Τα καταληκτικά τριήμερα των “Θεοτοκείων” στη Γουμένισσα

Του Μητροπολίτη Γουμένισσας Δημητρίου 

Για άλλη μια χρονιά τα “Θεοτοκεία” επιδότησαν την έντονη επισκεψιμότητα της “ιστορικής έδρας” του Δήμου Παιονίας, της Γουμένισσας, όπου και εδρεύει από το 1991 η Μητρόπολη μας, “μητέρα πόλις” της εκκλησιαστικής επαρχίας Παιονίας-Γέφυρας. Κίνηση μεγάλη, επισκέπτες πολλοί, πολιτιστικές εκδηλώσεις εξαιρετικές, ανατροφοδοσία της εθιμικής παραδόσεως, η οποία ασφαλώς και επιδοτείται από τη διάρκεια του θεσμού των “Θεοτοκείων”. Ενός θεσμού αρκετών δεκαετιών, με αφετηριακή πρωτοβουλία του τοπικού ιστορικού Πολιτιστικού Συλλόγου “Οι Παίονες”, ένταξη όλων των τοπικών Πολιτιστικών Συλλόγων και συνδρομή συνθετική του άλλοτε Δήμου Γουμένισσας και τώρα του Δήμου Παιονίας διά της Δ.Κ. Γουμένισσας. Πάντως, ο Δήμος δικαιώνει την οφειλετική του τιμή και θεσμική προστασία στην ορολογία και οροθεσία της κωμοπόλεως ως “ιστορικής έδρας”.

Με αναντίρρητη εξακτίνωση σε όλες τις Ενορίες που φερωνυμούνται με το όνομα και τη χάρη της Παναγίας μας, ανά την Μητρόπολη όλη (Παναγία-Άξιόν Εστιν Αξιουπόλεως, Παναγία Ρευματοκρατούσα της Γέφυρας και Γοργοϋπήκοος της Κάτω Γέφυρας, Παναγία Σουμελιώτισσα του Αξιοχωρίου, Παναγία των Ευζώνων, Παναγία Μυρσινιώτισσα της έδρας του 33ου Μ/Κ Σ.Π., Παναγία Υπαπαντή του Πολυκάστρου, Παναγία της Σιταριάς, Παναγία του Ομαλού, Παναγία “η Ζωοδόχος πηγή”της Φιλυριάς, Παναγία του Πολυπέτρου, Παναγία “Φανερωμένη–η πάντων χαρά” του Ευρωπού, Παναγία της Τούμπας, Παναγία “η Χώρα του Αχωρήτου”, των Ρυζίων, Παναγία Πορταίτισσα και Βηματάρισσα της Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ και το Ι.Ησυχαστήριο Ανύδρου Παναγίας Παραμυθίας). Αμέτρητες κυριολεκτικά Θεομητορικές “τοποσημίες”, καταφυγές πίστεως των πιστών και επιβεβαιώσεις στοργής της Παναγίας μας για όλον αυτόν το συνοριακό κόσμο.

Όμως η Γουμένισσα διατηρεί “τα πρωτοτόκια” της φερωνυμίας, της προστασίας, της χαρμοσύνης, των εορτασμών. Όλο το διάστημα των δεκαπέντε και πλέον ημερών, δοκιμασμένες πλέον και επιτυχημένες πρωτοβουλίες διοργανώσεων και εμφανίσεων παγιώνονται, “δίνοντας ζωή” σε μια ιστορική κωμόπολη, με τεκμηριωμένη μακρά εκκλησιαστική, οικονομική, κοινοτική και σχολική παράδοση, με ολοζώντανα μνημειακά θρησκευτικά και εκπαιδευτικά τεκμήρια, άξια σεβασμού στους μεταβολισμούς καιρών και χρόνων, θεμέλια γερά για την ρωμέικη αυτοσυνειδησία του τόπου.

***

Αυτήν την “διάρκεια” διατηρεί ακμαία, ευλογεί δαψιλώς και επιδοτεί αναντίρρητα η Ιερά Μητρόπολις Γουμενίσσης, με την θεσμική, ποιμαντική και λειτουργική ζωή [προπαντός] στη Γουμένισσα.

Οι ιερές Παρακλήσεις κάθε απόγευμα [σε πολλές εξ αυτών χοροστατήσαμε, σε άλλες μετέβημεν για να τιμήσουμε άλλες ενορίες], οι καθημερινές Λειτουργίες κάθε πρωί στην Ιερά Μονή Παναγίας, οι συχνότατες δι᾽ εβδομάδος καθιερωμένες επάγρυπνες Λειτουργίες μας στα δύο Παρεκκλήσια του Ιερού Επισκοπείου, και τελικά ο εορτασμός της Κοιμήσεως και ο μεθεορτασμός της Μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου (ωσάν τριήμερα) κι εφέτος απετέλεσαν “πνοή ζωής”, πηγή θείας ευλογίας, χριστοποίηση της ευλαβείας και της χρείας των κατοίκων και των προσκυνητών, συγκατάβαση της θείας φιλανθρωπίας και χάριτος του ζώντος Θεού “ταίς πρεσβείαις της Θεοτόκου” της Γουμένισσας.

Οι Παρακλήσεις τελούνταν και στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου και στο Μοναστηριακό Ναό της Μονής της Παναγίας της Γουμένισσας. Παραμονή της εορτής προέστημεν του πανηγυρικού Εσπερινού, της λιτανευτικής εξόδου του εν εικόνι Θεομητορικού σκηνώματος στον αύλειο χώρο για τα (από ικανών δεκαετιών) Εγκώμια και της λιτανείας ανά τις οδούς της κωμοπόλεως. Προσέλευση μεγάλη, κόσμος πολύς, ο καθείς εισέπραττε ό,τι παρ᾽ αλλήλων επεδοτείτο να αποζητήσει, είχαμε ένα κυριολεκτικά συνεκκλησιάζον γεγονός, μια σύναξη ιερή οικογενειών, παιδιών και ωρίμων, ακόμη και με τις ομιλίες και τις φωνές ωσάν των παιδιών που προσφεύγουν στη μάνα, που προσκαλούν τη μάνα, που εθίσθηκαν να νιώθουν την εγγύτητα της μάνας τους με τις ζωηρές επικλήσεις.

Στην κεντρική πλατεία απευθύναμε δυό λόγια εποικοδομής και καταρτίσεως, θέλοντας να επιδοτήσουμε το φιλότιμο της ευλάβειας και την διάρκεια της ευλάβειας σε όσους δυνατόν περισσοτέρους, ως ήθος πραγματικής κι αληθινής καταφυγής στην Παναγία μας, που ποτέ δεν μας αφήνει μόνους μας, αλλά και δεν καταργεί την θεόδοτη ελευθερία μας να Την επιλέξουμε ως διαρκώς μεθεκτή Μητέρα της ζωής μας, του Κυρίου και Θεού μας.

Η κυριώνυμη εορτή στον κατανυκτικά φωτισμένο από αμέτρητα καντήλια Ναό Της ήταν πραγματικά εκκλησιασμός μας στο μυστήριο της σωτηρίας, το οποίο υπηρέτησε υπέρ απάντων η κεχαριτωμένη Μητέρα της θείας ενανθρωπήσεως και της χριστολογημένης σωτηρίας του κόσμου, η μόνη Θεοτόκος και αειμακάριστος.

***

Ώσπου έφθασαν τα καταληκτικά τριήμερά Της, η καθιερωμένη εορτή της 17ης Αυγούστου. Αφ᾽ εσπέρας χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος, με δική μας συγχοροστασία και συμμετοχή πολλών κληρικών μας, του Πρωτοσυγκέλλου Αρχιμ. Παντελεήμονος Θωμοπούλου, των Ηγουμένων της Ι.Μ. Παναγίας Αρχιμ. Αγαθαγγέλου, του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ Αρχιμ. Βησσαρίωνος, Ιερομονάχων, Εφημερίων και Διακόνων.

Ο πρωτοψάλτης κ. Ιωάννης Χασανίδης με πολυμελή χορωδία και ο πρωτοψάλτης της Παναγίας κ. Δημήτριος Καρπάτσης (πολύτεκνος με 10 παιδιά, 9 εν βίω) με πολυμελή κι αυτός χορωδία έψαλαν καταπληκτικά με κατανυκτική έμπνευση σύντομα Ανοιξαντάρια και τα καθιερωμένα του Εσπερινού, εμπνέοντας σε όλους μας το ύψος της μακραίωνος ευλαβικής αναφοράς.

Προσφωνηθείς παρ᾽ ημών, ομίλησε ο άγιος Δράμας, ευχαριστήσας εξ αρχής για την πρόσκληση. Αναφέρθηκε με συγκίνηση στις ιερές λειτουργικές του αναμνήσεις από το εδώ Μοναστήρι της Γουμένισσας και την ευλογημένη του ευφροσύνη για το περίλαμπρο Μοναστήρι της Εικοσιφοίνισσας και προχώρησε σε παραδείγματα της μακράς αιωνικής αναγωγής της Εκκλησίας στην προσευχητική κοινωνία της Παναγίας μας, με παραδείγματα Αγίων και απλουστέρων, οι οποίοι κατέφευγαν δικαιούμενοι στην Κυρία ημών, την ελπίδα και καταφυγή μας. Κατέληξε χαρακτηριστικά με την Πατερική κηρυγματική ρήση πως, κι αν ακόμη χανόταν όλος ο κόσμος αποστατώντας από την θεοκτισία και θεοκλησία του, πάντως και μόνη η Θεοτόκος θα αρκούσε ευαρεστώντας την βουλή του Θεού για την δημιουργία του κόσμου.

(Πρόκειται για μια αποστροφή Πατερικού εγκωμιαστικού λόγου υποθετική βεβαίως, αρκετή όμως να εκπλήξει την προσοχή όλων και να τονίσει το θεάρεστο μεγαλείο της πανυμνήτου Θεοτόκου).

***

Την επομένη, 17η Αυγούστου, τίμησαν προεχόντως την πανήγυρή μας και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Κισάμου & Σελίνου κ. Αμφιλόχιος και Φιλίππων, Νεαπόλεως & Θάσου κ. Στέφανος.

Στον Όρθρο χοροστάτησε ο άγιος Φιλίππων ψάλλων ηδυμόλπως και νοημόνως τις Καταβασίες.

Πλείονες Ιερομόναχοι, Ιερείς και Διάκονοι συλλειτούργησαν και διακόνησαν στη θεία Λειτουργία και στη λιτανεία της θαυματοβρύτου εφεστίας εικόνος της Παναγίας Γουμένισσας, η οποία μεταδιδόταν από το τηλεοπτικό κανάλι 4Ε.

Συμμετείχαν η Γερόντισσα Ιωάννα του Ι. Ησυχαστηρίου Παναγίας Παραμυθίας Ανύδρου με πολυμελή συνοδεία Μοναζουσών και πολλοί Γουμενισσιώτες και προσκυνητές με τις οικογένειές τους, εκ δε των Αρχών ο Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ο Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Ανδρέας Βεργίδης, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Ιωάννης Παντικίδης, οι Αντιδήμαρχοι κ. Αθανάσιος Τζούρτζος, κ. Ευάγγελος Καπετάνης και κ. Κύρος Καλαβάζης. Ιδιαίτερη εντύπωση και χαρά μας προξένησε η παρουσία του Διευθυντή του Γραφείου Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ Ταξίαρχου κ. Βασιλείου Παπαδόπουλου, ο νέος Διοικητής του 33ου Μ/Κ Σ.Π. Συνταγματάρχης κ. Ερμής-᾽Αθανάσιος Μαλικιώσης, ο Αστυνομικός Διευθυντής κ. Δημήτριος Ντέντας, και ανήμερα της 17ης, ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής κ. Βάιος Μπιζιώτης (εκπρόσωπος του Αστυνομικού Διευθυντή Κιλκίς), ο Διοικητής του Α.Τ. Γουμένισσας Αστυνόμος Α΄ κ. Ιωάννης Στρέζος, ο Διοικητής της ΠΥ Γουμένισσας Αντιπύραρχος κ. Ελευθέριος Μελλίδης, ο Διευθυντής του Κέντρου Κοινωνικής Στήριξης Κιλκίς (Γουμενισσιώτης) κ. Αστέριος Τάτσης και στελέχη παλαιότερα και τωρινά άλλων Υπηρεσιών της πόλεως.

