Όταν η άγνοια χλευάζει την πίστη: η απάντηση στην εύκολη ειρωνεία των “τρολ”

Σε μια εποχή όπου η ευκολία του σχολιασμού έχει ξεπεράσει κατά πολύ τη διάθεση για κατανόηση, τα γνωστά «τρολ» έσπευσαν –για ακόμη μια φορά– να λοιδορήσουν μια πράξη που για την πλειονότητα των Ελλήνων είναι αυτονόητη: την προσκύνηση μέσα σε έναν ιερό ναό.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό. Ο πίνακας που βρίσκεται μέσα στον ναό δεν είναι ένα απλό έργο τέχνης προς αισθητική παρατήρηση. Απεικονίζει την Αγία Τριάδα να ευλογεί τον αγώνα, προσδίδοντας στο γεγονός έναν βαθύ πνευματικό συμβολισμό. Μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο, τέτοιες εικόνες αποκτούν προσκυνηματικό χαρακτήρα. Δεν πρόκειται για «πίνακες» με την κοσμική έννοια, αλλά για μέσα σύνδεσης του πιστού με το θείο και την ιστορική μνήμη.

Κι όμως, κάποιοι επιλέγουν να το αγνοούν. Προτιμούν τον εύκολο σαρκασμό από τη γνώση, την πρόκληση από τον σεβασμό. Ίσως γιατί είναι πιο απλό να ειρωνεύεσαι κάτι που δεν κατανοείς, παρά να μπεις στον κόπο να το προσεγγίσεις με στοιχειώδη σοβαρότητα.

Η πράξη του  πρωθυπουργού της Ελλάδος  Κυριάκου Μητσοτάκη να προσκυνήσει δεν είναι ούτε «επικοινωνιακό τρικ» ούτε κάτι που επιδέχεται χλευασμού. Είναι μια πράξη σεβασμού απέναντι στην πίστη, την παράδοση και την ιστορία αυτού του τόπου. Όπως ακριβώς έκαναν και κάνουν καθημερινά χιλιάδες πιστοί – ανάμεσά τους και οι Μεσολογγίτες, που γνωρίζουν καλά τι σημαίνει αγώνας, θυσία και πίστη.

Ας το πούμε καθαρά: μέσα στην Εκκλησία, τίποτα δεν είναι «απλώς αντικείμενο». Ό,τι υπάρχει εκεί αγιάζεται μέσα από τη λειτουργική ζωή και τη χάρη του Θεού. Οι εικόνες δεν λατρεύονται ως ύλη, αλλά τιμώνται για αυτό που εκπροσωπούν. Αυτό είναι θεμελιώδης αρχή της Ορθόδοξης πίστης – όχι θέμα άποψης για διαδικτυακή κατανάλωση.

Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι η προσκύνηση. Το πρόβλημα είναι η επιμονή ορισμένων να αποδομούν οτιδήποτε σχετίζεται με πίστη και παράδοση, χωρίς γνώση και χωρίς μέτρο. Και αυτό λέει περισσότερα για τους ίδιους, παρά για την πράξη που σχολιάζουν.

Σε μια κοινωνία που αλλάζει, ο σεβασμός δεν θα έπρεπε να θεωρείται αδυναμία. Αντίθετα, είναι ένδειξη συνείδησης. Και σε αυτή την περίπτωση, η στάση ήταν ξεκάθαρα σωστή.