Πότε θα τελειώσει το τραγικό αστείο με τους “ευπαθείς” Ρομά;

Μια 55χρονη νοσηλεύτρια στο Ναύπλιο έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς. Σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί, είχε προηγηθεί έντονος προπηλακισμός και χάος μέσα στο νοσοκομείο από ομάδα Ρομά που συγκεντρώθηκε στα Επείγοντα μετά από τροχαίο ατύχημα.

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ περιέγραψε ένα σκηνικό που δυστυχώς δεν προκαλεί πλέον έκπληξη σε κανέναν εργαζόμενο του ΕΣΥ: δεκάδες άτομα να εισβάλλουν σε νοσοκομείο, να απαιτούν εξηγήσεις, να απειλούν, να προπηλακίζουν γιατρούς και νοσηλευτές επειδή δεν τους αρέσουν οι απαντήσεις που λαμβάνουν. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, τέτοιου είδους περιστατικά έχουν πλέον γίνει σχεδόν συνηθισμένα.

Όλα ξεκίνησαν όταν πέντε τραυματίες από τροχαίο μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Ναυπλίου, το οποίο εκείνη την ώρα δεν εφημέρευε. Στη συνέχεια συγκεντρώθηκε μεγάλος αριθμός συγγενών και γνωστών, δημιουργώντας ένταση και επεισόδια στους χώρους του νοσοκομείου.

«Έγινε τροχαίο με πέντε Ρομά, πήγαν στο Νοσοκομείο Ναυπλίου και μετά πλάκωσε όχλος, καμιά τριανταριά άτομα. Προπηλάκιζαν ανθρώπους επειδή δεν συμφωνούσαν με τους γιατρούς. Είναι κάτι συνηθισμένο. Την προπηλάκισαν άγρια την 55χρονη. Η γυναίκα αυτή πριν από τρία χρόνια είχε χάσει το παιδί της. Από το στρες δεν άντεξε», ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ένα και απλό: μέχρι πότε;

Μέχρι πότε το κράτος θα αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα ως μεμονωμένα περιστατικά, όταν επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά σε νοσοκομεία, σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες και γειτονιές σε ολόκληρη τη χώρα;

Μέχρι πότε θα αποφεύγεται η ουσιαστική συζήτηση για τη χρόνια παραβατικότητα που εμφανίζεται σε συγκεκριμένες κοινότητες, από φόβο μήπως κάποιος χαρακτηριστεί «ρατσιστής» επειδή περιγράφει μια πραγματική κοινωνική παθογένεια;

Η πραγματικότητα είναι ότι η ισονομία δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Ούτε η εφαρμογή του νόμου μπορεί να εξαρτάται από την κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει ο παραβάτης. Σε ένα κράτος δικαίου, τα δικαιώματα είναι ίδια για όλους, αλλά ίδιες πρέπει να είναι και οι υποχρεώσεις. Όταν η πολιτεία δίνει την εντύπωση ότι ορισμένες μορφές παραβατικότητας αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ανοχή από άλλες, το μόνο που πετυχαίνει είναι να υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.

Για δεκαετίες, οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων επέλεξαν να διαχειρίζονται το πρόβλημα αντί να το λύνουν.

Αντί για ουσιαστικές πολιτικές ένταξης, εκπαίδευσης και επιβολής της νομιμότητας, προτιμήθηκε η εύκολη λύση της μετάθεσης των ευθυνών στο μέλλον. Επιδοματικές πολιτικές χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους, προγράμματα χωρίς αξιολόγηση και μια διαρκής απροθυμία σύγκρουσης με συμπεριφορές που δεν θα γίνονταν ανεκτές από κανέναν άλλο πολίτη.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν Ρομά που εργάζονται, μεγαλώνουν τις οικογένειές τους και προσπαθούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Όμως η ύπαρξη αυτών των ανθρώπων δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να αποσιωπάται η δράση εκείνων των ομάδων που επιλέγουν τη βία, τον εκφοβισμό, την παρανομία και την περιφρόνηση προς τους θεσμούς. Το να αναγνωρίζεις ένα πρόβλημα δεν είναι προκατάληψη. Προκατάληψη είναι να αρνείσαι να το συζητήσεις επειδή η αλήθεια είναι πολιτικά άβολη.

Η κοινωνική στήριξη οφείλει να συνοδεύεται από συγκεκριμένες απαιτήσεις και κανόνες, όπως η υποχρεωτική σχολική φοίτηση χωρίς εξαιρέσεις, η αυστηρή αντιμετώπιση της παιδικής εκμετάλλευσης και της ανήλικης παραβατικότητας.

Είναι αναγκαίος ο έλεγχος της χρήσης των κοινωνικών παροχών και σύνδεσή τους με την τήρηση βασικών υποχρεώσεων απέναντι στην κοινωνία. Κυρίως όμως, έχουμε ανάγκη την άμεση και αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή του νόμου απέναντι σε κάθε περιστατικό βίας ή εκφοβισμού, ανεξαρτήτως του ποιος είναι ο δράστης.

Διότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η παραβατικότητα καθαυτή, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αίσθηση ότι το κράτος έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να την αντιμετωπίσει. Ότι φοβάται το πολιτικό κόστος περισσότερο από όσο φοβάται τις συνέπειες της αδράνειας. Και όταν ένα κράτος διστάζει να επιβάλει τους ίδιους κανόνες σε όλους, το τίμημα το πληρώνουν πάντα οι νομοταγείς πολίτες.

Αν πραγματικά θέλουμε ένταξη, ασφάλεια και κοινωνική συνοχή, τότε πρέπει να ξεκινήσουμε από μια απλή αρχή: ο νόμος εφαρμόζεται το ίδιο για όλους. Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και πολιτικές σκοπιμότητες.

Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να θρηνούμε θύματα, να εκφράζουμε πρόσκαιρη αγανάκτηση και την επόμενη ημέρα να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε τι πραγματικά φταίει.

*από το Newsfire.gr