Αφού εψάλη κατ᾽ αρχήν το Κοινωνικό, ο Καθηγούμενος αρχιμ. Αγαθάγγελος ανέγνωσε το εόρτιο μήνυμά μας για την 17η Αυγούστου (βλ. κατωτέρω).

***

Μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας έγινε η καθιερωμένη λιτάνευση της Θεομητορικής εικόνος, την οποία συνόδευαν τιμητικά γύρωθεν αυτής οι Μοναχές του Ιερού Ησυχαστηρίου και παραπλεύρως σε συστοιχία άγημα του Στρατού και της Αστυνομίας. Προπορεύονταν σε δύο στοίχους οι Ιερομόναχοι και Ιερείς, ενώ ακολουθούσαμε οι Μητροπολίτες και οι Αρχές με τους συνεορταστές.

Στην κεντρική πλατεία τελέστηκε η καθιερωμένη Αρτοκλασία και παρουσιάσαμε τους προσκληθέντες Αρχιερείς, προσειπόντες τα δέοντα περί της θεοκλήτου καθ᾽ έκαστον εκκλησιαστικής παρουσίας και παρρησίας. Παρακληθείς εκφώνησε πανηγυρικό της ημέρας ο Σεβασμιώτατος Κισάμου & Σελίνου κ. Αμφιλόχιος. Με σφριγηλά αριστοτεχνικό εκτενή λόγο, σε συναξαριακό ύφος θεολογίας και παπαδιαμαντικό ήθος (δια)μαρτυρίας, που θύμιζε άλλες όμορφες εποχές με ποιητική εκφραστικότητα και ποιητική πυκνότητα θεολογικών και σωτηριολογικών εννοημάτων.

Ο ομιλητής Ιεράρχης εξήγαγε τα εννοήματα των καρδιών από την τύρβη της ασυλλόγιστης κτιστότητας και αφύπνισε το φρόνημα, ώστε να γίνει σύνδεσμος ευλαβούς ευγνωμοσύνης με την μοναδικότητα της Παναγίας, “δι᾽ ης ημείς εθεώθημεν”. Τόνισε κριτικά την αλόφρονα ταλαιπωρία της εποχής μας και δεν παρέλειψε να θυμίσει την έντονη συμμετοχή Κρητών αγωνιστών στους αγώνες για την Ελληνική Μακεδονία μας.

Με την επάνοδο στην Ιερά Μονή, έγινε η απόλυση και η διανομή του αντιδώρου και της αρτοκλασίας, επί μακρόν δε η προσκύνηση της λιτανευθείσης εφεστίου ιεράς εικόνος της Παναγίας Γουμένισσας.

Επακολούθησε δεξίωση των Μητροπολιτών και των λοιπών Αρχών, ως και πολλών προσκυνητών στην αίθουσα υποδοχής του Επισκοπείου. Κατ᾽ αυτήν, επειδή συνέπεσε να προσέλθουν ευγνώμονες προσκυνητές μία οικογένεια από την Έδεσσα, με ανασωσμένο το μικρό τότε παιδί τους από οξεία μυελογενή λευχαιμία, τους παρουσίασε ενώπιον των Μητροπολιτών και των συνεστώτων και τους παρεκάλεσε να αφηγηθούν την πολυδιδακτική θεία ευεργεσία ειδικά για το γιό τους και γενικότερα για όλη την οικογένεια και τους φίλους τους (βλ. δημοσίευση: “Αυτό κι αν δεν είναι θαύμα θαυμάτων”, https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/41658-auto-ki-an-den-einai-thauma-thaumaton).

Αργότερα παρατέθηκε επίσημο γεύμα, προσφορά του Δημάρχου Παιονίας κ. Κωνσταντίνου Σιωνίδη, στο Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

***

Ο φετινός πολυήμερος και ο καταληκτικός εορτασμός αναπτέρωσε την πίστη, την κατάνυξη, τη μετάνοια, την ευλάβεια, την εκκλησιαστικότητα όλων των μετασχόντων. Ήταν μια πολυήμερη βίωση της γνωστής εκκλησιαστικής προτροπής: «Της παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου Δεσποίνης ημών, Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων των Αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

«Εαυτούς και αλλήλους Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Αυτό μας χάρισε και μας χαρίζει η Παναγία μας, εμπνέοντας στη συλλογική μας ευλάβεια προς Αυτήν την χριστολογημένη-εκκλησιαστική μας αναφορά.

†Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος

* * *

Εόρτιο μήνυμά μας για την 17η Αυγούστου

“Πανηγυριζέτωσαν οι θεόφρονες”

Θεοτίμητοι εν Χριστώ Πατέρες,

άγιε Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιε,

άγιε Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανε,

και άγιε Δράμας κύριε Δωρόθεε,

τίμιον πρεσβυτέριον, Χριστού διάκονοι,

χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας,

τοπικές αρχές και εκπρόσωποι των σωμάτων ασφαλείας,

λαέ του Θεού περιούσιε και ηγαπημένε·

ιδού κι εφέτος, περιχαρείς και κατανενυγμένοι, καταλείψαντες επ’ ολίγον τις ραθυμοτόκους μέριμνες, συναχθήκαμε θεοκλήτως στην Ιερά Μονή της Θεομήτορος στη Γουμένισσα. Στην δική μας αυτή και δική Της Γεθσημανή, ως εις νοερό μνημείο του θεοδέκτου και θεοδόχου σκηνώματός Της. Με την πατροπαράδοτη ευλάβεια του νοός μας, κι εμείς οι προς ώραν ένοικοι του κόσμου, ως εν εικόνι «τω τάφω προσήλθομεν της Θεομήτορος» (βλ. τροπάριο θ΄ ωδής Β΄ κανόνος).

Είμεθα ταπεινοί και αχρείοι δούλοι του Υιού Της. Αλλ’ ο υιοπρεπής μας προς Αυτήν πόθος μας παρακίνησε να υψώσουμε την ψυχή μας «ως το απογεγαλακτισμένον επί την μητέρα αυτού» (Ψαλμ. 130, 2).

Δεν υπομείναμε, δεν στέργουμε να Την προπέμπουν αγγελικές χοροστασίες και αγιωνύμων πανδημίες, κι εμείς να εφησυχάζουμε. Ως θεόφρων αθροισθήκαμε λαός (βλ. τροπάριο ς΄ ωδής Α΄ κανόνος) και συνωθούμεθα με θεοτερπή ανυπομονησία, για να προσθέσουμε, ει δυνατόν, θεομητροπρεπές το δικό μας χρέος στον προς Αυτήν μακαρισμό πασών των γενεών.

Ασπαζόμεθα πάλιν ορατώς μεν την εικόνα, νοητώς δε το πρωτότυπο στο οποίο διαβαίνει. Ακούμε μεν τους λιγυρούς και παντέρπνους ύμνους, ενωτιζόμεθα δε με τα ώτα της ευπειθείας την πανυπερκοσμίως Υμνουμένην. Προσκυνούμε το σεμνοπρεπές Της εκτύπωμα, αλλά και περιπτυσσόμεθα πνευματικώς τας αχράντους χείρας Της (που ανυψώνει τόσους αιώνες δεητικά υπέρ ημών) και τους αχράντους πόδας Της (που περιπολούν τους ουρανούς των βραβείων και την γη των ιδρώτων).

***

Μόλις πρότριτα, απευθύναμε ευλαβικά προς Αυτήν επιτάφιο θρήνο και συνοδεύσαμε την εξόδια λιτάνευση του ιερού Της εκτυπώματος, συναθροισθέντες όχι μόνον από την ιερώνυμη αυτή πόλη, αλλ’ από περάτων της πατρώας γης, όπως τότε «ηπείγοντο δήμος θεολόγων εκ περάτων, εξ ύψους δ’ αγγέλων οι χοροί» (βλ. τροπάριο γ΄ ωδής Β΄ κανόνος).

