Κρύα Βρύση: Η κατά(θλιψη) του Πεζόδρομου με πολύτιμες μελέτες στο συρτάρι

του Παύλου Νεκτάριου Παπαδόπουλου

Πώς μπορεί ένας Πεζόδρομος να…πάψει να είναι Πεζόδρομος, παρά μόνο στην ονομασία; Πώς μπορεί να γίνει κατ΄ευφημισμόν μόνο Πεζόδρομος και κατά τα άλλα να προκαλεί ανασφάλεια στους πολίτες μιας περιοχής, που ως κάτοικοι και ως γονείς (κυρίως) να μην μπορούν να βγουν μια απλή βόλτα με τα παιδιά τους, να απολαύσουν τον καφέ τους και ειδικά, τώρα το καλοκαίρι, να τον χαρούν όπως άλλωστε τους αξίζει; Ε, λοιπόν, αυτό συμβαίνει στην Κρύα Βρύση. Μίας εκ των πέντε δημοτικών ενοτήτων του ενιαίου Δήμου Πέλλας, η οποία όμως, σε αντίθεση με όλες τις άλλες αποτελεί ένα ξεχωριστό αστικό περιβάλλον, μιας και η πόλη της Κρύας Βρύσης ήταν κραταιά, αυτόνομη και περήφανη γι’ αυτό που είχε, όταν ήταν ξεχωριστός Δήμος; Μίας περιοχής που και σήμερα οι κάτοικοι της επιτάσσουν να ξαναγίνει Δήμος (όπως και άλλες περιοχές της χώρας που τις έφαγε η μαρμάγκα του «Καλλικράτη»).

Στα σόσιαλ μίντια έχει αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα ένας συνεχής διάλογος, μία ανησυχία, για την «ταυτότητα» του Πεζόδρομου; Προσωπικά, ως πολίτης των Γιαννιτσών, όταν πηγαίνω Κρύα Βρύση, από συνήθειο θέλετε, από συναίσθηση θέλετε, αφήνω το αυτοκίνητο μου πάντα εκτός Πεζόδρομου, γιατί ποτέ δεν μπήκα, δεν κυκλοφόρησα στον Πεζόδρομο των Γιαννιτσών, όπου τηρούνται οι απαραίτητοι κανόνες που πρέπει να διέπουν μία πεζοδρομημένη περιοχή.

Δεν θα σταθώ στα όσα λένε οι κάτοικοι της περιοχής, θα μπορούσα να «φάω» τουλάχιστον το 1/3 της ΠΕΛΛΑNEWS για να τα καταγράψω. Στέκομαι στο σημείωμα ενός ανθρώπου που διετέλεσε στον τομέα της επικοινωνίας και σε νευραλγικές θέσεις στον πρώην Δήμο Κρύας Βρύσης και που ακόμη βεβαίως κρατά αρχεία, τόσο γραπτά, όσο και από μνήμης, διότι γνωρίζει τα πάντα από την περιοχή, κάθε σπιθαμή της γης της.

«Παρακολουθώ εδώ και ημέρες το διάλογο που αναπτύσσεται μέσω διαφόρων αναρτήσεων σχετικά με τη λειτουργία του κατ ευφημισμόν πεζόδρομου της Κρύας Βρύσης. Θα ήθελα να καταθέσω και εγώ την άποψη μου ως απλός κάτοικος της Κρύας Βρύσης αλλά και γονέας», αναφέρει ο Δημήτρης Τσουφλίδης, που διετέλεσε επί χρόνια σε «θέσεις κλειδιά» επικοινωνιακού χαρακτήρα.

Η ιστορική του περιήγηση, όχι μόνο μας ξυπνά μνήμες, αλλά μας φέρνει κατά νου, έναν πολύτιμο για την περιοχή άνθρωπο (την ευρύτερη περιοχή των Γιαννιτσών, όπως και της Κρύας Βρύσης), τον Καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονικη Πάνο Σταθακόπουλο, που ο παλαιότερος Δήμαρχος Γιαννιτσών Στέλιος Βαμβίνης είχε ξεκινήσει στενή συνεργασία, για μια μεγάλη γκάμα θεμάτων της πόλης. Έτσι λοιπόν αναφέρει ότι «η μεταμόρφωση του κέντρου της Κρύας Βρύσης(και άλλων κυκλοφοριακών ρυθμίσεων όπως δίκτυα πεζοδρομίων, κλπ.), ξεκίνησε το 1998 με την ομάδα του Καθηγητή της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Σταθακόπουλου.  Συντάχθηκε ένα σχέδιο βιώσιμης οικιστικής ανάπτυξης. Ξεκίνησαν οι προπαρασκευαστικές εργασίες. Συντάχθηκε ένα ερωτηματολόγιο που απαντήθηκε από κατοίκους πέριξ του πεζόδρομου για την αποδοχή ή όχι του έργου. Ομάδα φοιτητών κατέγραψε το κυκλοφοριακό φορτίο όλων των δρόμων. Μεγαλόπνοο σχέδιο το οποίο υλοποιήθηκε όμως μόνο κατά 50%. Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να το αποδέχεται.

Καλό ή κακό το αποτέλεσμα το κρίνει ο καθένας μας. Κάποιοι το είδαν οτι ήταν όμορφος ο πεζόδρομος και κάποιοι άλλοι οτι έγινε σαν οδός αναπαύσεως από τα φυτά που φυτευτήκαν εκεί.

Τοποθετήθηκε μάλιστα μια ηλεκτρονική μπάρα στο ύψος του Φαρμακείου του Χρυσάγη και ήταν το μοναδικό σημείο που μπορούσε να περάσει ο κάτοχος ΙΧ που είχε άδεια διέλευσης. Η μπάρα αυτή, για κακή της τύχη, πήγαινε δυο φορές την εβδομάδα στον κ. Μαντή για να επισκευαστεί από τις φθορές που προκαλούσαν κάτοικοι, που δεν επιθυμούσαν την ύπαρξη του Πεζόδρομου».

Μέχρι εδώ, πήραμε μια ισχυρή «ιστορική διαδρομή», της, όχι και τόσο μεγάλης αλλά σημαντικής «ιστορίας» του.

Ο Δημήτρης Τσουφλίδης αναφέρει την προσωπική του εκτίμηση, λέγοντας οτι «ο Πεζόδρομος δεν υποστηρίχθηκε όσο θα έπρεπε από την Δημοτική Αρχή του κ. Θεοδωρίδη που τον δημιούργησε». Πράγματι, αν είχε υποστηριχτεί ανάλογα, θαρρώ ως συντάκτης του ρεπορτάζ αυτού, ότι θα είχε άλλη εικόνα σήμερα. Ίσως, αυτής του Πεζόδρομου Γιαννιτσών. Τουλάχιστον ως έναν μεγάλο βαθμό.

Μετά την διοίκηση Θόδωρου Θεοδωρίδη, αλλάζει η διοίκηση στον Δήμο και αναλαμβάνει ο Χαράλαμπος Ουραηλίδης. Το 2003 δημιουργείται μια ομάδα για να εξετάσει τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο πεζόδρομο, γιατι δεν ηταν λειτουργικός, αλλα κυρίως γιατι κατέστρεφε την οικονομική δραστηριότητα των καταστημάτων στο κέντρο. Έτσι «ο Πεζόδρομος αποψιλώνεται. Φεύγουν παρτέρια με φυτά και δένδρα κόβονται πλατάνια και φυσικά φεύγουν τα φωτιστικά σώματα.

Ο κατ’ ευφημισμόν πεζόδρομος της Κρύας Βρύσης δεν υπαρχει πια. Τα αυτοκίνητα μπαίνουν και βγαίνουν άναρχα και κανεις δεν μπορει να αφήσει τα παιδια του στο πάρκο να παίξουν και να πιει τον καφέ του ήσυχος σε κάποια από τις παρακείμενες καφετέρειες.  Και φυσικά δεν είδαμε καμία οικονομική ανάπτυξη στα καταστήματα εντός του πρώην πεζόδρομου».

Φεύγουμε και από την διοίκηση Ουραηλίδη και «με την αλλαγή της σκυτάλης στον κ. Ναυροζίδη, η μοναδική παρέμβαση που έγινε ηταν να μπουν τα κολωνάκια. Κολωνάκια όμως που προκάλεσαν αρκετούς τραυματισμούς σε κατοίκους, αλλά και αρκετά τρακαρίσματα. Έγινε μια προσπάθεια μιας συνεργασίας και πάλι με τον κ. Σταθακόπουλο. Μάλιστα εγώ ο ίδιος πήγα και τον έφερα από την Θεσσαλονίκη. Μια προσπάθεια όμως που δεν τελεσφόρησε».

Κάπου εδώ, τελειώνει ο «Καποδίστριας» και έρχεται ο «Καλλικράτης», με την διοίκηση και πάλι να αλλάζει, σε έναν ενιαίο Δήμο πια. Πάμε πάλι στον Δ. Τσουφλίδη.

«Η διοίκηση αλλάζει χέρια και αναλαμβάνει στο νέο Δήμο Πέλλας ο κ. Στάμκος. Η κατάσταση στον πεζόδρομο παραμένει τραγικά ίδια. Μπαίνουν καποιες πρόχειρες κατασκευές για να κλείσουν οι δρόμοι πέριξ της κεντρικής πλατείας. Και πάλι όμως άναρχα τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια μπαίνουν και βγαίνουν και τους γονείς να τρέχουν τρομαγμένοι πίσω από τα παιδιά τους μήπως και τα χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο. Εγώ προσωπικά θα προτιμούσα, εάν είχα μικρά παιδιά, να τα πάω στον Πεζόδρομο των Γιαννιτσών να μπορέσουν να παίξουν με ασφάλεια και να μην εχω το άγχος του “πέρασε ή δεν πέρασε αμάξι”. Για μια ακόμη χρονιά η Κοινότητα Κρύας Βρύσης προσπαθεί να βάλει τάξη στον πεζόδρομο, είτε με ανακοινώσεις σε χώρους συνάθροισης είτε με τη συνδρομή της Αστυνομίας. Στο ίδιο έργο θεατές θα έλεγα. Η λειτουργία του να κλείνουν οι δρόμοι καποιες ώρες δεν προσφέρει τίποτα απολύτως ούτε στους καταστηματάρχες ούτε στους κατοίκους – επισκέπτες».

Αναρωτιέται λοιπόν «Γιατι να έρθει στην Κρύα Βρύση καποιος; Θα πρέπει να του προσφέρεις κάτι διαφορετικό. Εστω έναν πεζόδρομο. Σε κάθε περιπτωση δεν πρέπει να κρίνουμε μόνο, αλλα να προτείνουμε (εαν φυσικά ανοίξει τέτοιο θεμα).

Και προτείνει: «Ο Δήμος μας εχει εξαίρετους μηχανικούς που μπορούν να πάρουν την μελέτη του κ. Σταθακόπουλου και να δουν ποιες μπορούν να εφαρμοστούν και πάλι. Εγώ θα πρότεινα να κατασκευαστούν και πάλι τα παρτερια και να μπουν τα φωτιστικά, αν θέλετε μόνο γύρω από την Κεντρική Πλατεία και να δημιουργηθεί ένας κλειστός πεζόδρομος που θα ανοίγει μόνο για τα οχήματα τροφοδοσίας και τους κατοίκους.

Να σημειώσω ότι με βάση τη μελέτη τα παρτερια και τα φωτιστικά τοποθετήθηκαν για να μην μπορούν τα οποια αμάξια εισέρχονται στον πεζόδρομο (πχ κατοίκων) να αναπτύσσουν ταχύτητες. Οι μηχανικοί του Δήμου, μια επιτροπή με τοπικούς Δημοτικούς και Κοινοτικούς Συμβούλους και φορείς (επαγγελματικός σύλλογος, πολιτιστικοί σύλλογοι κλπ.) θα μπορούσαν να φέρουν μια αξιόλογη πρόταση για την υφιστάμενη κατάσταση και να εχουμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Όλα αυτά όμως, εαν πρόκειται να ανοίξει η συζήτηση γύρω απο το θεμα».

Κλείνοντας, αναφέρει και πάλι ένα «ιστορικό» σημείο. «Θα ήθελα να αναφέρω τα λόγια του κ. Σταθακόπουλου οταν ήρθαμε μαζί στην Κρύα Βρύση το 2007 και αντίκρυσε την εικόνα του πεζόδρομου: “Δημήτρη, στις διαλέξεις μου μιλούσα κατα καιρούς για την Κρύα Βρύση, δείχνοντας τον πεζόδρομο και τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και έλεγα πως ενα χωριό το κάναμε ενα μικρό Παρίσι. Τώρα θα λέω πως ενα μικρό Παρίσι έγινε και πάλι χωριό"». Πόσο αληθινά τα λόγια του καθηγητή.

Με ένα, ομοίως με τα παραπάνω, υστερόγραφο, ο Δ. Τσουφλίδης αναφέρει: «Ο Πεζόδρομος δεν είναι τα υλικά μέρη. Είναι η φιλοσοφία και η κουλτούρα που έχουμε ως πολίτης - δημότης - κάτοικος. Με την σημερινή εικόνα του Πεζόδρομου δυστυχώς δεν μπορεί να καλλιεργηθεί καμία τέτοια κουλτούρα». Καταλήγει λέγοντας «ας παραδειγματιστούμε όλοι από τον Μεγάλο Περίπατο της Αθήνας που οραματίζεται ο κ. Μπακογιάννης».

Δεν θα σταματήσουμε εδώ όμως, θα έχουμε και συνέχεια για το θέμα, ένα πολύ μεγάλο θέμα για μία περιοχή, που αν θέλει αυτονόμηση, μήπως πρώτα πρέπει να δει κάποια άλλα πράγματα, όπως αυτό, που θα δημιουργήσει μία «αστική νοοτροπία»; Θίχτηκε ποτέ το ζήτημα στον Δήμαρχο Δήμου Πέλλας, στην κυριότητα του οποίου βρίσκεται η διοίκηση της Κρύας Βρύσης; Σκέφτηκε ποτέ κανείς εκ των νυν αλλά και των προηγούμενων Δημοτικών Συμβούλων της Δ.Ε. Κρύας Βρύσης, να ξεσκονιστούν οι μελέτες του καθηγητή Πάνου Σταθακόπουλου και να γίνουν πραγματικότητα;

Η σημερινή κατάσταση δείχνει πως όχι, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει γίνει. Κάτι κινεί ο τοπικός Πρόεδρος αυτό το διάστημα, αλλά καλό είναι να εκδοθεί και κάποια ανακοίνωση, για να δούμε τι παρεμβάσεις γίνονται τελικά, έστω και βήμα βήμα.

Ιδού η Ρόδος λοιπόν, γιατί το «πήδημα» είναι άσχημο…

*(το ρεπορτάζ από την έντυπη ΠΕΛΛΑNEWS).