Λατρευτική συνανύμνηση τοῦ Ἀναστάντος τοῦ Γουμενίσσης Δημητρίου

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ

Λατρευτική συνανύμνηση τοῦ Ἀναστάντος

τοῦ Γουμενίσσης Δημητρίου

Ὁ Κύριός μας ἐθελούσια σταυρώθηκε καί ἀπέθανε. Αὐτεξούσια ὅμως ἀνέστη ἀπό τόν τάφο, καί δώρισε στήν ἀνθρώπινη φύση τά δῶρα τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Μᾶς ἀνέδειξε ἡ Χάρη καί τό ἔλεος τοῦ ἀναστάντος Κυρίου τίμια καί εὐσυνείδητα μέλη Του, μέ αἰωνική προοπτική.

“Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστός, καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο”.

Ἔτσι ὁμολογοῦμε τό: Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος.

Τό βεβαιώνει ἡ ἐμπειρική ἱστορική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, διακηρυττόμενη εὐθέως καί ἀμέσως μετά τά γεγονότα, μιά σιγουριά ὄχι ἐπιστημονικῶν ἐξετάσεων εἴτε ἰδεολογικῶν δογμάτων, ἀλλά μιά ἀπόλυτη ἱστορική ἐμπειρική σιγουριά πού τήν ἐμπνέει εὐαγγελικά τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Μάλιστα, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Κύριος ἀναστημένος εἶχε περισσότερους κι ἀμέτρητους αὐτόπτες πίστεως, ἐνῶ σταυρωμένος εἶχε περισσότερους αὐτόπτες στιγματισμοῦ. Ἀλλά πάντως –οὕτως ἤ ἄλλως– εἶχε αὐτόπτες. Μόνο πού οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐμπνεόμενοι ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἦσαν ἀνοικτοί-δεκτικοί σ᾽ αὐτό τό χριστολογημένο ἄνοιγμα τῆς ἀνθρώπινης κτιστότητος στή θεανθρώπινη πρόσληψη καί σωτηρία της.

«Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός δηλώνει [ὅτι] ὁ Θεός Λόγος κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς δίχως νά μετακινηθεῖ, φανερώθηκε στή γῆ καί ντύθηκε τήν ἀδυναμία ἐκείνη πού ὁδηγεῖ στά ὕψη» (π. Δημ. Στανιλοάε “Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη”, μτφρ Νίκου Α. Ματσούκα, 1983, σ. 41, μέ παραπομπές).

Τό βεβαιώνουν σέ μᾶς τούς δύσπιστους οἱ Ἅγιοι πού μαρτύρησαν ἀπό αἰῶνες (συσταυρωμένοι μέ τό Χριστό) καί φανερώθηκαν συναρπαστικά στίς μέρες μας (συναναστημένοι ἀπό τό Χριστό), ὡσάν τόν ἅγιο Ραφαήλ καί τή συνοδεία του στή Λέσβο, καί τόσοι ἄλλοι ἅγιοι, πού στό διάβα τῶν αἰώνων φανερώθηκαν ἐνώπιοι ἐνωπίων, “κατ᾽ ὄναρ καί καθ᾽ ὕπαρ”.

Τό βεβαιώνουν οἱ νεότεροι Ἅγιοι σάν τόν ἅγιο Παΐσιο, πού νεαρό παλικάρι ἐκεῖ στήν Κόνιτσα ἀξιώθηκε καί Τόν εἶδε ὁλοζώντανο πρώτη φορά στή ζωή του, μέσα σέ ὁλόλαμπρο θεϊκό φῶς, καί Τόν ἄκουσε νά τοῦ λέει: «Ἀρσένιε, ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή».

«Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά κάνει Θεό τόν ἄνθρωπο, λένε οἱ ἀνατολικοί πατέρες. Ἔτσι ὁ πιστός, μέ τήν ἔλευση τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, δέν ἔχει μόνο τήν ἰδεατή ἱκανοποίηση ὅτι ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη κατέβηκε πρός αὐτόν, ἀλλά βρέθηκε στό ὕψος ἐκεῖνο, ὅπου μπορεῖ νά ζήσει μέ θεϊκό τρόπο» (ὅ.π., σ. 40).

***

Οἱ μόνοι πού δέν τό ἐπιβεβαιώνουμε εἴμαστε ἐμεῖς οἱ στενόκαρδοι ἄνθρωποι, οἱ ἑκάστοτε ἄνθρωποι πού γράφουμε τραγωδιακά –ὡσάν νά θέλουμε νά διαγράψουμε μηδενιστικά– ὅλες τίς ἑτερώνυμες σελίδες τῆς ἑκάστοτε ἐποχικῆς κοινῆς ἱστορίας.

Γιά παράδειγμα, σήμερα, ζοῦμε στήν ἐποχή ἑνός παγκόσμια ἐξαπλωμένου τεχνοκρατικοῦ πολιτισμοῦ.

Ρητορεύουμε μιά καθολική εὐνοϊκότερη συμμετοχή σέ τρέχουσες τεχνολογικές εὐκαιρίες γνώσεως, ἐπικοινωνίας καί μάθησης, ἐργασίας καί προόδου, ἀκόμη καί βιοτεχνολογικῆς βελτίωσης. Καί ὅμως· ὁ ἴδιος αὐτός πολιτισμός μένει δουλωμένος κυρίως στίς ἰδιοτέλειες πού τόν προωθοῦν καί τόν παράγουν, στά οἰκουμενικά ὁράματα ἐξουσίας τῶν περιφερειακῶν πήλινων γιγάντων.

Δέν εἶναι ὁ καθολικός ἄνθρωπος πού συγκινεῖ τό σύγχρονο παγκόσμιο πολιτισμό, ἀλλά ἡ ἰδιοτέλεια τοῦ ἑνός ἐνάντια στόν ἄλλο, τό κέρδος τῆς μιᾶς καί τῆς ἄλλης ὑπερδύναμης ἐνάντια στήν ἄλλη καί τήν παρα-ἄλλη καί οὕτω καθεξῆς. Εἴμαστε ἡ τρανότερη ἐπιβεβαίωση τοῦ Κάϊν καί τοῦ Ἄβελ, κανείς μήν ἀμφιβάλλει γιά τήν βιβλική ἀφήγηση. Τήν ξαναφτιάξαμε ἀμέτρητες φορές καί τήν ξαναφτιάχνουμε πανομοιότυπη σήμερα.

Πῶς λοιπόν ἐμεῖς οἱ συγχρονισμένοι θά μπορέσουμε νά ἀποδεχθοῦμε, νά εἰσπράξουμε, νά γίνουμε μερίδιο δοχῆς καί δωρεᾶς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ;

***

Ἀπολησμονήσαμε καί ἐπιμένουμε νά ἀπολησμονοῦμε Ἐκεῖνον πού ἐνανθρωπισμένος μᾶς ἔδωσε τήν εὐκαιρία νά ἔχουμε καί νά ἀποκαλοῦμε “Πατέρα μας” τόν Πατέρα Του!

Στήν πιό γνωστή προσευχή τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς δίνει τό δικαίωμα νά παρακαλοῦμε τόν ἄχρονο Πατέρα Του ὡς Πατέρα μας. Μέ μιά θεολογική λεπτή αἴσθηση: εἶναι ὁ Πατέρας μας ὁ οὐράνιος, ὁ ἄκτιστος, ὁ αἰώνιος, ὁ ἀπερίληπτος.

Ὅμως, ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ―μέ τόν αὐτόματο μεταφραστή τῆς στενῆς καρδιᾶς― ἐπιμένουμε νά ἐξορίζουμε τόν ἐπουράνιο Πατέρα μας μόνο γιά τούς οὐρανίους, ἀγγέλους καί ἁγίους. Δέν Τόν θέλουμε Πατέρα στίς καρδιές μας, Πατέρα μας ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά Πατέρα μας μόνον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ἐκεῖνος μέ τόν Υἱό Του γεφύρωσε ἀπόλυτα τή δική μας ἀπόσταση ἀπέναντί Του κι ἔγινε Πατέρας μας. Ἐνῶ ἐμεῖς οἱ ἰδιόγνωμοι τυρανίσκοι τῆς αὐτογνωμίας Τόν θέλουμε ἀπό κάποια ἀπόσταση. Ὄχι γιά τίποτε ἄλλο, ἀλλά πρωτίστως γιά νά μήν ἔχουμε ἀδελφούς μας ὅλους τούς δικαιούχους τῆς αὐτῆς ἰδιότητος.

Καί φτιάχνουμε κολάσεις ἐπί τῆς γῆς. Κολάσεις στό ἄμεσο βεληνεκές τῆς διαβίωσης, κολάσεις καί στό εὐρύτερο βεληνεκές τῆς ἐπιγείωσης.

Καί ἔρχεται σήμερα, ἐδῶ καί τώρα, ὁ ἴδιος ὁ ἐνιστορικός ἄχρονος Θεός, ὁ Υἱός τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρός πρός τόν κόσμο, ὁ σταυρωμένος κι ἀναστημένος Χριστός, νά μᾶς ξαναθυμίσει μέ τήν ἐκκλησιαστική λατρευτική ἐπικαιρότητα:

ἀληθῶς σταυρώθηκα καί ἀναστήθηκα

γιά τόν κάθε ἄνθρωπο πού γεννήθηκε καί θά γεννηθεῖ

γιά τόν κάθε πλησίον σας καί γιά σᾶς, ἕνα πρός ἕνα,

χωρίς καμιά πρόκριση καί καμιά διάκριση

χωρίς καμιά καταδίκη καί κανένα ἀποκλεισμό

χωρίς μικρότητες ἤ μεγαλειότητες

χωρίς ἀσήμαντους καί σπουδαίους·

ὁ Θεός ἔγινα γιά σᾶς ἄνθρωπος καί παραμένω εἰς αἰῶνας προσφερόμενος Θεάνθρωπος

ἀναδεχόμενος τή μέθεξη τῆς πίστης σας καί τή μετάνοια τῆς ζωῆς σας.

***

«Δέν μποροῦμε νά μποῦμε στό σπίτι τοῦ Πατέρα παρά μόνο μέ τή θυσία· ἔτσι, δέν εἴμαστε σ᾽ αὐτή τήν κατάσταση τῆς θυσίας, ἐκτός ἄν ὁ Χριστός μέ τή θυσία του μᾶς ἀναλάβει ἤ μᾶς ἐγκαταστήσει κοντά του» (ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ὅ.π., σ. 57).

Αὐτό τό “ἐκτός ἄν” δέν βρίσκεται πλέον κρυμμένο στήν προαιώνια προαίρεση τοῦ Κυρίου μας, ἀλλά στή δική μας χρονολογημένη προαίρεση.

Ὁ Χριστός ἐπί τοῦ Σταυροῦ μέ τό “Τετέλεσται” μᾶς ἀνέλαβε ὅλους καί θέλει νά μᾶς ἐγκαταστήσει κοντά Του.

Ὁ ἀναστημένος Χριστός, μέ φανερές τίς διατρυπημένες παλάμες καί τήν διατρυπημένη πλευρά Του, μᾶς δείχνει ὁλοκάθαρα ὅτι αὐτός εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Πατέρα γιά μᾶς καί ἡ ἀναστημένη ζωή μας.

Ἡ σταυρωμένη γιά μᾶς καί ἀναστημένη οἰκονομία Του παραμένει ἀνοικτή στό διάλογο τῆς παρ᾽ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου πρωτόκτιστης ἐλευθεροβουλίας μας καί τῆς χριστοδώρητα ἀνασωσμένης ἐλευθερογνωμίας μας.

***

Σ᾽ αὐτό τό θαῦμα μᾶς συνεκκλησιάζει τό “Χριστός ἀνέστη” μέ τό “Ἀληθῶς ἀνέστη”.

Γιά νά τό ἐνθυμούμεθα μέ τή “μέσα καρδιά” καί νά τό ἐνθυμίζουμε μέ τίς “ἀναπνοές” τῆς καθημερινῆς ἁπλῆς παρουσίας μας.

Νά τό ζοῦμε καί νά τό ἐπιβεβαιώνουμε.

Ὥστε νά διακοινωνοῦμε μαθαίνοντας πάλι πῶς νά ζοῦμε χριστολογημένα.

Πῶς θά λατρεύουμε καί θά ὑποδεχόμαστε τόν σταυρωμένο κι ἀναστημένο Χριστό ὡς τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα γιά μᾶς, ὡς τήν ἐνυπόστατη ἀποκάλυψη τῆς θεϊκῆς ἀγάπης πρός ὅλους μας·

… ὡς τήν χριστολογημένη ἐσχατολογική διαμαρτυρία γιά τήν κάθε ἀπανθρωπιά τοῦ κόσμου·

… ὡς τό σπουδαιότερο καί αἰωνικότερο ἄθλημα τῆς χριστολογημένης ἀληθινῆς ἀνθρωπιᾶς καί τῆς χριστολογημένης ἀνθρωπινότητός μας.

†Ὁ Γουμενίσσης, Γεφύρας, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος