Ο βουλευτής Πέλλας ζήτησε ο ίδιος να ανοίξει ο δρόμος για τη Δικαιοσύνη – Η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» είχε επίσης ταχθεί υπέρ της άρσης της ασυλίας της, αλλά μετά την απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου επέλεξε τη μετωπική πολιτική αντιπαράθεση με ΝΔ και Βελόπουλο

Δύο υποθέσεις άρσης κοινοβουλευτικής ασυλίας και δύο διαφορετικοί τρόποι πολιτικής διαχείρισης φέρνουν στο προσκήνιο τον βουλευτή Πέλλας της Νέας Δημοκρατίας Λάκη Βασιλειάδη και την ευρωβουλευτή και πρόεδρο της «Φωνής Λογικής» Αφροδίτη Λατινοπούλου.

Οι δύο υποθέσεις είναι διαφορετικές ως προς το περιεχόμενό τους και δεν πρέπει να συγχέονται. Υπάρχει, ωστόσο, ένα κοινό στοιχείο: και οι δύο πολιτικοί είχαν δηλώσει ότι επιθυμούν την άρση της ασυλίας τους, προκειμένου οι αρμόδιες δικαστικές αρχές να εξετάσουν τις υποθέσεις που τους αφορούν.

Η ουσιαστική διαφορά εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να διαχειριστούν πολιτικά και δημόσια τη διαδικασία.

Λάκης Βασιλειάδης: «Ζητάω την άρση της ασυλίας μου»

Όταν το όνομα του Λάκη Βασιλειάδη συμπεριλήφθηκε σε δικογραφία σχετικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο βουλευτής Πέλλας υποστήριξε ότι από τη μελέτη της δεν προέκυπτε, κατά την άποψή του, ένδειξη παράνομης πράξης εκ μέρους του και ανακοίνωσε ότι ο ίδιος θα ζητούσε την άρση της ασυλίας του.

Όταν μάλιστα η υπόθεση έφθασε στη Βουλή, η τοποθέτησή του ήταν ξεκάθαρη:

«Ζητάω την άρση της ασυλίας μου».

Ο Λάκης Βασιλειάδης επέλεξε να μην επικεντρώσει τη δημόσια συζήτηση στο ποιοι βουλευτές θα ψήφιζαν υπέρ ή κατά. Αντίθετα, έθεσε ως βασικό ζήτημα να μπορέσει η Δικαιοσύνη να εξετάσει απρόσκοπτα την υπόθεση, ώστε, όπως υποστήριξε, να μη μείνει κανένα κενό ή αμφιβολία γύρω από το όνομά του.

Δεν επιχείρησε, δηλαδή, να παρουσιάσει την άρση της ασυλίας του ως πολιτική επίθεση εναντίον του, αλλά ως διαδικασία που ο ίδιος ζητούσε να προχωρήσει.

Λατινοπούλου: Άρση ασυλίας και πολιτική αντεπίθεση

Διαφορετικός ήταν ο τόνος που επέλεξε η Αφροδίτη Λατινοπούλου μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 15 Σεπτεμβρίου 2026 για την άρση της ασυλίας της.

Η υπόθεση αφορά καταγγελίες σχετικά με τη γνησιότητα υπογραφών στην ιδρυτική διακήρυξη της «Φωνής Λογικής», τις οποίες η ίδια απορρίπτει. Η άρση της ασυλίας, φυσικά, δεν αποτελεί απόφαση περί ενοχής αλλά επιτρέπει τη συνέχιση της προβλεπόμενης δικαστικής διαδικασίας.

Και εδώ χρειάζεται να σημειωθεί κάτι σημαντικό: η Αφροδίτη Λατινοπούλου είχε επίσης δηλώσει ότι επιθυμεί την άρση της ασυλίας της, ώστε η υπόθεση να εξεταστεί από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Μετά την ψηφοφορία, όμως, επέλεξε να δώσει έντονο πολιτικό χαρακτήρα στην εξέλιξη.

Έστρεψε τα πυρά της τόσο κατά της Νέας Δημοκρατίας όσο και κατά του Κυριάκου Βελόπουλου, υποστηρίζοντας ότι ψήφισαν «χέρι-χέρι» υπέρ της άρσης της ασυλίας της.

Παράλληλα χρησιμοποίησε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για να απαντήσει σε όσους την κατηγορούν ότι αποτελεί πολιτικό «δεκανίκι» της κυβέρνησης.

«Εάν ήμουν δεκανίκι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα με είχε προστατεύσει», ανέφερε μεταξύ άλλων, ενώ επιτέθηκε και στον Κυριάκο Βελόπουλο, συνδέοντας τη δική της περίπτωση με προηγούμενη διαδικασία άρσης ασυλίας του προέδρου της Ελληνικής Λύσης.

Η διαφορά βρίσκεται στον πολιτικό χειρισμό

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ενδιαφέρουσα πολιτική σύγκριση.

Δεν είναι σωστό να ειπωθεί ότι ο Λάκης Βασιλειάδης ζήτησε την άρση της ασυλίας του ενώ η Αφροδίτη Λατινοπούλου αρνήθηκε τη δική της. Και οι δύο είχαν δηλώσει ότι επιθυμούν να προχωρήσει η διαδικασία.

Η εικόνα που έδωσαν δημόσια, όμως, ήταν διαφορετική.

Ο βουλευτής Πέλλας επέλεξε να κρατήσει το βάρος στη Δικαιοσύνη: ζήτησε ο ίδιος την άρση της ασυλίας του και παρουσίασε την εξέλιξη ως ευκαιρία να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση που τον αφορά.

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου, από την άλλη πλευρά, παράλληλα με τη θέση της υπέρ της δικαστικής διερεύνησης, επέλεξε μετά την ψηφοφορία να μεταφέρει τη συζήτηση και στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης, εξαπολύοντας επίθεση εναντίον της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Βελόπουλου.

Δύο διαφορετικές υποθέσεις και δύο διαφορετικές πολιτικές αντιδράσεις απέναντι στην ίδια θεσμική διαδικασία.

Και τελικά, πέρα από τις αντιπαραθέσεις, το κοινό και ουσιαστικό στοιχείο παραμένει ένα: η άρση μιας κοινοβουλευτικής ασυλίας δεν αποτελεί καταδίκη. Είναι η διαδικασία που επιτρέπει στη Δικαιοσύνη να εξετάσει μια υπόθεση και να αποφανθεί εκεί όπου θεσμικά πρέπει να κριθεί.