Οι ήρωες δεν φεύγουν ποτέ...

Για κάποιο λόγο, ήταν πάντα από τα πιο σπάνια χαρτάκια της Panini. Κι αυτό τον έκανε αυτόματα σημαντικό. Σπουδαίο. Φοβερό.

Τα ελάχιστα στιγμιότυπα από την Αθλητική Κυριακή τον έκαναν να μοιάζει εξωπραγματικός. Φορούσε μία φαρδιά φανέλα, ένα - ίσως δύο νούμερα μεγαλύτερη και έτσι όπως έτρεχε παράλληλα με την πλάγια γραμμή αυτή γέμιζε αέρα και φούσκωνε σαν κατάρτι από ιστιοφόρο.

Φορούσε το 7, αυτό το νούμερο είχε τότε μυθικές διαστάσεις.

Το φορούσε ο... καλός σου. Το σύμβολο. Αυτός που ξεχώριζε.

Για τον Παναθηναϊκό ήταν ο Σαραβάκος.

Για τον ΠΑΟΚ ήταν ο Στέφανος Μπορμπόκης.

Οι πηχυαίοι τίτλοι στις εφημερίδες, οι υπερβολές στις περιγραφές στο ράδιο έδιναν ακόμα πιο μυθικές διαστάσεις. Η φαντασία κάλπαζε, τους έκανε να μοιάζουν άτρωτοι, εξωπραγματικοί.

Ήταν οι καλύτεροι, δεν μπορούσαν να υπάρξουν καλύτεροι από αυτούς.

Κάθε γενιά έχει τους ήρωες της. Τα έπη της.

Οι νέες γενιές μεγάλωσαν με πρωταθλήματα, κύπελλα, τίτλους, ευρωπαϊκές πορείες.

Οι παλιότεροι είχαν το Χάιμπουρι.

Οι πολύ παλιότεροι την ομάδα των 70's.

Οι ενδιάμεσοι είχαν την Μαλίν.

Κανείς δεν θυμάται τι έγινε πριν και μετά. Κανείς δεν θυμάται το πρώτο παιχνίδι, είχε γίνει (μου φαίνεται) απόγευμα και ο Βουλινός δεν είχε επιτρέψει την τηλεοπτική μετάδοση.

Δεν υπάρχουν καν στιγμιότυπα. Ό,τι έγινε, το ξέρουν μόνο όσοι ήταν στην Τούμπα εκείνο το βράδυ.

Κανείς δεν θυμάται τι έγινε στον επόμενο γύρο.

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί. Στο Μέχελεν.

Ήταν η εποχή που για να δεις ολόκληρο ξένο παιχνίδι -αν δεν ήταν Αγγλία το μεσημέρι του Σάββατου στην ΕΡΤ2- έπρεπε να είναι ευρωπαϊκός τελικός.

Και η Μαλίν σχετικά πρόσφατα είχε παίξει έναν τέτοιο.

Είχε κερδίσει το Κύπελλο Κυπελλούχων, στον τελικό είχε κερδίσει 1-0 τον Άγιαξ.

Και για να είχε κερδίσει τον Άγιαξ -όλοι ήξεραν τον Άγιαξ- σίγουρα ήταν ομαδάρα. Δεν χρειαζόταν να ξέρεις κάτι άλλο. Είχαν κερδίσει τον Άγιαξ. Τέλος.

Ο ΠΑΟΚ ταξίδεψε για το Βέλγιο, χωρίς τον καλό του. Ο Μαγκντί ήταν τραυματίας -μπήκε ελάχιστα στο τέλος.

Το 1-1 της Τούμπας δεν πτόησε χιλιάδες εκδρομείς από κάθε γωνιά της Ευρώπης να βάψουν ασπρόμαυρο το πέταλο από το γραφικό γηπεδάκι του Μέχελεν, οι ευκαιρίες να δεις ΠΑΟΚ από κοντά τότε ήταν ελάχιστες.

Με 10 Έλληνες και τον Γκάμπριτς τέρμα, ο Δικέφαλος κράτησε σχεδόν άνετα το 0-0 και έμενε στο κόλπο της πρόκρισης. Χρειαζόταν όμως κάτι μυθικό.

Ο Μπλάζεβιτς στο 82 ρίχνει μέσα τον Μαγκντί και μία ηλεκτρική ενέργεια θαρρεί κανείς ότι διαπερνάει ολόκληρο το γήπεδο. Οι Βέλγοι, ενστικτωδώς χάνουν μέτρα στο γήπεδο, ο κόσμος στο πέταλο δίνει ό,τι έχει και δεν έχει.

Είναι τώρα. Τώρα ή ποτέ.

Ο Λεοντιάδης βγάζει μία σέντρα από τα αριστερά, μία άτσαλη απόκρουση και μια καραμπόλα στρώνει την μπάλα στα πόδια του Στέφανου Μπορμπόκη, ο οποίος μένει για πάντα στην ποδοσφαιρική αθανασία.

Το σουτ δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα τεχνικό, ούτε πολύ δυνατό, όμως πήρε μέσα τα χέρια του Μισέλ Πρεντόμ, που τότε ίσως και να ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο.

Το θαύμα είχε γίνει.

Το σύνθημα "Kαλώς ήρθες ήρωα. 0-1" έμεινε για χρόνια γραμμένο στα στενά της Τούμπας, αυτό το γκολ κράτησε για χρόνια γενιές, που δεν είχαν τίποτα άλλο ποδοσφαιρικό για να κρατηθούν -ένα χρόνο μετά ήρθε η Παρί Σεν Ζερμέν και ισοπέδωσε τα πάντα.

Ο Στέφανος Μπορμπόκης "έφυγε" νικημένος από ένα θηρίο που σταδιακά έσβησε ό,τι πολυτιμότερο είχε, τις μνήμες του, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα φύγει ποτέ, οι ήρωες δεν φεύγουν, δεν γίνεται να φύγουν.

Θα είναι για πάντα αυτό το σπάνιο χαρτάκι της Panini και ο ήρωας του Μέχελεν.

Ο τύπος με την λευκή φανέλα με το μαύρο V και την διαφήμιση ΑΓΝΟ, που με σφιγμένες τις γροθιές τρέχει στον δρόμο προς την αιωνιότητα.

Κουράγιο και δύναμη στους οικείους του...

από το SDNA..GR