close search results icon

Τριμερής στο Πεκίνο: Κερδισμένος ο Σι, χαμένος ο Τραμπ, οφέλη για Πούτιν

Τριμερής στο Πεκίνο: Κερδισμένος ο Σι, χαμένος ο Τραμπ, οφέλη για Πούτιν

Μια Σύνοδος Κορυφής μεταξύ του Τραμπ, του Πούτιν και του Κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ είναι απίθανο να οδηγήσει σε έναν νέο διαμοιρασμό του κόσμου, στα πρότυπα της Γιάλτας.

Ειδικότερα, η Μόσχα επιδιώκει να αναγνωριστεί ως «μεγάλη δύναμη» και να αποσπάσει παραχωρήσεις τις οποίες δεν κατάφερε να κερδίσει στο πεδίο της μάχης της Ουκρανίας.

Ο Τραμπ και ο Πούτιν ελκύονται από την εικόνα των μεγάλων δυνάμεων που συγκεντρώνονται για να διαμορφώσουν το μέλλον του κόσμου, αλλά παραμένει αμφίβολο αν ο Σι συμμερίζεται τις ίδιες φιλοδοξίες.

Ο Πούτιν επιθυμεί διακαώς την εικόνα των «Τριών Μεγάλων», προσθέτοντας ότι το συγκεκριμένο αφήγημα έχει προωθηθεί από τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Σε αντίθεση με τη Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945 -όταν οι συμμαχικές δυνάμεις πλησίαζαν στη νίκη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο-, οι σημερινοί ηγέτες αντιμετωπίζουν σημαντικούς πολιτικούς και στρατηγικούς περιορισμούς.

Ο Πούτιν έχει ήδη αποκομίσει οφέλη από τη απαράδεκτη και υποχωρητική διπλωματική προσέγγιση της Ουάσιγκτον, ακόμη και χωρίς να έχει επιτευχθεί κάποια επίσημη συμφωνία. Μέχρι στιγμής, ο Πούτιν βγαίνει σχετικά κερδισμένος, χάρη σε μια σειρά προτάσεων και μονομερών παραχωρήσεων από την πλευρά των ΗΠΑ. Η διακυβέρνηση Τραμπ βελτίωνε επανειλημμένα τις προτάσεις της προς τη Μόσχα, χωρίς να λαμβάνει ως αντάλλαγμα ουσιαστικές παραχωρήσεις.

Πάντως, από την άλλη πλευρά, τα κέρδη του Πούτιν παραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, συμβολικού χαρακτήρα. Η Ουκρανία δεν πρόκειται να δεχτεί εντολές από τον Τραμπ, όπως και οι Ευρωπαίοι. Η Ουάσιγκτον αποδυνάμωσε τη διαπραγματευτική της ισχύ, μειώνοντας τη στρατιωτική στήριξη προς το Κίεβο, καθιστώντας έτσι δυσκολότερη την άσκηση πίεσης στην Ουκρανία ώστε να αποδεχθεί μια δυσμενή συμφωνία.

Η Κίνα θα μπορούσε να συμβάλει στον τερματισμό του πολέμου, αλλά έχει ελάχιστα κίνητρα. Mπορούν, αλλά είναι απίθανο να το κάνουν. Ο Σι επωφελείται από μια παρατεταμένη σύγκρουση, η οποία πιέζει την Ευρώπη και διατηρεί την προσοχή της Ουάσιγκτον στραμμένη στην Ουκρανία, αντί για τον Δυτικό Ειρηνικό και την Ταϊβάν.

Η Ουάσιγκτον απέτυχε να επιβάλει επαρκές κόστος στην Κίνα για τη στήριξη που παρέχει στη Μόσχα, αφήνοντας το Πεκίνο χωρίς ουσιαστικό κίνητρο για να αλλάξει πορεία.

Οι απεσταλμένοι των ΗΠΑ είναι επιεικώς απαράδεκτοι επειδή επέτρεψαν ευρύτερες ρυθμίσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια να καταστούν αντικείμενο διαπραγματεύσεων σχετικά με τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Κατά τη γνώμη μου, αυτό αποτέλεσε τόσο τακτικό όσο και στρατηγικό λάθος.

Η κίνηση αυτή, ως «δώρο στον Πούτιν», έδειξε ότι δόθηκε στη Μόσχα η ευκαιρία να επαναδιαπραγματευτεί ακριβώς εκείνες τις ρυθμίσεις ασφαλείας τις οποίες η ίδια είχε υπονομεύσει. Αναφέρομαι στον Χάρτη του Παρισιού, στην Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας και την Τελική Πράξη του Ελσίνκι ως θεμέλια της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Πούτιν τα τίναξε όλα στον αέρα και θα έπρεπε να υπάρξουν συνέπειες για την πράξη του, αντί να του δίνεται απλώς η δυνατότητα να επαναδιαπραγματευτεί τα πάντα και η Ρωσία να επιδιώκει όχι μόνο τον έλεγχο της Ουκρανίας, αλλά και την αποκατάσταση της επιρροής της στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη.

Ο «Συνασπισμός των Προθύμων» και η στάση των ΗΠΑ

Το Βερολίνο και η Σενζέν κινδυνεύουν να τραβήξουν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Οι παράλληλες χθεσινές συναντήσεις -η τριμερής Σύνοδος Κορυφής στο Σενζέν και η συγκέντρωση του «Συνασπισμού των Προθύμων» στο Βερολίνο- ενδέχεται να αντικατοπτρίζουν αντικρουόμενες προσεγγίσεις για το μέλλον της Ουκρανίας.

Ο συνασπισμός υπό ευρωπαϊκή ηγεσία, υποστήριξε, θα μπορούσε να προσφέρει ένα προσωρινό πλαίσιο ασφαλείας για την Ουκρανία, υποστηριζόμενο από δυτική στρατιωτική βοήθεια και οικονομική στήριξη. Η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝАТО και στην Ευρωπαϊκή Ενωση παραμένει η προτιμώμενη μακροπρόθεσμη λύση. Η Ουάσιγκτον πρέπει να στηρίξει την πρωτοβουλία του Βερολίνου και να απορρίψει τις προσπάθειες της Μόσχας να ασκήσει βέτο στις ευρωπαϊκές εγγυήσεις ασφαλείας.

Η μία είναι μια συνάντηση εθνών του ελεύθερου κόσμου για τη στήριξη μιας χώρας που δέχεται επίθεση από έναν δικτάτορα, ενώ η άλλη κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα είδος συνδιαχείρισης από τις μεγάλες δυνάμεις εις βάρος άλλων χωρών». Οι ΗΠΑ θα πρέπει να αγκαλιάσουν τον «Συνασπισμό των Προθύμων» ως μέρος μιας μελλοντικής διευθέτησης, αντί να επιτρέψουν στη διπλωματία των μεγάλων δυνάμεων να τον υπονομεύσει.

Ευνοϊκή συγκυρία για τις επιδιώξεις της Κίνας

Δύο από τους τρεις ηγέτες που παρέστησαν στη Σενζέν είναι υπό αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Ο Πούτιν αντιμετωπίζει μια παραπαίουσα οικονομία και αυξανόμενες απώλειες στο πεδίο της μάχης κατά μήκος μιας σε μεγάλο βαθμό στάσιμης πρώτης γραμμής. Ο Τραμπ παλεύει με τις επιπτώσεις του πολέμου με το Ιράν.

Αντιθέτως, ο Σι προσήλθε στο τραπέζι των συζητήσεων με ένα σημαντικά διαφορετικό σύνολο πιέσεων και προτεραιοτήτων. Το Πεκίνο διακυβεύει τα δικά του στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα, τόσο στη Σενζέν όσο και πολύ πέρα ​​από τα δύο πεδία μάχης.

Το συμφέρον της Κίνας είναι να αναδείξει ότι η Κίνα είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη που συμμετέχει σε όλα τα σημαντικά γεγονότα που συμβαίνουν στην παγκόσμια σκηνή. Αλλά μόνο και μόνο επειδή η Κίνα έχει μια θέση στο τραπέζι, δεν σημαίνει ότι το Πεκίνο είναι πρόθυμο να εμπλακεί σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις – είτε αυτές είναι μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας είτε μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν.

Στο μεταξύ, το Πεκίνο θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει την παγκόσμια κατάσταση προς όφελός του. Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει αφήσει τη Μόσχα απομονωμένη από τη Δύση και περισσότερο εξαρτημένη από τους εναπομείναντες συμμάχους και εταίρους της. Χρειάζεται τα αγαθά που μπορούν να παρέχουν οι κινεζικές εταιρίες για να ενισχύσει την πολεμική της μηχανή και συγκεκριμένα είδη «διπλής χρήσης» – προϊόντα που περιέχουν εξαρτήματα τα οποία μπορούν να αποσπαστούν και να επαναχρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς.

Το Πεκίνο εξακολουθεί να εκτιμά όσα μπορεί να προσφέρει η Μόσχα. Η Κίνα αγοράζει μεγάλες ποσότητες ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου σε μειωμένες τιμές, μια συμφωνία που όχι μόνο ωφελεί το Πεκίνο, αλλά βοηθά επίσης τη Ρωσία να ενισχύσει τον προβληματικό προϋπολογισμό της. Η οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε, στο μέλλον, να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο. «Η Ρωσία αποτελεί μια μεγάλη αγορά από την οποία αποχωρούν οι δυτικές εταιρίες, γεγονός που δημιουργεί ένα τεράστιο κενό, επιτρέποντας στους Κινέζους να καταλάβουν τη ρωσική αγορά.

Το Πεκίνο, επίσης, στηρίζει με ικανοποίηση τη Μόσχα στην επιδίωξή της για έναν «πολυπολικό κόσμο». Οι Κινέζοι και οι Ρώσοι έχουν συσπειρωθεί στην προσπάθειά τους να αμφισβητήσουν την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ. Θα έλεγα ότι αυτό αποτελεί τον πυρήνα της σχέσης τους αυτή τη στιγμή, τον απώτερο στόχο που τους ενώνει».

Την ίδια στιγμή, η διαπραγματευτική ισχύς της Μόσχας συνεχίζει να φθίνει, αναγκάζοντας τη Ρωσία να προχωρήσει σε βαθύτερες οικονομικές παραχωρήσεις και να αποδεχθεί ευρύτερη κινεζική επιρροή σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Και αυτό είναι κάτι που θα ήταν αποδεκτό για την Κίνα.

eleftherostypos.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΣΧΟΛΙΑ