Σπίτι χωρίς Γιάννη...

Όταν τα Γιαννιτσά, γίνονται...σταθερές αξίες στο ποδόσφαιρο. Δείτε τι γράφει ο αθλητικός αρθρογράφος Σωτήρης Μήλιος στον Sdna.gr:

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι η αστερόσκονη. Ο αφρός. Ο μάγος.

Ο Σουαλιό Μεϊτέ είναι το σημείο αναφοράς. Ο φάρος. Ο μετρονόμος.

Ο Τάισον είναι το ηχηρό ποδοβολητό. Το κομπιούτερ. Η σοφία

Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς είναι η αρχηγική μορφή. Η ουσία. Το υπόδειγμα.

Ναι, μα όλοι αυτοί ήταν το ίδιο και πέρσι. Και πρόπερσι. Και αντιπρόπερσι. Είναι οι σταθερές του ΠΑΟΚ. Ξέρεις τι θα προσφέρουν βρέξει - χιονίσει.

Η παρουσία τους είναι πάντα καθοριστική. Η απουσία τους, όμως, είναι ακόμα πιο ηχηρή.

Σε αυτό το κλειστό γκρουπ των καθοριστικών, τρύπωσε φέτος ακόμα ένας τύπος σε μία χρονιά εξέλιξης, ωρίμανσης, μεταμόρφωσης.

Το πρόβλημα μαζί του ήταν πάντα το ίδιο. Έμοιαζε να ασφυκτιά σε μία θέση που την παίζει αναγκαστικά.

Το αριστερό του πόδι είχε πάντα την ακρίβεια διαβήτη.

Το μάτι του ήταν πάντα διαυγές, έβλεπε γήπεδο, όσο ελάχιστοι.

Το μυαλό του ήταν πάντα κοφτερό, διάβαζε τα πάντα με φοβερή ταχύτητα.

Ωστόσο, ο κεντρικός αμυντικός πρέπει πρώτιστα να είναι αυτό που λέει η λέξη.

Αμυντικός.

Πρέπει πρώτιστα να αμύνεται. Να προλαμβάνει. Να κόβει.

Κι ο Γιάννης Μιχαηλίδης δεν ήταν ποτέ κάτι περισσότερο από ένας καλός, αλλά όχι σπουδαίος αμυντικός.

Ήταν πάντα πιο ντελικάτος, πιο κομψός, πιο ευγενικός από όσο έπρεπε.

Υστερούσε σε σκληράδα, τραχύτητα, ωμότητα, στοιχεία που απαιτεί η θέση.

Ήταν επιρρεπής σε κάρτες, σε εύκολα φάουλ, οι σκληροί φορ καμιά φορά τον πήγαιναν καρότσι.

Ήταν πάντα ένας deep deep lying playmaker από πολύ πίσω, είχε πάντα αυτή την υπέροχη πρώτη πάσα, μα δεν ήταν ποτέ ένας στόπερ απόλυτης εμπιστοσύνης.

Όλα αυτά μέχρι φέτος.

Αληθινά σπουδαίος δεν είναι αυτός που είναι καλός σε ατομικό επίπεδο, μα αυτός που κάνει τους γύρω του να μοιάζουν καλύτεροι.

Παίζοντας δίπλα στον Γιάννη Μιχαηλίδη, όλοι οι παρτενέρ του, ο Κεντζιόρα, ο Βολιάκο, ο Λόβρεν έδειχναν ένα κλικ πιο σίγουροι από ότι δίχως αυτόν.

Χωρίς αυτόν, τα δίδυμα δεν έβγαιναν.

Ο Μιχαηλίδης έπαιξε φέτος σε μόλις 15 από τα 26 παιχνίδια της κανονικής διάρκειας, κυρίως για να προστατευτεί, αφού ήταν αναντικατάστατος στην φετινή ευρωπαϊκή διαδρομή.

Με αυτόν στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ έβαλε 28 γκολ και δέχθηκε μόλις 3!

Αυτό, αυτόματα σημαίνει ότι δίχως αυτόν στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ έβαλε 24 γκολ, μα δέχθηκε 14.

Η διαφορά είναι σοκαριστική. Κι αυτό δείχνει πόσο καθοριστικός είναι πια στην συνολική λειτουργία του ΠΑΟΚ.

Θέλετε κι άλλα νούμερα;

Με τον Γιάννη Μιχαηλίδη στο γήπεδο, ο ΠΑΟΚ έπαιρνε 2,47 βαθμούς ανά παιχνίδι, είχε 12 νίκες και 3 ισοπαλίες.

Αυτό, αυτόματα σημαίνει ότι ο Δικέφαλος έκανε και τις τρεις φετινές του ήττες στη Super League, δίχως αυτόν.

Κι όντως έτσι είναι.

Ο Μιχαηλίδης έμεινε στον πάγκο στην ήττα από τον Παναθηναϊκό, ήταν τραυματίας στο Περιστέρι και εκτός αποστολής στον Βόλο με ενοχλήσεις στο γόνατο.

Κι όλα αυτά με μία μόλις κάρτα στο πρωτάθλημα κι άλλες δύο στην Ευρώπη.

Μέσα στην σεζόν, ο Ραζβάν Λουτσέσκου έκανε ειδικές ονομαστικές αναφορές στο πρόσωπο του, κάτι που κάνει σπάνια.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τον κάλεσε στην Εθνική.

Το βλέπουν, το ξέρουν, το αισθάνονται πια όλοι.

Οι συμπαίκτες, οι προπονητές, οι αντίπαλοι, ο κόσμος. Ο ίδιος.

Οι στόπερ εξελίσσονται, ωριμάζουν αργά. Το prime τους είναι διαφορετικό.

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης είναι μόλις 26 ετών...

Photo credits: Vaggelis Hantzis

από το SDNA.GR