Χρ. Τανάσκος: «Κατανόηση και σεβασμός στους ηλικιωμένους, αλλά…»

του Παύλου Νεκτάριου Παπαδόπουλου

Ακριβώς την κατάσταση όπως είναι σήμερα, αποτυπώνει διαδικτυακά ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Γιαννιτσών Χρήστος Τανάσκος, με προσωπική του σκέψη την οποία δημοσιοποίησε μέσω των σόσιαλ μίντια. 

Ίσως, ότι καλύτερο και εμπεριστατωμένο έχουμε διαβάσει μέχρι στιγμής από εκπρόσωπο τοπικού φορέα και δει επιστημονικού (εξαιρούνται οι ιατρικοί φορείς με τις οδηγίες και τις προτροπές τους).

Αξίζει να διαβάσετε, για να γνωρίζεται, πώς βιώνει ένας νέος (σε ηλικία) δικηγόρος, που αντικατοπτρίζει τη θέση κάθε ενός επιστήμονα, ασχέτως βέβαια ηλικίας, αλλά πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για νέους, υπάρχει πιο έντονο το συναίσθημα της ελπίδας, της απογοήτευσης, της αναμονής, της αγωνίας. 

Αναλυτικά λοιπόν ο κ. Τανάσκος αναφέρει τα εξής:

"Είναι αναμφισβήτητο, ότι ζούμε στιγμές πρωτόγνωρες, δύσκολες, γεμάτες φόβο και άγχος.

Το πρωί άφησα την οικογένεια στο σπίτι –έχουν να βγουν από την Παρασκευή– και ήρθα στο γραφείο βιαστικά. Διένυσα την απόσταση από το αυτοκίνητο στο γραφείο δίχως να μιλήσω σε άνθρωπο στο δρόμο, πήρα το ψωμί της ημέρας από τον διπλανό φούρνο ανταλλάσοντας μισή και ένοχη καλημέρα με την υπάλληλο και κλείστηκα μέσα. Απολυμάνθηκα και έφτιαξα καφέ, προτού ξεκινήσω δουλειά. Ποιά δουλειά δηλαδή; Τα δικαστήρια είναι κλειστά. Προσπαθώ να διεκπεραιώσω εκκρεμότητες μιας και πελάτης δεν πατάει πλέον. Το τηλέφωνο έχει να χτυπήσει από την Παρασκευή και στο mail έρχονται μόνο λογαριασμοί. Το ίδιο έκανε και ο γιατρός στο δίπλα γραφείο και ο μηχανικός στην απέναντι οικοδομή. Σήμερα έκλεισαν και τα εμπορικά καταστήματα και απέμειναν μόνο ελάχιστοι ελεύθεροι επαγγελματίες στους δρόμους. Στο μεταξύ οι υποχρεώσεις, δάνεια, ενοίκια, ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις, κλπ, τρέχουν κανονικά.

Το γραφείο είναι στο κέντρο της πόλης και πίνοντας τον καφέ μου βγήκα στο μπαλκόνι να απολαύσω τον ήλιο. Εδώ και μέρες βλέπω, ότι οι μόνοι που κυκλοφορούν είναι ηλικιωμένοι. Ψωνίζουν στο απέναντι σούπερ μάρκετ, περιμένουν στην ουρά στο διπλανό φαρμακείο, απολαμβάνουν αμέριμνοι τον περίπατό τους, λιάζονται στα παγκάκια του πεζόδρομου και συζητούν σε παρέες λες και δεν έχει γίνει τίποτα.

Μια χώρα, μια ολόκληρη κοινωνία έχει οικειοθελώς κλειστεί στα σπίτια της, για να προστατεύσει τους γονείς και τους παππούδες μας, και αυτοί το χαβά τους.

Η γενιά μου, στην πιο δημιουργική φάση της ζωής της, χτυπήθηκε αλύπητα από την οικονομική κρίση και τώρα, που είπαμε, ότι κάτι αρχίζει να αλλάξει προς το καλύτερο, και ίσως υπάρχει ελπίδα, όχι για σπουδαία πράγματα, αλλά για αξιοπρεπή ζωή, έρχεται η πανδημία να γκρεμίσει κάθε ελπίδα μας. Και εμείς με σύνεση, με υπομονή, με αίσθημα ατομικής και κοινωνικής ευθύνης, που ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε στην χώρα τούτη, δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να μπούμε σε οικειοθελή καραντίνα, να αυτοπεριοριστούμε –πράγμα ανήκουστο για τον Έλληνα– με μοναδικό στόχο να σώσουμε τις ζωές των αγαπημένων μας προσώπων.

Γεμίζω με θυμό και κάθομαι στο πληκτρολόγιο, για να ξεθυμάνω. Πίνω μια γουλιά καφέ ακόμα και ξεκινάω. Τώρα θα δείτε τι θα πάθετε γεροντάκια!

Όμως, δεν μπορώ. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα την μάνα μου, που άσπρο της έλεγα και μαύρο έλεγε, γιατί έτσι είχε μάθει στη ζωή της και αρνιόταν να δεχθεί (μάλλον δεν μπορούσε να το αντιληφθεί), ότι ο κόσμος αλλάζει.

Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς είναι λογικό να υπάρχει άγχος και φόβος. Και είναι απόλυτα λογικό να θέλεις να ειρωνευτείς, να επιτεθείς, να ξεθυμάνεις φωνάζοντας στους άλλους. Σκέψου όμως, ότι αυτός που φέρεται παράλογα, συνήθως είναι ο πιο αδύναμος. Σκέψου, ότι έχεις να κάνεις με ανθρώπους, που πέρασαν μία δύσκολη ζωή και είναι αδιανόητο για αυτούς να αλλάξουν καθημερινές συνήθειες. Σκέψου πόσες φορές έχεις πει, ότι έχεις να κάνεις με μωρά.

Κυρίως, όμως, σκέψου, ότι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται κατανόηση, καλοσύνη, συμπόνια. Και ότι δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να τους φωνάζεις. Μόνο εκτόνωση και λίγα δευτερόλεπτα, που θα απαλλαγείς από τον τρόμο, που σε έχει κυριεύσει.

Και βάλε καλά στο νου σου, ότι το τελευταίο που χρειαζόμαστε τώρα είναι να χωριστούμε –για ακόμα μία φορά– σε στρατόπεδα και να μας κυριεύσει η νοοτροπία του «αυτοί ή εμείς».

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, αντί να τους κοροϊδεύουμε, να τους εξηγήσουμε. Αντί να τους χλευάζουμε, να τους πείσουμε. Αντί να τους στοχοποιούμε, να τους κάνουμε να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους και τι πρέπει κι αυτοί να κάνουν. Ας προσφερθούμε να τους βοηθήσουμε με την καθημερινότητά τους, τα ψώνια, τα φάρμακα και τους λογαριασμούς, που –θυμήσου– ότι δεν ξέρουν να πληρώσουν διαδικτυακά. Και κυρίως ας τους πούμε δυο λόγια παρηγοριάς και συμπόνιας.

Και αν όλα αυτά δεν έχουν αποτέλεσμα, τότε κλείστε στους στο σπίτι και πετάξτε το κλειδί…"