Μάγδα Παπαδοπούλου: Άκου ανθρωπάκο!

Μια ανάρτηση που θα συζητηθεί από την Δημοτική σύμβουλο του Δήμου Σκύδρας και νομικό:

''Σε κατανοώ, γιατί αμέτρητες φορές σ’εχω δει απογυμνωμένο, ψυχικά και σωματικά,  ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ, χωρίς την κομματική σου ταυτότητα, χωρις τη λαϊκότητα σου.Σ'άκουσα να κλαις και να παραπονιέσαι, να μου μιλάς για τις επιθυμίες, τις αγάπες και τις έγνοιες σου. Σε ξέρω, σε νιώθω...Θα σου πω, λοιπόν, τι είσαι στ’ αλήθεια.... Εισαι ενας «κοινος, μικρός ανθρωπος». Φρόντισε να αντιληφθείς το διττό νόημα αυτών των λέξεων: μικρός και κοινός.Μη τρέχεις να ξεφύγεις. Βρες τα κότσια ν’ αντικρίσεις τον εαυτό σου. «Με ποιο δικαίωμα μου υπαγορεύεις τι να κάνω;» Βλέπω την απορία στο τρομαγμένο σου βλέμμα. Ακούω την ερώτηση να βγαίνει απο το θρασύ σου στόμα. Ανθρωπάκο. Φοβάσαι ν’ αντικρισεις τον εαυτό σου, φοβάσαι την κριτική. Ανθρωπάκο. Όπως φοβάσαι και την εξουσία που σου υπόσχονται...Δεν τολμάς καν να σκεφτείς ότι θα μπορουσες κάποτε να νιώθεις ελεύθερος κι όχι υποταγμένος-ανοιχτός, αντί για κρυψίνους-, να ερωτεύεσαι φανερά κι όχι σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα...
Περιφρονείς τον εαυτό σου, Ανθρωπάκο. Λες : «ποιος ειμαι εγώ στο κάτω-κάτω για να έχω δίκη μου άποψη, για να καθορίζω τη ζωή μου και για να διακηρύσσω οτι ο  κόσμος είναι κτήμα μου;» Έχεις δίκιο! Ποιος  είσαι εσύ για να προβάλλεις αξιώσεις για τη ζωή σου; Θα σου πω εγώ ποιος είσαι: 
Διαφέρεις μόνο σ’ενα σημείο απο τον πραγματικό σπουδαίο άνθρωπο. Ο σπουδαίος άνθρωπος, υπήρξε και αυτός κάποτε ένας πολυ μικρός Ανθρωπάκος, ανέπτυξε όμως μια πολυ σημαντική ικανότητα: αναγνώρισε την μικρότητα και τη στενότητα των σκέψεων και των πράξεών του. Υπο την πίεση ενός καθήκοντος που σήμαινε πολλά έμαθε να βλέπει τι κίνδυνο αποτελούσε η μικρότητα, η μικροπρέπεια του για την ευτυχία του. Με άλλα  λόγια, ο μεγάλος Άνθρωπος  ξερει πότε και με ποιον είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν γνωρίζει οτι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει. Συγκαλύπτει την μικρότητα και τη στενομυαλιά του με τις ψευδαίσθησεις ισχύος και μεγαλείου, την ισχύ και το μεγαλείο άλλων...Είναι υπερήφανος για τους μεγάλους στρατηγούς του, αλλά όχι για τον εαυτό του....''  
Απόσπασμα απο το βιβλίο ‘Άκου,  Ανθρωπάκο!’’ του Βίλχελμ Ράιχ.