Εθνική ντροπή τα 7 και θα τρώγαμε 17 αν δεν έκοβαν ρυθμό οι Ολλανδοί

Επτά γκολ. Και πάλι καλά να λέμε, γιατί αν οι Ολλανδοί δεν έκοβαν ρυθμό στο δεύτερο ημίχρονο, θα μπορούσαμε να είχαμε φάει 17. Όποιος παρακολούθησε το μαρτύριο του Άμστερνταμ καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ, αφού κάποια στιγμή οι «οράνιε» έμοιαζαν να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν, απέναντι σε μια Εθνική που αδυνατούσε να τους σταματήσει. Ήταν πραγματικά σοκαριστικό να βλέπεις μια ομάδα με τόσο ταλέντο να παρασύρεται σαν κάρο της μεταπολεμικής Ελλάδας από ένα τρένο υψηλής ταχύτητας.

Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Ότι αυτή η εφτάρα ήρθε από μια γενιά ποδοσφαιριστών την οποία έχουμε αποθεώσει, και δικαίως σε αρκετές περιπτώσεις, για την ποιότητά της, όσο καμία άλλη. Έχουμε γράψει κι εμείς οι δημοσιογράφοι διθυράμβους για το ταλέντο που έχει συγκεντρωθεί στην Εθνική, για παιδιά που διακρίνονται στην Ευρώπη, για μια φουρνιά που μας έχει κάνει να ονειρευόμαστε. Βεβαίως, καλό είναι να ονειρευόμαστε, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να θυμόμαστε ότι ποδόσφαιρο παίζουν και η τακτική παιδεία, η οργάνωση, η μαχητικότητα, η διάθεση, το πνεύμα και η συνοχή ενός συνόλου.

Άλλωστε, τι ακριβώς είδαμε στο Άμστερνταμ από όλα αυτά; Μια μεσαία γραμμή που δεν μπορούσε να κόψει το παραμικρό, μια άμυνα σε slow motion και Ολλανδούς που έφταναν πρώτοι σχεδόν σε κάθε μπάλα. Ο Μαυροπάνος υπέπεσε σε παιδαριώδη λάθη, με χαρακτηριστικότερο εκείνο που άνοιξε τον δρόμο για την κατάρρευση, ενώ σε αρκετές φάσεις οι αντίπαλοι κυκλοφορούσαν την μπάλα ανάμεσα σε τρεις και τέσσερις Έλληνες χωρίς να συναντούν ουσιαστική αντίσταση. Ακόμη χειρότερα, δεχθήκαμε επανειλημμένα γκολ από παρόμοιες επιθέσεις και παράλληλες μεταβιβάσεις από τη δεξιά πλευρά, λες και δεν υπήρχε τρόπος να αντιληφθούμε τι συνέβαινε.

Ασφαλώς υπήρχαν απουσίες. Ο Ζαφείρης ήταν τιμωρημένος, ο Κουρμπέλης αντιμετώπιζε πρόβλημα και οι επιλογές στον άξονα ήταν περιορισμένες, με τον Τριάντη και τον Ανδρούτσο να αναλαμβάνουν ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο. Όμως, συγγνώμη κιόλας, δεν μπορεί να απουσιάζει ο Ζαφείρης και να καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα. Δεν γίνεται να πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε ψηλά στηριζόμενοι αποκλειστικά στη μεσοεπιθετική ποιότητα, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι αυτή.

Ενδεχομένως ο Γιοβάνοβιτς να υπολόγιζε ότι το ανοιχτό ποδόσφαιρο των Ολλανδών θα δημιουργούσε χώρους για την επιθετική μας τετράδα, με τους δύο σέντερ φορ και τους Καρέτσα και Τζόλη. Ίσως να περίμενε ότι αυτή η ποιότητα θα μπορούσε να χτυπήσει σε ένα παιχνίδι υψηλού ρυθμού. Αν αυτή ήταν η σκέψη του, η πραγματικότητα τον διέψευσε με τον πιο σκληρό τρόπο, καθώς μπήκαμε σε ένα αγωνιστικό ροντέο και βρεθήκαμε απέναντι σε έντεκα ταύρους. Η διαφορά ταχύτητας, στις κινήσεις αλλά κυρίως στη σκέψη, ήταν χαοτική και η Εθνική έμοιαζε ανήμπορη να αντιδράσει.

Και εδώ υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα για τον Γιοβάνοβιτς. Πέντε γκολ στο πρώτο ημίχρονο, επαναλαμβανόμενα προβλήματα στις ίδιες περιοχές του γηπέδου και μια ομάδα που συνέχισε να δέχεται επιθέσεις χωρίς να βρίσκει τρόπο να περιορίσει τη ζημιά. Κάπου έπρεπε να υπάρξει μια παρέμβαση, μια προσαρμογή, μια αντίδραση, γιατί όσο κι αν οι ποδοσφαιριστές έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την εικόνα τους, ο προπονητής κρίνεται και από την ικανότητά του να προστατεύει την ομάδα όταν το αρχικό σχέδιο καταρρέει.

Πολύ κρίμα για όλους και ιδιαίτερα για τον Κωνσταντίνο Τζολάκη, έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα με τεράστιες προοπτικές, που βρέθηκε να μαζεύει επτά φορές την μπάλα από τα δίχτυα του, βλέποντας τους συμπαίκτες του να αδυνατούν να προστατεύσουν στοιχειωδώς την περιοχή τους. 

Κρίμα και για εμάς που παρακολουθούσαμε, γιατί τέτοια εικόνα είχαμε χρόνια να αντικρίσουμε από την Εθνική, ακόμη και σε εποχές με σαφώς λιγότερο ποιοτικό υλικό.Και για να καταλάβουμε το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής, αρκεί μια ματιά στην ιστορία. Η Εθνική είχε δεχθεί έντεκα γκολ από την Ουγγαρία το 1938, εννέα από τη Σουηδία το 1920 και οκτώ από τη Ρουμανία το 1930, σε εποχές που το ελληνικό ποδόσφαιρο βρισκόταν ακόμη στα πρώτα του βήματα. Από τη δεκαετία του '50 και μετά, ακόμη και στις βαρύτερες συντριβές της, είχε καταφέρει τουλάχιστον να πετύχει το γκολ της τιμής. Στο Άμστερνταμ ούτε αυτό. Γι' αυτό και προσωπικά θεωρώ το 0-7 τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της Εθνικής, με βάση την εποχή, τις συνθήκες και κυρίως την ποιότητα των ποδοσφαιριστών που διαθέτουμε σήμερα.

Ο Παυλίδης είπε μετά τον αγώνα ότι τέσσερα καλά παιχνίδια δεν σημαίνουν πως έχουμε καταφέρει κάτι, προσθέτοντας ότι «σήμερα τα πετάξαμε ξανά». Και αυτό το «ξανά» έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί δείχνει πως ακόμη και μέσα στην ομάδα υπάρχει η αίσθηση ότι κάποιες ευκαιρίες χάνονται με επαναλαμβανόμενο τρόπο. Ο Ρέτσος, από την πλευρά του, χαρακτήρισε τραγικό το να δέχεσαι επτά γκολ. Τουλάχιστον οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές αντιλαμβάνονται το μέγεθος της αποτυχίας.

Τη Δευτέρα, βεβαίως, πρέπει να είμαστε όλοι δίπλα στην Εθνική απέναντι στη Σερβία. Μπορεί να έρθει η νίκη, μπορεί να βοηθήσουν και τα υπόλοιπα αποτελέσματα και να βρεθούμε στα προημιτελικά του Nations League. Μπορεί τότε να τα έχουμε «ξεχάσει» όλα, όπως συμβαίνει συχνά στο ποδόσφαιρο. Όμως αυτή η εφτάρα πρέπει να μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων, γιατί ήταν ένα διπλό χαστούκι που μας υπενθύμισε σε ποια αγωνιστική πίστα βρισκόμαστε πραγματικά.

Και αν θέλουμε κάποτε να ανέβουμε επίπεδο, θα χρειαστεί πολύ περισσότερη δουλειά από το να επαναλαμβάνουμε πόσο ταλαντούχα είναι αυτή η γενιά.

πηγή: Sdna.gr