Μητροπολίτης Γουμενίσσης Δημήτριος: Χαιρετίζοντας την αφετηρία της νέας σχολικής χρονιάς στην επαρχία μας

† Ο ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ κ΄ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

Χαιρετίζοντας την αφετηρία της νέας σχολικής χρονιάς στην επαρχία μας

• για τους μαθητές, οι ευχές της ψυχής μου

• για τους εκπαιδευτικούς και γονείς και λοιπούς συνεργούς, μαζί με τις ευχές και η αγωνία μου

αγαπητά μας παιδιά, 

αξιότιμοι εκπαιδευτικοί και λοιπά στελέχη λειτουργικής εποπτείας είτε υποστήριξης και προστασίας της σχολικής ζωής, μαζί και με τους γονείς,

καλή και χαρούμενη η αρχόμενη συμμετοχική σας σχολική χρονιά, το πιο σπουδαίο πρωτάθλημα στον κόσμο με πολύ μακρά ιστορία, ένα πρωτάθλημα που ξεκίνησε από τότε που υπάρχει το ανθρώπινό μας είδος και σείς το συνεχίζετε στα 2026. Ή μάλλον όλοι μας το… συνεχίζουμε, ο καθένας με το μερτικό του στην συνευθύνη.

Ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα στο στίβο της γνώσης, της μόρφωσης, της κοινωνικοποίησης, της ωρίμανσης, που δεν το στήνουν απλά οι καλοί μας συνυπεύθυνοι στον ειδικό κρατικό και πολιτικό ή δημοτικό και περιφερειακό σχεδιασμό, αλλά το στήνετε βασικά όλοι εσείς και το “ενθουσιάζετε” όλοι εσείς και το κατακτάτε όλοι εσείς.

Τρέχοντας ο καθένας και η καθεμιά το δύσκολο (είναι αλήθεια), αλλά συνάμα όμορφο εκπαιδευτικό πρωτάθλημα.

Ένα πρωτάθλημα διακοινωνούμενο και διαμετεχόμενο. Με όλους εσάς πρωταθλητές, άσχετα από την όποια επιμερισμένη επιβράβευση.

Ένα πρωτάθλημα όμορφο, σε όλες του τις φάσεις, σαν το σχεδίασμα και τις πινελιές ενός αξεπέραστου καλλιτέχνη.

Περιλαμβάνει αμέτρητες και ποικίλες διαβαθμίσεις συμμετοχών, μοναδικές και αναντικατάστατες, ανάλογα με το χαρακτήρα και τα χαρίσματα και τις ευκαιρίες και τις κοινωνικές επιδοτήσεις και τις επαγγελματικές κατακτήσεις και τις συνανθρώπινες ολοκληρώσεις του καθενός και της καθεμιάς σας. Εννοώ τις ρίζες, την μακρά καλλιέργεια και την αποτιμώμενη καρποφορία της μόρφωσης.

Όμως, η εκπαίδευση δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Το λέω από προσωπική πείρα, αφού μέχρι τώρα εκπαιδεύομαι κι εγώ. Πέρασα από μαθητής και συνεχίζω να μαθητεύω. Πέρασα από καθηγητής και συνεχίζω να κρίνομαι ως δάσκαλος. Πέρασα από σταθμούς και φάσεις κοινωνικοποίησης και συνεχίζω στο ίδιο άθλημα.

Καταλαβαίνω λοιπόν από μέσα ότι το πρωτάθλημα της μόρφωσης, της μάθησης, της κοινωνικότητας, της γνώσης, της επιστημονικής συμμετοχής, της εργασιακής αναγνώρισης ―που ξεκίνησε πάλι ειδικά για τον καθένα και την καθεμιά σας― δεν είναι εύκολο.

Αλλιώς θα ήταν κάτι πολύ ευτελισμένο.

Είναι περίφημο αυτό το πρωτάθλημα της παιδείας, κι ας μην είναι εύκολο. Ούτε για σας τους μαθητές ούτε για σας τους εκπαιδευτικούς ούτε για το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον (θεσμικό και πολιτισμικό) ούτε για το ίδιο το Κράτος ούτε και για την διεθνική κουλτούρα με τις τόσες άγονες αγωνίες.

Είναι πρωτάθλημα. Όλοι αγωνιάτε, όλοι αγωνιούμε. Πως θα διεξαχθεί, πως θα εξελιχθεί, πως θα ολοκληρωθεί.

Θα ολοκληρωθεί άραγε κάποτε;

Η πίστη μας μας πληροφορεί ότι ποτέ δεν τελειώνει, ποτέ δεν γίνεται τέλειο το πρωτάθλημα της μόρφωσης, η πληρότητα της γνώσης, το κατόρθωμα μιάς κοινωνικής τελειότητας που να μιλάει από μόνη της (χωρίς άλλες αξιολογήσεις) για την ομορφιά μας να είμαστε άνθρωποι, για την ομορφιά μας να είμαστε ανθρώπινοι, για την ομορφιά μας να δικαιώσουμε τη θεόδοτη και θεόσωστη ελευθερία μας, για την ομορφιά μας να κοινωνήσουμε το Δημιουργό και Σωτήρα μας μέσα κι από τις ανθρώπινες σχέσεις και την κρινόμενη ενιστορία του εκάστοτε πολιτισμού. Διότι εδώ βρίσκεται το ουσιώδες, προσωρινό κι αιωνικό της δοσμένης μας ζωής. 

Πάντως, το πρωτάθλημα της παιδείας μας παίρνει διστακτικούς στη μόρφωση και την διαμόρφωση, και μας φτιάχνει σταδιακά χωρίς να το καταλαβαίνουμε όλο και πιο ανοιχτούς στην ανοιχτοσύνη της ανθρωπιάς, όλο και πιο δεκτικούς στην καταδεκτικότητα της διαπλατυνόμενης συντροφιάς, πολύτιμους εκτιμητές στη συλλογική αποτίμηση κάθε πλανεύτρας ψευτιάς, προσεκτικούς στην απρόσεχτη και μικρόψυχη αυτοαναφορικότητα, δυνατούς στην κοινωνική αυτοπροσφορά για την υπέρβαση κάθε απελπισίας, ευφυείς στην απολύμανση του κόσμου μας από ασυλλόγιστες δουλοπρέπειες, ασυμβίβαστους με τις παράταιρες αυταπάτες κάθε διαφημισμένης τεχνητής ευτυχίας δίχως ανθρώπινη… αναπνοή.

Χαίρομαι, που κι εφέτος ρίχνεστε με ευέλικτη ευεξία ―τα πρωτάκια για πρώτη φορά, οι μεγαλύτεροι για πολλαπλή φορά― στις διαδρομές της παιδείας.

Αν την εξετάσουμε με την ψυχρή λογική, θα της καταλογίσουμε εξαναγκασμό και κόπο, ζόρισμα και δυσκολία. Είναι κάτι σαν την βίωση του “τοκετού” από το έμβρυο.

Κι όμως· είναι απελευθέρωση προς την διαμορφούμενη και διακοινωνούμενη ζωή, με εργαλεία τη γνώση και την αρετή, τη μάθηση και την διακοινωνία, την καλλιέργεια και την αυθυπέρβαση, την πρόσληψη και την αφομοίωση της κοινωνικής αίσθησης και διαίσθησης και συναίσθησης. 

αγαπητά μας παιδιά (παρόν και μέλλον της κοινωνίας μας, ζωντάνια της ζωής μας, όραμα των ελπίδων μας)· 

εκλεκτοί μας εκπαιδευτικοί (οι καίριοι αναπτυξιακοί παράγοντες της γνώσης και της κοινωνικοποίησης των παιδιών μας)·

οι γονείς και τα στελέχη προστασίας και βελτίωσης της σχολικής ζωής·

φέτος, στερούμαι την πολύ μεγάλη ευκαιρία να ευλογήσω από κοντά με τους Αγιασμούς την έναρξη της νέας εκπαιδευτικής χρονιάς σε αντιπροσωπευτικά σχολεία της Μητρόπολής μας. Και τούτο, διότι μετά από πέντε χρόνια ήλθε η σειρά μου για να αναλάβω πάλι για ένα χρόνο Συνοδικός, μέλος της Ιεράς Συνόδου, του επίκεντρου διοικητικού οργάνου συνδιοίκησης των εκκλησιαστικών υποθέσεων. Θα εκπροσωπηθώ βεβαίως, και οι καλοί μας Κληρικοί θα αναγνώσουν ένα σύντομο χαιρετισμό.

Όμως, επιπλέον ―να είστε βέβαιοι― δεν παύω ούτε θα παύσω να περιβάλλω με όλο το πατρικό μου ενδιαφέρον κάθε μαθητή και μαθήτρια, κάθε εκπαιδευτικό, κάθε γονέα, κάθε συνεργάτη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, προσευχόμενος στον Ύψιστο υπέρ υγείας, φωτισμού, προόδου και προστασίας από παντός εχθρού ορατού και αοράτου.

Με πατρικές ευχές και προσευχές και λειτουργικές μνημονεύσεις στο Χριστό μας, να είναι δημιουργική, συμπληρωματική, χαρούμενα γόνιμη σε γνώσεις και μόρφωση η αρχόμενη σχολική χρονιά· πλουσιοπάροχα ευλογημένη σε ευκαιρίες αμοιβαίας εισφοράς, σε δυνατότητες αμοιβαίας εκπλήρωσης της εκπαιδευτικής πράξης και της μορφωτικής ολοκλήρωσης.

Καλή χρονιά!

† Ο Γουμενίσσης, Γεφύρας, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος