Κρύα Βρύση: Δεν ήταν μόνο η Ιφιγένεια στο τρένο.../Στη μνήμη της Κέλλυς Πορφυρίδου

Ο Δήμος Πέλλας, δεν έχει μόνο ένα θύμα από το τραγικό τρένο των Τεμπών. Δεν θρηνεί μόνο για μια ψυχούλα που χάθηκε άδικα. Έχει και μια δεύτερη, από την Κρύα Βρύση.

Τιμώντας ως χρέος μας την συλλογική μνήμη, ο Δήμος Πέλλας, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, θα πραγματοποιήσει μια λιτή τελετή για την ονοματοδοσία της αίθουσας της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρύας Βρύσης, στο κτήριο του Πνευματικού Κέντρου Κρύας Βρύσης, σε Αίθουσα «Κέλλυ Πορφυρίδου» προς τιμήν της 23χρονης που έχασε τη ζωή της στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, τον Φεβρουάριο του 2023.

Η εκδήλωση Ονοματοδοσίας θα γίνει το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, στις 18.30μ.μ., στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κρύας Βρύσης στο ισόγειο, στην οδό Βενιζέλου 72.

Η Κέλλυ, ένα νέο κορίτσι 23 ετών με καταγωγή από την Κρύα Βρύση από πλευρά της μητέρας της Άννα Καζαντζόγλου, ήταν φοιτήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Μια χαμογελαστή κοπέλα γεμάτη όνειρα και ζωή, αποτέλεσε δυστυχώς κι αυτή ένα από τα θύματα μιας εθνικής τραγωδίας που συγκλόνισε το πανελλήνιο και πλήγωσε ανεπανόρθωτα την τοπική μας κοινωνία μαζί με την απώλεια στο ίδιο δυστύχημα της Ιφιγένειας Μήτσκα.

Η ονοματοδοσία της αίθουσας της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, ενός χώρου γνώσης και μόρφωσης που προάγει τον πολιτισμό, στο όνομά της, αποτελεί τον πλέον συμβολικό φόρο τιμής σε μια νέα κοπέλα που ήθελε να μάθει, να γνωρίσει, να μεγαλώσει. Για τον Δήμο Πέλλας είναι μια απόφαση συλλογική μνήμης που μετατρέπει έναν χώρο πολιτισμού και διαλόγου σε σημείο αναφοράς για την αποφυγή παρόμοιων τραγωδιών στο μέλλον.

"Η ψυχή της παρέας. Αυτή που ξεσήκωνε, που οργάνωνε, που ξεκλείδωνε τους ντροπαλούς και κλειστούς."

Η μητέρα της Κέλλυς, σε εκδήλωση που είχε γίνει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την προηγούμενη από την διανύουσα χρονιά, το 2025, είχε πει τα εξής:

"Η Κέλλυ μου ήταν ένα από τα θύματα του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη. Ήταν μόλις 23 ετών. Το τι έγινε το βράδυ εκείνο πιστεύω πως όλοι γνωρίζετε. Εδώ σε αυτόν τον χώρο, τέτοια μέρα δεν επιθυμώ ούτε αρμόζει να αναφερθώ στη φρίκη εκείνης της νύχτας. Θέλω μόνο μέσα από κάποια λόγια μου να σας γνωρίσω την κόρη μου, την κούκλα, την Κέλλυ μου. Από την πρώτη στιγμή που την κράτησα στην αγκαλιά μου αισθάνθηκα τη ζωηράδα της. Από παιδί, ακούραστη, ζωηρή, περίεργη, ανυπόμονη, με ένα συνεχόμενο: Μετά, μαμά; Πού θα πάμε μετά, μαμά; Τι θα κάνουμε μετά, μαμά; Μάτια εκφραστικά, χαρούμενα, φαντασία αστείρευτη, αίσθηση του φόβου καμία. Πάντα με το χαμόγελο. Δύσκολα σου άφηνε να καταλάβεις αν ήταν λυπημένη, αγχωμένη, κουρασμένη. Δυνατό και διαπεραστικό γέλιο. Φίλη πολύ. Η ψυχή της παρέας. Αυτή που ξεσήκωνε, που οργάνωνε, που ξεκλείδωνε τους ντροπαλούς και κλειστούς. Δοτική πολύ, πρόθυμη να βοηθήσει, προσπερνώντας οτιδήποτε ανούσιο" ήταν τα πρώτα της λόγια.

"Λίγα γνώριζα. Τα περισσότερα μου τα είπαν οι φίλοι της, αφότου έφυγε. Την αποκαλούσα τη φασαρία του σπιτιού μας. Πολλές φορές προσπαθούσα να σταματήσω λίγο τη φόρα της, την έντασή της. Τώρα με πνίγει η ησυχία, μου είναι αφόρητη η απόλυτη τάξη. Δεν βαριόμουν ποτέ μαζί της. Γέλιο, έντονες συζητήσεις, διαφωνίες, πειράγματα και ήταν τρομερή στις μιμήσεις. Μου λείπει απίστευτα η ματιά της απέναντι στη ζωή, ο παρορμητισμός της, η παρέα της, η δυνατή αγκαλιά της. Η Κέλλυ είχε το ταλέντο να μετατρέπει οτιδήποτε απλό, δίνοντάς του χρώμα και πολλές φορές νόημα. Αγαπούσε πολύ τα ζώα, ήθελε να γνωρίζει ανθρώπους. Κατανοούσε και δικαιολογούσε με γενναιοδωρία ανθρώπους. Έκανε πολλά πράγματα μαζί, ήταν σαν να μην την έφτανε ο χώρος και χρόνος. Η Κέλλυ ήταν η προστατευτική και πολύτιμη αδερφή της μικρής μου. Η Θεά της μικρής μου, μιας μικρής τόσο μεγάλης πλέον σε οτιδήποτε αφορά εκείνη για τη δικαίωση εκείνης”.

Η Κέλλυ Πορφυρίδου ήταν 23 ετών και φοιτήτρια Θεολογίας στο ΑΠΘ. Δύο χρόνια μετά, το ΑΠΘ της απένειμε το πτυχίο της.