Οταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μίλησε για τον Γέροντα Παΐσιο

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος δεν υπήρξε απλώς ένας Προκαθήμενος με ισχυρό δημόσιο λόγο. Υπήρξε ένας Ιεράρχης με βαθιά πίστη, έντονη πατριωτική συνείδηση και ιδιαίτερη αγάπη για τη Μακεδονία, την οποία θεωρούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας, της ψυχής και της πνευματικής ταυτότητας του Ελληνισμού.

Η Μακεδονία δεν ήταν για εκείνον σύνθημα· ήταν βίωμα και ευθύνη. Γι’ αυτό και στάθηκε δίπλα της σε κρίσιμες στιγμές, με λόγο σταθερό, καθαρό και εμψυχωτικό, μιλώντας όχι για αντιπαλότητες αλλά για μνήμη, ιστορία και πνευματική συνέχεια.

Ιδιαίτερη στιγμή αυτής της σχέσης υπήρξε η 2α Ιουνίου 2007, όταν ο μακαριστός Χριστόδουλος τέλεσε τα εγκαίνια της Ιεράς Μονής Αγίου Ιλαρίωνος Προμάχων, σε μακεδονική γη που ποτίστηκε με πίστη, αγώνες και προσευχή. Εκεί, με συγκίνηση και πατρική αγάπη, δώρισε σταυρό στον πνευματικό της Μονής, Ιερομόναχο Παΐσιο τον Μαθηματικό, αναγνωρίζοντας όχι μόνο το έργο του, αλλά και το βαθύ πνευματικό του αποτύπωμα.

Δεν ήταν τυχαία η δημόσια και θερμή αναφορά του μακαριστού Αρχιεπισκόπου στον Γέροντα Παΐσιο. Με λόγια γεμάτα σεβασμό και διάκριση, μίλησε για έναν άνθρωπο που —ήδη τότε— ξεχώριζε ως πνευματικός φάρος των ημερών μας, ένας γέροντας εν ζωή που ακτινοβολούσε αγιότητα, ταπείνωση και καθοδήγηση.

Έναν πνευματικό ηγέτη της Ορθοδοξίας, για τον οποίο πράγματι δεν υπάρχουν λόγια ικανά να τον περιγράψουν, παρά μόνο σιωπή, προσευχή και ευγνωμοσύνη.

Η συνάντηση αυτών των δύο μορφών —του Αρχιεπισκόπου με τη φλογερή αγάπη για την πατρίδα και την Εκκλησία και του Γέροντα με την ήρεμη δύναμη της αγιότητας— δεν ήταν σύμπτωση. Ήταν μαρτυρία ότι η πίστη, όταν είναι αυθεντική, ενώνει τον λόγο με τη σιωπή, τη δράση με την προσευχή, την ιστορία με την αιωνιότητα.

Σήμερα, στη μνήμη του μακαριστού Χριστόδουλου, θυμόμαστε έναν Ιεράρχη που αγάπησε βαθιά τη Μακεδονία, τίμησε τους πνευματικούς της ανθρώπους και άφησε πίσω του ένα αποτύπωμα που συνεχίζει να εμπνέει.