορές δημιουργούν ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος. Οι παραγωγοί δηλώνουν ότι με τιμές των 0,70 και του ενός ευρώ δυσκολεύονται ακόμη και να καλύψουν τα βασικά τους έξοδα.

Τα κεράσια της Πέλλας διαθέτουν εξαιρετική ποιότητα και ισχυρή παρουσία στις ευρωπαϊκές αγορές. Ωστόσο, η εμπορική τους επιτυχία δεν μεταφράζεται σε αντίστοιχο εισόδημα για τους ανθρώπους που τα καλλιεργούν.

Οι παραγωγοί ζητούν ελέγχους στην αλυσίδα διακίνησης, διαφάνεια στη διαμόρφωση των τιμών και ουσιαστικά μέτρα προστασίας του εισοδήματός τους. Γιατί δεν είναι δυνατόν το κεράσι να πωλείται στη Γερμανία μέχρι 17 ευρώ το κιλό και ο παραγωγός της Πέλλας να εισπράττει ακόμη και μόλις 70 λεπτά.

Ο «κόκκινος χρυσός» της Πέλλας φαίνεται να αξίζει πραγματικά χρυσάφι στο εξωτερικό — όχι όμως για εκείνους που τον παράγουν.