Νίκος Παρούτογλου: Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που δεν αρκεί απλώς να τις διαβάσεις. Πρέπει να τις νιώσεις.

Η δήλωση του Δημάρχου Αλμωπίας:

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που δεν αρκεί απλώς να τις διαβάσεις.
Πρέπει να τις νιώσεις.
Μετά από πρόσκληση του Υφυπουργού Εσωτερικών, κ. Κώστα Γκιουλέκα, είχα σήμερα την χαρά και την τιμή να βρεθώ στο Πολεμικό Μουσείο, σε μια ξεχωριστή ιστορική παρουσίαση για τις κρίσιμες ημέρες πριν από την ιταλική εισβολή του 1940, αλλά και κατά τη γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης, ο Πρόεδρος του ΦΟΔΣΑ Μιχάλης Γεράνης, καθώς και ο Πρόεδρος της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας και Δήμαρχος Πυλαίας – Χορτιάτη Ιγνάτιος Καϊτεζίδης.
Ήταν μια συγκλονιστική αναδρομή σε ένδοξες αλλά και δύσκολες σελίδες της ελληνικής ιστορίας.
Αυτό, όμως, που έκανε την εμπειρία πραγματικά ξεχωριστή ήταν η επαφή με αυθεντικά ιστορικά τεκμήρια.
Επιστολές στρατιωτών από το μέτωπο, μηνύματα προς τις συζύγους και τα παιδιά τους, προσωπικές σκέψεις ανθρώπων που γνώριζαν ότι ίσως δεν επιστρέψουν ποτέ στα σπίτια τους.
Ανάμεσα σε αυτά, είδαμε και την πρώτη πολεμική διαταγή του στρατηγού Παπάγου που χαρακτηριστικά έγραφε "Τα όπλα δεν θα τα παραδώσετε ζωντανοί", καθώς και επιστολές αξιωματικών που έπεσαν υπέρ της πατρίδας.
Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν η ιστορία ενός αξιωματικού που, απο το μέτωπο, άφησε στη διαθήκη του μια εντολή για τον μόλις δύο ετών γιο του, να ακολουθήσει όταν μεγαλώσει, τον δρόμο της στρατιωτικής προσφοράς και, να αγωνιστεί και να πέσει και εκείνος για την πατρίδα.
Τέτοιες μαρτυρίες σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο το μέγεθος της θυσίας, την αγωνία, την πίστη και την αγάπη αυτών των ανθρώπων για την Ελλάδα.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που αξίζει να σκεφτούμε.
Η Ελλάδα τότε είχε επιλογές.

Θα μπορούσε να συνθηκολογήσει, να επιλέξει την αποφυγή της σύγκρουσης.
Επέλεξε, όμως, να αντισταθεί.
Όχι γιατί δεν γνώριζε το κόστος, αλλά γιατί υπήρχαν αξίες που θεωρούσε αδιαπραγμάτευτες...
Η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ανεξαρτησία, η αλληλεγγύη και η ευθύνη απέναντι στους άλλους λαούς.
Επέλεξε να υπερασπιστεί κάτι μεγαλύτερο από το άμεσο προσωπικό ή εθνικό όφελος.
Επέλεξε να σταθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Και η ιστορία της Ελλάδας δεν γράφτηκε μόνο στα πεδία των μαχών.
Γράφτηκε και στην καθημερινότητα μετά τον πόλεμο.
Μια χαρακτηριστική εικόνα που μας μεταφέρθηκε ήταν η αντιμετώπιση των αναπήρων πολέμου από την κοινωνία.
Όταν ένας ανάπηρος προσπαθούσε να επιβιβαστεί σε ένα λεωφορείο, οι επιβάτες δεν περιορίζονταν στο να του προσφέρουν τη θέση τους.
Σταματούσαν, τον βοηθούσαν, τον σήκωναν στα χέρια, τον υποδέχονταν με σεβασμό και τιμή.
Γιατί τότε η προσφορά στην πατρίδα δεν ήταν απλώς μια αναφορά στα βιβλία της ιστορίας.
Ήταν μια αξία που αναγνωριζόταν καθημερινά από την κοινωνία.
Και εδώ νομίζω, βρίσκεται το πιο σημαντικό μήνυμα για το σήμερα.
Ίσως ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να αναζητούμε διαρκώς την ευθύνη στους άλλους και να κοιτάξουμε περισσότερο τη δική μας.
Να κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Να αναρωτηθούμε πόσο έχουμε αλλάξει ως κοινωνία, πόσο έχουμε απομακρυνθεί από αξίες όπως η προσφορά, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός και το κοινό καλό.
Έχουμε δυνατότητες.
Έχουμε ικανότητες.
Έχουμε ιστορία και μια σπουδαία παρακαταθήκη.

Το ζητούμενο είναι να ξαναβρούμε τη συλλογική μας αυτοπεποίθηση, να αναλάβουμε ο καθένας το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί και να τοποθετήσουμε τη χώρα μας, με τη στάση και τις πράξεις μας, εκεί που πραγματικά της αξίζει.
Η ιστορία δεν είναι μόνο για να θυμόμαστε τι έκαναν οι προηγούμενοι.
Είναι και για να αναρωτιόμαστε τι κάνουμε εμείς σήμερα.
Θερμές ευχαριστίες στον Υφυπουργό για την πρόσκληση και την ευκαιρία αυτής της τόσο ουσιαστικής και συγκινητικής εμπειρίας