Και είδαμε μεν κατάπληκτοι σώμα άπνουν και σπάργανα ενταφιασμού και κράβατον κηδείας και τάφον ενθάψεως. Πάντα ταύτα ανθρώπινα, οικεία, ημέτερα, όπως συνέβη με τους αποθανόντας οικείους μας, όπως κάποτε θα συμβή και σε μας. Περί Αυτής, όμως, ευλόγως διαπορούσαμε: «πως το άχραντον και ζωαρχικόν Αυτής σκήνωμα της του θανάτου πείρας γέγονε μέτοχον»; (βλ. τροπάριο ς΄ ωδής Β΄ κανόνος).

«Ήταν αναγκαίο, η σαρξ της Θεοτόκου σαν το χρυσάφι μέσα από το χωνευτήρι του θανάτου, να αποβάλει το γεώδες και αλαμπές πάχος της θνητότητος», όπως αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (Λόγος εις την Κοίμησιν, παρά αγ. Νικοδήμω Αγιορείτη, Εορτοδρόμιον, υποσημ. ερμηνείας γ΄ ωδής Α΄ κανόνος).

***

Και σήμερα, «τρίτην ταύτην ημέραν, αφ’ ου τούτο εγένετο» (πρβλ. Λουκ. κδ´, 21), ήρθαμε μαζί με τον τριταίο Θωμά και ανοίξαμε το θεοτίμητο μνημείο Της, μήπως και προσκυνήσουμε πάλι το άχραντο σώμα Της. Έκθαμβοι πλεόν αντικρίσαμε κενό το ιερώτατο θεομητορικό μνήμα. «Αντικρίσαμε το παράδοξο μυστήριο, πως αναστήθηκε το σώμα, πως ανυψώθηκε, πως ανελήφθη στους ουρανούς, πως παραστέκεται στον Υιό Της ανώτερη απ’ όλες τις Αγγελικές τάξεις. Πραγματικά, δεν υπάρχει τίποτε ενδιάμεσο στη Μητέρα και στον Υιό», όπως τονίζει και πάλι ο όσιος Ιωάννης, ο μεγάλος Δογματολόγος.

Ωσαύτως, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας λέει πως: «Μόνον αυτή, όπως ο Υιός Της, κατέχει τον χώρο του ουρανού μαζί με το θεοδόξαστο σώμα Της... Διότι αν μια ψυχή, που έχει ένοικο την Χάρη του Θεού, ελευθερωμένη από τα εδώ ανέρχεται στον ουρανό..., πως δεν θα αναλαμβανόταν από τη γη στον ουρανό το σώμα που όχι μόνο περιέλαβε τον ίδιο τον προαιώνιο και μονογενή Υιό του Θεού (την αένναη πηγή της Χάριτος), αλλά και Τον εγέννησε; Γι’ αυτό το σώμα που ευλόγως Τον γέννησε, δοξάζεται με θεοπρεπή δόξα μαζί με τον γεννημένο. Σύμφωνα με το προφητικό άσμα, συνανασταίνεται με τη δύναμη του προηγουμένως αναστημένου τριημέρου Χριστού η Κιβωτός του αγιάσματός Του» (Λόγος εις την Κοίμησιν, παρά αγ. Νικοδήμω Αγιορείτη, ενθ. αν.).

***

Τι, λοιπόν, μας απομένει; Τα εντάφια σπάργανά Της ως ιερά κειμήλια αποκείμενα στον Άθωνα, δώρα της Βασιλεύουσας. Αλλά και οι Ναοί και τα Μοναστήρια Της, οι εικόνες και οι εορτές Της, οι ύμνοι των θείων μεγαλείων και οι διηγήσεις των θαυμασίων Της, και πάνω από όλα η ακοίμητη μεσιτεία Της, η υπέρμαχος προστασία Της, η ταχέως προφθάνουσα παρουσία Της.

Δεν μας χρειάζεται πλέον να ανοίξουμε το θεομητορικό μνημείο, για να αντικρίσουμε τα εντάφια σπάργανα· αντικρίζουμε σε κάθε βήμα της ζωής της πίστεως συμβηματίζουσα την Μητέρα της πίστεως. Δεν ζητούμε πλέον ορατές αποδείξεις της γενομένης μεταστάσεώς Της· έχουμε ολοζώντανη την εμπειρία της Μητρικής θαλπωρής Της, που περιπτύσσεται όλη τη διαχρονία της Εκκλησίας, “οπτανομένη ημίν” είτε στην Παλαιστίνη, είτε στη Βασιλεύουσα, είτε στο Αγιώνυμο Όρος, είτε στα εγκατεσπαρμένα σε κάθε γωνιά ορθοδοξούσης γης θεομητορικά σεμνεία.

Υπήρξεν άγιος που να μην έζησε εν αισθήσει ψυχής “την Αυτής ευσπλαχνίαν”; Υπήρξε δίκαιος που να μην ελεήθηκε με την δική Της μεσιτεία; Υπήρξε σεσωσμένος που να διέβη την θύρα του Παραδείσου χωρίς την δική Της ευλογία; Αλλά και πόσοι από μας δεν δοκίμασαν φανερά ευεργεσίες, χάρις “εις τας πολλάς Της πρεσβείας”;

***

Σεβασμιώτατοι και αγαπητοί Πατέρες και αδελφοί, ευλαβέστατοι συνεορταστές, τι θα ήμασταν, χωρίς την Θεοτόκο, Εκείνην δι’ ης εσαρκώθη η σωτηρία μας; Ποια η αξία της παρούσης ζωής, χωρίς την Παναγία, δι’ ης επεφάνη η ζωή μας; Ποια η προοπτική των καθ’ ημέραν κόπων μας, άνευ Εκείνης εξ ης Θεός εν ανθρώποις;

Ας προσβλέψουμε, λοιπόν, πάλι στην ιερή και θαυματουργό εικόνα Της, με την οποία μεγαλοδώρως αισθητοποιεί τόσους αιώνες την φιλοστοργία Της προς το γένος μας. Ας καθαρίσουμε όλη την ζωή μας από νεκροποιά έργα ασεβείας, αδικίας και πονηρίας, από φόβο μήπως αμετανοήτως απωλέσουμε την Μητρική εύνοιά Της. Ας αγνίσουμε την κεκρυμμένη εσωτερική μας ζωή (τις σκέψεις, τις προθέσεις, τα σκιρτήματα της καρδιάς) με την ακατάπαυστη ενατένιση της Αειπαρθενικής Μορφής Της, που δεσπόζει πάντων.

Εκείνη και ο βρεφοκρατούμενος Υιός Της είναι η ελπίς του μέλλοντος αιώνος. Εκείνη και ο παραλαβών την άμωμο ψυχή Της είναι «όλη η απόλαυσις της ουρανών βασιλείας» (αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, ΚΔ΄ Οίκοι εις τον Κ. η Ι.Χ.). Εκείνη και ο αναστήσας και αναλαβών το άχραντο σώμα Της, είναι το μόνο αντίδοτο στη φθορά του θανάτου, του θανάτου που αποκαλύπτει τελεσίδικα την αξία ή την απαξία της ταλαιπωρίας μας. Μόνον όποιος ευαρεστεί την Παναγία μπορεί να έχει εν εαυτώ ζωήν και περισσόν ζωής, ανάλογα με την εφαρμογή των εντολών της, που έχουν αναφορά στις παρακαταθήκες του Υιού της και Θεού της και Θεού μας.

***

Αδελφοί μου, «δεύτε εν Σιών, τω θείω και πίονι όρει του ζώντος Θεού, αγαλλιασώμεθα, τη Θεοτόκον ενοπτριζόμενοι· προς γαρ την λίαν κρείττονα και θειοτέραν σκηνήν ως Μητέρα ταύτην εις τα Άγια των Αγίων Χριστός μετατίθησιν».

Εκεί ας μετεωρίσουμε το όμμα της καρδιάς μας και σ’ Εκείνην ας προσηλώσουμε την ψυχή μας, για να μην αστοχήσουμε ποτέ της ελπίδος μας.

Η ευλογία Της είη μεθ’ υμών τε και ημών.