ΠΑΟΚ: Όσο υπάρχουν δάσκαλοι, θα βγαίνουν μαθητάδες...

Στο δεύτερο παιχνίδι του ως βασικός στον ΠΑΟΚ, ο Δημήτρης Χατσίδης ήταν ένας μίνι Αντρίγια Ζίβκοβιτς. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος...

Μικρέ ετοιμάσου. Παίζεις βασικός...

Δεν ήταν δα και κάποια τεράστια έκπληξη. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου ήθελε να κρατήσει φρέσκα τα πόδια των βασικών του, μερικές ημέρες μετά είχε να ανέβει ένα μικρό βουνό: να ανατρέψει το 1-0 στις δαλματικές ακτές από την Ριέκα και να μπει στην League phase του Europa League.

Ο μικρός με το 52 το είχε κερδίσει αυτό, δεν ήταν ένα δώρο.

Είχε μπει ως αλλαγή στην παράταση του επαναληπτικού με την Βολφσμπέργκερ, όταν η μπάλα έκαιγε. Από ένα δικό του θρασύτατο κλέψιμο ήρθε η οβίδα - πρόκρισης του Μαντί Καμαρά που έφτιαξε την χρονιά του ΠΑΟΚ.

Έπαιξε ένα ακόμα -πιο αθόρυβο- μισάωρο με τους Κροάτες, τώρα ήταν η ώρα του για να δείξει κάτι στην πρεμιέρα απέναντι στην ΑΕΛ, σε μία άδεια, τιμωρημένη και βουβή Τούμπα.

Σε έναν προβληματικό -τότε- ΠΑΟΚ, ο Δημήτρης Χατσίδης ήταν -επιεικώς- κακός. Όσες φορές ακούμπησε η μπάλα πάνω του, είχε κακές αποφάσεις. Κακές εκτελέσεις.

Ήταν βιαστικός, πρόχειρος, θολωμένος.

Ήταν τόσο πολύ εκτός κλίματος που ο Λουτσέσκου που δεν συνηθίζει τις αλλαγές νωρίς, τον αντικατέστησε στο ημίχρονο.

Ο 19χρονος εξτρέμ δεν ήταν έτοιμος. Έπρεπε, λοιπόν να βρεθεί ένας ποδοσφαιρικός τρόπος για να διαπαιδαγωγηθεί κι άλλο. Να ωριμάσει. Να σκληρύνει. Να μάθει.

Από εκείνο το απόγευμα της 24ης Αυγούστου, ο Χατσίδης έπαιξε σε τέσσερα σκληρά παιχνίδια του ΠΑΟΚ Β' στα γήπεδα της Super League 2.

Έπαιξε δεξιά με ανάποδο πόδι, έπαιξε αριστερά, έπαιξε και λίγο false-9.

Έπαιξε με την Κ19 στο Uefa Youth League απέναντι στους Ισλανδούς της Ακουρέιρι.

Έκανε σκληρές ατομικές προπονήσεις και έμαθε κι άλλα κόλπα δίπλα στους καλύτερους. Τον Αντρίγια. Τον Τάισον. Τον Ντέλια.

Το σώμα του άλλαξε. Το mindset του άλλαξε. Η κινησιολογία του στο γήπεδο άλλαξε.

Δεν ήταν πια ένα τρακαρισμένο παιδί, αλλά κάποιος που περίμενε να αρπάξει την επόμενη ευκαιρία.

Την Τετάρτη μπήκε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης για ένα γεμάτο 20λεπτο, όταν το παιχνίδι ακόμα... ζεματούσε.

Έπαιξε αυτή την πολύπλοκη θέση που έχει το όνομα του Αντρίγια Ζίβκοβιτς (ο Σέρβος μετατέθηκε αριστερά) και κανείς δεν κατάλαβε την διαφορά.

Έπαιζε αποκλειστικά με την μία. Ήταν πειθαρχημένος, ψύχραιμος, σωστός τακτικά, έτοιμος.

Ακριβώς 147 ημέρες μετά την πρώτη του κρυάδα ως βασικός, ο Δημήτρης Χατσίδης ήταν ένας άλλος άνθρωπος, ένας άλλος παίκτης.

Ήταν ένας μίνι Αντρίγια Ζίβκοβιτς!

Τα κάθετα τρεξίματα του ήταν πιο ανάλαφρα.

Το κουβάλημα της μπάλας είχε πολύ μεγαλύτερη σιγουριά.

Οι πάσες του είχαν θράσος έτοιμου παίκτη.

Όλες του οι αποφάσεις ήταν ποδοσφαιρικές. Αβίαστες. Αυτόματες.

Όσο περνούσε η ώρα ο μικρός είχε ένα όλο και πιο υπέροχο flow στο παιχνίδι του.

Οι συνεργασίες του στα τρεξίματα και τα underlap ή overlap με τον Κένι ήταν τόσο αυτοματοποιημένα λες και έπαιζαν χρόνια μαζί.

Ήταν η μέρα του. Η στιγμή του...

Όπως ήταν νωρίτερα μέσα στην σεζόν η στιγμή του Τσιφτσή. Του Μοναστηρλή. Του Μύθου.

Νομοτελειακά, θα έρθουν με μαθηματική ακρίβεια και οι στιγμές των επόμενων που έρχονται από πίσω.

Ξέραμε την Generation X.

Μετά μάθαμε την Generation Υ τους Millenials.

Ακολούθησε η Generation Z.

Oλα δείχνουν ότι έρχεται με φόρα η Generation P.

H γενιά των παικτών που ανδρώθηκαν στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, που θαρρεί κανείς ότι είναι έτοιμοι για να κατακτήσουν τον κόσμο, πολύ πριν κάνουν το επαγγελματικό τους ντεμπούτο...

Photo credits: Vaggelis Hantzis

πηγή: sdna.gr - ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΗΛΙΟΣ