ΝΙΚΗ για τις κυβερνητικές εξαγγελίες στην Ενέργεια: Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε με την εισαγόμενη Eνέργεια

Η εξειδίκευση των πρωθυπουργικών εξαγγελιών της ΔΕΘ από τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, επιβεβαίωσε αυτό που ήδη γνωρίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά… πολλά λόγια, καμία ουσιαστική απάντηση για το πανάκριβο ρεύμα και καμία πραγματική λύση.

Ο υπουργός δεν έδωσε καμία εξήγηση για τις καθυστερήσεις στα έργα αποθήκευσης ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές, ζήτημα που η ΝΙΚΗ επισημαίνει ήδη από το 2022. Έργα που θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί των εγκαταστάσεων παραγωγής, ώστε να μη φτάνουμε στο παράλογο σημείο να «πετάμε την ενέργεια στη θάλασσα».

Ούτε λέξη για το Χρηματιστήριο Ενέργειας, που αντί να λειτουργεί προς όφελος του καταναλωτή έχει εξελιχθεί σε πεδίο κερδοσκοπίας για τις εταιρείες ενέργειας και σε μηχανισμό αφαίμαξης των οικογενειακών προϋπολογισμών.

Ούτε λέξη για τις καθυστερήσεις στη διασύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική χώρα, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει φθηνότερο ρεύμα στους νησιώτες. Είναι, βλέπετε, και ο κ. Ερντογάν που θα μας μαλώσει...

Και φυσικά, σιωπή για το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των λιγνιτικών υποδομών στην Πτολεμαΐδα και τη μετατροπή της «Πτολεμαΐδα 5» σε μονάδα ακριβού, εισαγόμενου φυσικού αερίου.

Ο κ. Παπασταύρου επέλεξε, αντίθετα, να μιλήσει για την ονομαστική τιμή της ενέργειας, η οποία, όπως είπε, κινείται κοντά στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ξέχασε, όμως, να μιλήσει για τους μισθούς. Για το γεγονός ότι οι ελληνικοί μισθοί είναι κατά 32% χαμηλότεροι από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο με όρους αγοραστικής δύναμης. Γιατί οι λογαριασμοί μπορεί να συγκρίνονται με την Ευρώπη, αλλά οι Έλληνες καλούνται να τους πληρώσουν με ελληνικούς μισθούς.

Ίσως αυτή η πραγματικότητα να φαίνεται μακρινή σε όσους απολαμβάνουν αμοιβές πολύ υψηλότερες από εκείνες του μέσου εργαζομένου. Όπως και στα υψηλόβαθμα στελέχη της πάλαι ποτέ δημόσιας ΔΕΗ, με πρώτο τον κ. Στάσση, την ώρα που τα νοικοκυριά μετρούν κάθε κιλοβατώρα.

Η κυβέρνηση επιμένει σε μια ενεργειακή πολιτική εξάρτησης από ακριβές εισαγωγές και πανηγυρίζει με αριθμούς και ευρωπαϊκούς μέσους όρους. Οι πολίτες, όμως, δεν ζουν με μέσους όρους. Πληρώνουν τον λογαριασμό. Και τον πληρώνουν πανάκριβα.