Γρηγόρης Δημητριάδης για David Uclés: «Μεγάλη λογοτεχνία – Ένα βαθιά ανθρώπινο και αντιπολεμικό αριστούργημα»

Η ανάρτηση του Γρηγόρη Δημητριάδη 

Ο David Uclés, τον οποίο ομολογώ πως δεν γνώριζα, χρειάστηκε 15 χρόνια έρευνας για να μας παραδώσει αυτό το σπουδαίο έργο.

Μεγάλη λογοτεχνία. Σωστή και αντικειμενική ιστορική καταγραφή, με έναν μαγικό ρεαλισμό που θυμίζει τους κορυφαίους της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Βαθιά ανθρώπινο και ουσιαστικά αντιπολεμικό, αναδεικνύει το παράλογο και την τραγωδία του εμφυλίου χωρίς να παίρνει το μέρος καμίας πλευράς.

Παρά το τεράστιο μέγεθός του, διαβάζεται απνευστί.

Από εκείνα τα βιβλία που σε κερδίζουν όχι μόνο για την ιστορία που αφηγούνται, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο την αφηγούνται.

Αριστούργημα.

«Ένας πιστός θρυμματίζει έναν σταυρό. Ένας άθεος με αγιασμό μυρώνεται. Ενα αφεντικό υψώνει τη γροθιά του. Ένας εργάτης χαιρετάει φασιστικά. Ολοι τους ράβουν τα μέλη των παιδιών τους.»

«Όποιος δεν θυμάται τους νεκρούς του, τους σκοτώνει δύο φορές. Και στους νεκρούς, η μνήμη χάνεται πριν από το σώμα. Πρέπει να θυμόμαστε όσο μπορούμε. Να ζούμε και να θυμόμαστε. Μην το ξεχνάς». 

«Και ο Χοσίτο, καθισμένος με το μπαστούνι του τυφλού στο χέρι, κοίταξε τον ουρανό και δυνάμωσε τον θρήνο, γιατί το κλάμα πάντα δυναμώνει όταν ξέρεις πως κάποιος σε παρατηρεί». 

«Από εκείνη τη στιγμή, ο χορός του πολέμου εξελίχθηκε άνισα· ένα χάος που για κάθε εκατό φρικιαστικές εικόνες προσφέρει μια όμορφη». 

« - Εσείς κάνετε τον ψόφιο σαν τις αράχνες. 

   - Γιατί; 

   - Γιατί όποιος πεθαίνει δύο φορές, ανεβαίνει νωρίτερα στον ουρανό».

«Γιατί, δόξα τω θεώ, και κάλλιο αργά παρά ποτέ, μια μέρα ακόμα και οι δικτάτορες πεθαίνουν».

«Και πες μου, πώς θα επιβιώσει μια χώρα χωρίς τους διανοούμενος της; Σαν ένα κοπάδι που δεν επιδέχεται καμία εκλέπτυνση». 

«Με το δίκιο του θα πει ο Άμος Οζ ότι δεν θα υπάρξει ποτέ φανατικός με την αίσθηση του χιούμορ».

«Εδώ δύο άνθρωποι ακούνε το ίδιο πράγμα και καταλαβαίνουν το αντίθετο! Ο πόλεμος κοντοζυγώνει!»

«Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος που προκαλεί ένας πόλεμος. Η αίσθηση της απόλυτης αδυναμίας». 

«Η αριστερά είναι εντελώς κατακερματισμένη, γεμάτη χασομέρηδες που μόνο να μιλάνε ξέρουν, ενώ η δεξιά ολοένα και δυναμώνει. Και έτσι, όχι μόνο θα χάσουμε τον πόλεμο, αλλά θα ποτίσουμε την ύπαιθρο με περισσότερο αίμα από όσο χρειάζεται».