«Το αηδόνι της Ορθοδοξίας: ο πατήρ Χερουβείμ Τσινογλου»

Σε μια εποχή όπου ο λόγος συχνά φθείρεται από τη βιασύνη και η ψαλμωδία κινδυνεύει να γίνει απλή εκτέλεση, η Εκκλησία συνεχίζει να γεννά πρόσωπα που θυμίζουν τι σημαίνει βίωμα, προσευχή και παράδοση. Ένα από αυτά τα πρόσωπα είναι ο πατήρ Χερουβείμ Τσινογλου, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, μιας ιστορικής Μητροπόλεως που σφράγισε την πνευματική πορεία του Γένους.

Ο πατήρ Χερουβείμ δεν είναι απλώς ένας κληρικός με ωραία φωνή. Είναι ένας λειτουργός του λόγου και της ψαλμωδίας, που με ταπείνωση και εσωτερικότητα μετατρέπει κάθε του ανάγνωση και κάθε του μέλος σε προσευχή. Η φωνή του, βαθιά και μελωδική, δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό· αντιθέτως, οδηγεί τον ακροατή σε κατάνυξη, θυμίζοντας το αηδόνι που ψάλλει κρυμμένο, όχι για να ακουστεί, αλλά γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Ως Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης –της πόλης του Αγίου Δημητρίου, των μεγάλων Πατέρων, των μαρτύρων και των λογίων– ο πατήρ Χερουβείμ συνεχίζει μια βαριά πνευματική κληρονομιά. Ο λόγος του είναι πατερικός χωρίς να είναι δυσνόητος, σύγχρονος χωρίς να χάνει το εκκλησιαστικό του ήθος. Μιλά στην καρδιά του ανθρώπου, γιατί πρώτα περνά από τη δική του καρδιά.

Ιδιαίτερη θέση στη διακονία του κατέχει η ψαλτική τέχνη, την οποία υπηρετεί με σεβασμό στην παράδοση και ακρίβεια στο ύφος. Όταν ψάλλει το «Ἄξιόν ἐστι», δεν ακούς απλώς νότες· ακούς αιώνες πίστης, δάκρυα μοναχών, θυμίαμα και σιωπή. Η φωνή του γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο αναλόγιο και τον ουρανό.

Δεν είναι τυχαίο που πολλοί τον αποκαλούν «το αηδόνι της Ορθοδοξίας». Όχι για τη δεξιοτεχνία μόνο, αλλά για το ήθος. Για εκείνη τη σπάνια ένωση φωνής, θεολογίας και ταπείνωσης που τόσο έχει ανάγκη η Εκκλησία σήμερα.

Σε καιρούς σύγχυσης, ο πατήρ Χερουβείμ Τσινογλου θυμίζει ότι η Ορθοδοξία δεν φωνάζει· ψάλλει. Δεν επιβάλλεται· μαρτυρεί. Και μέσα από ανθρώπους σαν κι αυτόν, συνεχίζει να αναπνέει, να παρηγορεί και να φωτίζει.

Είθε ο Θεός να του χαρίζει υγεία, δύναμη και φωτισμό, ώστε η φωνή και ο λόγος του να εξακολουθούν να οδηγούν ψυχές «ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν».