Η αποτυχία εκλογής της Έλενας Ακρίτα στην αντιπροεδρία της Βουλής είναι μόνο η αφορμή. Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ μεγαλύτερο: υπάρχει σήμερα στην αντιπολίτευση η συνοχή, η σταθερότητα και η πολιτική αξιοπιστία που απαιτούνται για τη διακυβέρνηση μιας χώρας;

Η σημερινή ψηφοφορία στη Βουλή έδωσε ακόμη μία εικόνα του κατακερματισμένου πολιτικού σκηνικού. Η Έλενα Ακρίτα, που προτάθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ για τη θέση της Ε’ Αντιπροέδρου, δεν εξελέγη: από τους 288 βουλευτές που συμμετείχαν, 119 ψήφισαν «ναι» και 169 δήλωσαν «παρών».

Βεβαίως, πρέπει να σημειωθεί ότι η μη εκλογή της δεν οφείλεται αποκλειστικά σε αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να συσπειρώσει την αντιπολίτευση. Η Νέα Δημοκρατία είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν θα στήριζε τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, ενώ πριν από την ψηφοφορία υπήρξε έντονη πολιτική αντιπαράθεση για το ζήτημα.

Όμως το πολιτικό ζήτημα δεν εξαντλείται στην Έλενα Ακρίτα.

Η μεγάλη εικόνα είναι εκείνη που πρέπει να προβληματίσει. Κόμματα που συρρικνώνονται, κοινοβουλευτικές ομάδες που διαλύονται, βουλευτές που ανεξαρτητοποιούνται, αλλάζουν κόμματα και πολιτικοί σχηματισμοί που δυσκολεύονται να διατηρήσουν ακόμη και τη συνοχή με την οποία εξελέγησαν.

Μόλις πριν λίγες ημέρες, μετά τη διαγραφή της Νίνας Κασιμάτη και την ανεξαρτητοποίηση της Όλγας Γεροβασίλη, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε με 10 βουλευτές, ενώ οι ανεξάρτητοι στη Βουλή έφτασαν τους 53. Νωρίτερα είχε ανακοινωθεί και η διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς μετά από σειρά αποχωρήσεων.

Και εδώ προκύπτει ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα:

Αν δεν μπορούν να κρατήσουν ενωμένα τα κόμματά τους, πώς θα κρατήσουν σταθερή μια κυβέρνηση;

Γιατί η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε πολιτικό και γεωπολιτικό κενό. Μια κυβέρνηση καλείται να λαμβάνει αποφάσεις υπό πίεση, να διαχειρίζεται διεθνείς κρίσεις, οικονομικές αναταράξεις, μεταναστευτικές πιέσεις, ενεργειακές προκλήσεις και ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Εκεί δεν υπάρχει η πολυτέλεια της εσωκομματικής περιδίνησης.

Δεν μπορεί κάθε διαφωνία να καταλήγει σε ανεξαρτητοποίηση, κάθε εσωτερική σύγκρουση σε διάσπαση και κάθε πολιτική ήττα σε αναζήτηση ενός νέου κομματικού φορέα.

Η δημοκρατία χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση. Χρειάζεται έλεγχο της κυβέρνησης, σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις και κόμματα ικανά να πείσουν ότι μπορούν αύριο να αναλάβουν την ευθύνη της χώρας.

Αλλά άλλο πράγμα η διαμαρτυρία και άλλο η διακυβέρνηση.

Το να κυβερνάς σημαίνει να μπορείς να συνθέτεις. Να διαχειρίζεσαι διαφωνίες. Να κρατάς σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις και να αναλαμβάνεις το κόστος τους.

Και όσο η εικόνα στην αντιπολίτευση παραμένει εικόνα κατακερματισμού, τόσο το ερώτημα θα γίνεται εντονότερο:

Αν δυσκολεύονται να διοικήσουν τα ίδια τους τα κόμματα, με ποια αξιοπιστία ζητούν από τους πολίτες να τους εμπιστευθούν τη διοίκηση μιας ολόκληρης χώρας;

Η σημερινή ψηφοφορία για την Έλενα Ακρίτα μπορεί σε λίγες ημέρες να αποτελεί μια μικρή κοινοβουλευτική είδηση. Η εικόνα όμως μιας αντιπολίτευσης που αναζητά συνοχή, την ώρα που η χώρα χρειάζεται σοβαρότητα και σταθερότητα, είναι ένα πολύ μεγαλύτερο πολιτικό ζήτημα.