Μητροπολίτης Καστορίας Καλλίνικος: Λόγος ευθύνης και ελπίδας για την οικογένεια, την κοινότητα και την Εκκλησία

Με λόγο θεολογικά τεκμηριωμένο, ποιμαντικά ουσιαστικό και κοινωνικά παρεμβατικό, ο Καλλίνικος, Μητροπολίτης Καστοριά, απευθύνει την Ποιμαντορική του Εγκύκλιο για την είσοδο στο νέο έτος 2026, προσφέροντας μια σπάνιας καθαρότητας πνευματική και κοινωνική πυξίδα σε μια εποχή σύγχυσης, αποδόμησης θεσμών και υπαρξιακής μοναξιάς.

Αφετηρία του λόγου του αποτελεί μια βαθιά θεολογική υπενθύμιση: ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος ούτε αυτονόητος, αλλά δώρο Θεού, το οποίο ο άνθρωπος καλείται να αξιοποιήσει «καλῶς». Με αυτή τη σκέψη, ο Σεβασμιώτατος δεν περιορίζεται σε τυπικές ευχές, αλλά προχωρά σε ουσιαστική πνευματική καθοδήγηση, αντλώντας από το ευαγγελικό ανάγνωσμα του δωδεκαετούς Ιησού στον Ναό.

Μέσα από την ευαγγελική αυτή εικόνα, ο Μητροπολίτης Καστορίας αναδεικνύει με σαφήνεια τρεις θεμελιώδεις και αλληλένδετους θεσμούς: την οικογένεια, την κοινότητα και την Εκκλησία. Τρεις θεσμούς που, όπως επισημαίνει με παρρησία, σήμερα βάλλονται συστηματικά, με σοβαρές συνέπειες τόσο για το έθνος όσο και για το πρόσωπο του ανθρώπου.

Ιδιαίτερα αιχμηρή αλλά ταυτόχρονα νηφάλια είναι η ανάλυσή του για την κρίση της οικογένειας, την οποία αποδίδει στον εκχυδαϊσμό της οικογενειακής ζωής και στην «ποινικοποίησή» της, φαινόμενα που, όπως τονίζει, συνιστούν ντροπή για τον σύγχρονο πολιτισμό. Αντίστοιχα, η κρίση της κοινότητας αποδίδεται στον άκρατο δικαιωματισμό και στην αποδόμηση της κοινής κοινωνικής συνείδησης, ενώ η συρρίκνωση της λατρευτικής ζωής ερμηνεύεται ως αποτέλεσμα της συνειδητής επιλογής του ανθρώπου να ζει χωρίς Θεό, εγκλωβισμένος στην απόλυτη μοναξιά.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η καθαρότητα με την οποία ο Σεβασμιώτατος αποδομεί το ιδεολόγημα της «αυθυπαρξίας» του ανθρώπου, χαρακτηρίζοντάς το όχι απλώς ως πλάνη, αλλά ως υπαρξιακή τραγωδία. Με θεολογική τόλμη και ποιμαντική ευαισθησία, επαναφέρει στο προσκήνιο την αλήθεια της Ενανθρώπησης και τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό ως Πατέρα.

Οι ευχές του για το 2026 δεν είναι ευχολόγιο, αλλά συγκεκριμένη πρόταση ζωής: επανεκκίνηση της οικογένειας μέσω της αγωγής στις αρετές, ανασύσταση της κοινότητας μέσα από την Ελληνορθόδοξη Παράδοση και ενδυνάμωση της λατρευτικής ζωής με πίστη, προσευχή και αγάπη. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η αναφορά του στη συμπληρωματική σχέση οικογένειας και μοναχισμού, ως δύο παράλληλων και αλληλοστηριζόμενων δρόμων μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση.

Σε μια εποχή όπου ο δημόσιος λόγος συχνά εξαντλείται σε συνθήματα και επιφανειακές αναλύσεις, η Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Καστορίας Καλλινίκου ξεχωρίζει ως λόγος ευθύνης, πνευματικού βάθους και ελπίδας. Ένας λόγος που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά φωτίζει συνειδήσεις και υπενθυμίζει ότι χωρίς Θεό, οικογένεια, κοινότητα και Εκκλησία, ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τον προσανατολισμό του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Με αυτή την έννοια, η φωνή του Σεβασμιωτάτου δεν αφορά μόνο τους πιστούς της Μητροπόλεώς του, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.