Όταν ο Θεός καλεί ένα παιδί του στη Διακονία του...

Όταν λείψει ο Ιερέας από ένα χωριό, όταν κλείσει το πετραχήλι και σιγήσει η Θεία Λειτουργία, τότε πολλοί αναζητούν τον υπεύθυνο και λέγουν: «Γιατί δεν υπάρχουν Κληρικοί;». Όταν όμως ο Θεός χτυπήσει την πόρτα μιας οικογένειας και καλέσει ένα παιδί να τον υπηρετήσει, τότε συχνά γεννιέται ο φόβος, η αμφιβολία και η αντίσταση.

Είναι εύκολο να κρίνουμε τον Ιερέα, να σχολιάζουμε τον Μοναχό και να εξετάζουμε τον Ασκητή. Πολύ δυσκολότερο είναι να σταθούμε με ταπείνωση ενώπιον του Θεού και να πούμε: «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου. Εάν καλέσεις το παιδί μου στην ιερωσύνη ή στη μοναχική πολιτεία, ας γίνει κατά το άγιο θέλημά Σου».

Πολλοί επιθυμούν αγίους Ποιμένες, αλλά δεν επιθυμούν να προέλθουν από το δικό τους σπίτι. Ζητούν ανθρώπους προσευχής και θυσίας, αρκεί η θυσία να ανήκει σε κάποιον άλλον. Όμως οι Ιερείς και οι Μοναχοί δεν πέφτουν από τον ουρανό. Ανατρέφονται μέσα σε οικογένειες που αγαπούν τον Χριστό, προσεύχονται, εκκλησιάζονται, αγωνίζονται πνευματικά και μαθαίνουν να εμπιστεύονται την πρόνοια του Θεού.

Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από γονείς που πρόσφεραν με πίστη τα παιδιά τους στον Θεό. Με δάκρυα ίσως, αλλά και με βαθιά εμπιστοσύνη στο θέλημά του. Δεν είδαν το κάλεσμα του Θεού ως απώλεια, αλλά ως ύψιστη τιμή και ευλογία. Γνώριζαν ότι το παιδί τους δεν ανήκε αποκλειστικά σε αυτούς, αλλά ήταν δώρο του Θεού, το οποίο κάποτε ίσως εκείνος θα καλούσε σε μια ιδιαίτερη διακονία.

Ο Κύριος είπε: «Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· δεήθητε οὖν τοῦ Κυρίου τοῦ θερισμοῦ, ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ» (Ματθ. θ΄ 37-38). Η Εκκλησία δεν στερείται της χάριτος του Θεού ούτε παύει να καλεί. Συχνά όμως λείπουν οι καρδιές εκείνες που θα πουν με πίστη και γενναιοδωρία: «Κύριε, το παιδί που μας εμπιστεύθηκες ανήκει πρώτα σε Εσένα. Οδήγησέ το εκεί όπου Εσύ θέλεις και χάρισέ μας τη δύναμη να δεχθούμε το θέλημά Σου».

Βεβαίως, η κλήση του Θεού είναι πάντοτε ελεύθερη. Ο Θεός δεν εξαναγκάζει κανέναν, αλλά προσκαλεί με αγάπη και αναμένει την ελεύθερη ανταπόκριση του ανθρώπου. Ούτε οι γονείς μπορούν να επιβάλουν μια τέτοια πορεία, ούτε όμως και να σταθούν εμπόδιο όταν η θεία κλήση γίνεται φανερή μέσα στην καρδιά ενός παιδιού. Η αληθινή αγάπη δεν κρατά τον άνθρωπο δεμένο στα δικά της σχέδια, αλλά τον βοηθά να ανακαλύψει και να ακολουθήσει τον δρόμο που του έχει ετοιμάσει ο Θεός.

Μεγάλη ευλογία είναι να αφιερωθεί ένας άνθρωπος στη διακονία του Χριστού. Δεν είναι απώλεια, αλλά προσφορά. Δεν είναι στέρηση, αλλά δωρεά προς ολόκληρη την Εκκλησία. Ο Ιερέας γίνεται πατέρας πνευματικός για πλήθος ψυχών. Ο Μοναχός γίνεται ακοίμητος πρεσβευτής υπέρ όλου του κόσμου. Με την προσευχή, τη θυσία και την αγάπη τους στηρίζουν αόρατα τον λαό του Θεού και γίνονται όργανα της θείας χάριτος.

Ας αναλογιστούμε ακόμη ότι κάθε Θεία Λειτουργία που τελείται, κάθε Μυστήριο που προσφέρεται, κάθε εξομολόγηση που αναπαύει μια ψυχή, κάθε μοναστήρι που φωτίζει με την προσευχή του τον κόσμο, είναι καρπός ανθρώπων που κάποτε άκουσαν το κάλεσμα του Θεού και το ακολούθησαν. Πίσω από αυτούς βρίσκονται συχνά γονείς που προσευχήθηκαν, θυσιάστηκαν και εμπιστεύθηκαν τον Θεό περισσότερο από τους δικούς τους λογισμούς.

Η οικογένεια που δεν εμποδίζει το κάλεσμα του Θεού, αλλά το συνοδεύει με προσευχή, διάκριση και ευγνωμοσύνη, γίνεται και η ίδια μέτοχος αυτής της ιερής προσφοράς. Η ευλογία που αναπαύεται πάνω σε έναν πιστό λειτουργό του Θεού αγγίζει και εκείνους που τον στήριξαν στον δρόμο της κλήσεώς του.

«Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἃ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός» (Ἠσ. η΄ 18).

Μακάριες οι οικογένειες που αγαπούν περισσότερο το θέλημα του Θεού από τα δικά τους σχέδια. Μακάριοι οι γονείς που διδάσκουν στα παιδιά τους να ακούν τη φωνή του Χριστού και να Τον ακολουθούν χωρίς φόβο. Διότι από τα σπίτια αυτά αναδεικνύονται οι λειτουργοί του Ιερού Θυσιαστηρίου, οι πατέρες των ψυχών, οι εργάτες του Ευαγγελίου και οι φύλακες της πίστεως.

Και όπου υπάρχει ένας Ιερέας που προσεύχεται με καθαρή καρδιά, ένας Μοναχός που αγρυπνεί για τον κόσμο και μια ψυχή που προσφέρει ολόκληρη τη ζωή της στον Χριστό, εκεί η Εκκλησία συνεχίζει να καρποφορεί, η ελπίδα παραμένει ζωντανή και ο κόσμος αναπνέει τη χάρη του Θεού. Γιατί οι αφιερωμένοι άνθρωποι δεν είναι μόνο ευλογία για τον εαυτό τους, αλλά πολύτιμο δώρο του Θεού προς ολόκληρη την ανθρωπότητα.