Μητροπολίτης Γουμενίσσης Δημητριος: Η ανοιξιάτικη εορτή της Παναγίας στη Γουμένισσα

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ & ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ

Η ανοιξιάτικη εορτή της Παναγίας στη Γουμένισσα

«…Ο κόσμος σήμερα επευφημεί πάμπολλα δείγματα εξαιρετικής “μεταποιητικής ταχύτητος” της κτιστότητάς του, που όμως αυτή η ταχύτητα δεν σταματά στα όρια της επιστήμης, στα όρια του εξαιρετικού τεχνητού πολιτισμού, στα όρια της γνώσης του (άλλοτε) άγνωστου γήινου, υπογήινου και συμπαντικού περιβάλλοντος. Αλλά αυτή η “ταχύτητα” ανακατεύει σήμερα ―ναί, σήμερα― χίλιες-δυό απάτες θεοποίησης της κτιστότητας, θεοποίησης κάθε είδους εξαπάτησης, θεοποίησης των παθών, θεοποίησης της εκμετάλλευσης, θεοποίησης του κέρδους, παγανισμού του πληγιασμένου “εγώ” των φτωχών της προσωρινότητος και του παθιασμένου “υπερεγώ” των διαχειριστών της κοσμικότητος. Αυτή η αίσθηση και εκφιλοσόφηση περί των ανθρωπίνων δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αδυσσώπητη εμπλοκή στην κτιστότητά μας, δίχως αναπνοή διαφυγής από την αγνοημένη και παρανοημένη κτιστότητα. Ναί. Κατ᾽ ουσίαν, ο παγκόσμιος πολύμορφος πολιτισμός είναι «ιστορία ματαιοπονούμενης διάρκειας”.

»Όμως ―βάσει της βιβλικής και πατερικής θεολογίας― η κτιστότητα δεν είναι το άπαν του ανθρώπου. Η κτιστότητα είναι η απροσδιόριστη απτή μας ιδιοσυστασία, που δεν υφίσταται αφ᾽ εαυτής ούτε τελειούται αφ᾽ εαυτής. Δεν είμαστε “το κέντρο” ουδέν καν του πλανήτη μας ουδέ καν του εαυτού μας. Πρέπει να λυτρωθούμε επιτέλους από φιλοσοφίες αυτοαναφορικές και αυτολυτρωτικές. Η κτιστότητα πρέπει να μας αναπέμψει επιτέλους στον Κτίστη, πιασμένους από την δική Του ανεξήγητη, απερινόητη, ακατάληπτη, δημιουργική και κοσμοσωτήρια ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ. Η Βρεφοκρατούσα Παναγία μας είναι εικόνισμα αυτής της ακατάληπτης και ακατάλυτης θείας Φιλανθρωπίας. Ο Θεός-άνθρωπος, ο Θεός-σαρκούμενος, ο Θεός-συγκαταβαίνων, ο Θεός-βρεφοκρατούμενος. Εκεί, σ᾽ Εκείνον περιχωρείται όλη η ανθρωπότητα. Μας βαστάζει Εκείνος, κι εμείς ελεηθήκαμε να Τον βαστάζουμε ενανθρωπήσαντα διά της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η κτιστότητά μας πρέπει να βιώνεται ως πεδίο κατάφασης και αναζήτησης της ελεήμονος συγκατάβασης σε μας του Ακτίστου Θεού…».

Παρακινημένοι από την τιμώμενη μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, θελήσαμε να δώσουμε πάλι εννοήματα ορθοδόξου πίστεως και εννοήματα σύγχρονου προβληματισμού, κατηχητικής σημασίας, στους συνεορταστές της τοπικής εκκλησιαστικής εορτής για την θεοπρονόητη ανεύρεση της κλαπείσης εικόνος της Παναγίας Γουμένισσας και την επανενθρόνισή της το 1975.

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Συν Θεώ ελεηθήκαμε να τιμήσουμε πάλι το ανοιξιάτικο πανηγύρι της Γουμένισσας. Από το 1975 μέχρι σήμερα, μισός αιώνας ζωής, κάθε χρόνο αυτή η πρώτη τοπική Θεομητορική εορτή επιμένει να συναγείρει την ιστορική μας κωμόπολη, σημερινή “ιστορική έδρα” του ενιαίου Δήμου Παιονίας, περί την εικόνα της Παναγίας της Γουμένισσας, μια συνεχής επιβεβαίωση της αμφίδρομης φερωνυμίας πολιούχου και πόλεως.

Ο ανοιξιάτικος-πρώτος εορτασμός τελείται κατά κανόνα την πρώτη Κυριακή μετά τις 3 Μαρτίου, με Αρχιερατική θεία Λειτουργία και λιτανεία της θαυματοβρύτου εικόνος, σε ανάμνηση της ανευρέσεως της Θεομητορικής εικόνος, μετά την κλοπή και την απόπειρα φυγαδεύσεώς της το Μάρτιο του 1975.

Πριν μισόν αιώνα, τότε, συλλογικές ικεσίες δακρύων, ατέλειωτες Παρακλήσεις στον αποστερημένο Ναό Της, συναγερμός προσευχής όλης της κωμοπόλεως και της περιοχής, καρποφόρησαν την επιτυχία των ερευνών της Αστυνομίας και την ανεύρεση της θαυματοβρύτου Θεομητορικής εικόνος, τεμαχισμένης στα δύο και φυλαγμένης σε κρυψώνα οικίας στο Πολύκαστρο. Πληροφορίες είχαν οδηγήσει τους αστυνομικούς σε επανειλημμένες άκαρπες έρευνες. Όμως, κατά την πρόνοια του Θεού, ο επικεφαλής μοίραρχος Γεώργιος Μαρκόπουλος ένιωθε πολύ έντονη την αίσθηση και παρώθηση να μην αποχωρήσει, αλλά να επιμένει στην έρευνα εκείνου του σπιτιού, μέχρι την ανεύρεση τελικά. Όπως ο ίδιος έλεγε, κάτι τον κρατούσε “δεμένο”, ώστε να συνεχίσει να διερευνά σ᾽ εκείνο το σπίτι, μέχρι που οδηγήθηκε να ανακαλύψει το ιερότατο Θεομητορικό σέβασμα.

Επακολούθησε η επίσημη υποδοχή και επανενθρόνιση της ιερής εικόνος, επί μακαριστού Μητροπολίτου Πολυανής & Κιλκισίου Αμβροσίου αρχές Μαρτίου, έκτοτε δε καθιερώθηκε η πρώτη κατ᾽ έτος λιτανεία, κατά κανόνα μετά την 3η Μαρτίου, με χαρακτηριστικό έθος να βαστάζεται η λιτανευόμενη εικόνα από Αστυνομικούς.

Στο φετινό πανηγύρι συμμετείχαν ο Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ο Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Παιονίας κ. Ιωάννης Παντικίδης, ο Αντιδήμαρχος ΔΕ Γουμένισσας κ. Ευάγγελος Καπετάνης, ο Πρόεδρος της Δ.Κ. Γουμένισσας κ. Βασίλειος Καραδολάμης, ο Διοικητής του 33ου Μ/Κ Συντάγματος κ. Μενέλαος Παπαδόπουλος, ο Αστυνομικός Διευθυντής Κιλκίς κ. Δημήτριος Ντέντας, ο Διοικητής των Π.Υ. Κιλκίς κ. Ιωάννης Πολιτίδης, ο Δασάρχης Γουμένισσας κ. Γεώργιος Φωτιάδης, ο Διοικητής της Π.Υ. Γουμένισσας κ. Ελευθέριος Μελλίδης, ο Διοικητής του Α.Τ. Γουμένισσας κ. Ιωάννης Στρέζος, ο Διοικητής του Γ.Ν. Γουμένισσας (Υποδιοικητής ΑΟΜ) κ. Νικόλαος Χατζηαντωνίου, ο πρ. Δήμαρχος Γουμένισσας κ. Βασίλειος Πάτσης, ο Διευθυντής του Κέντρου Κοινωνικής Στήριξης Κιλκίς κ. Αστέριος Τάτσης, διοικητικοί φορείς του Δήμου, άλλων Υπηρεσιών και τοπικών Συλλόγων.

Μετά το πέρας της λιτανείας η Ιερά Μονή δεξιώθηκε τους συνεορταστές στο περίστωο του ιστορικού Ναού της Παναγίας, και η Ιερά Μητρόπολη δεξιώθηκε τις Αρχές στην αίθουσα υποδοχής της Μητροπόλεως.

†Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ

Αγαπητοί συμπανηγυριστές, όλοι οι έντιμοι επώνυμοι της Βουλής, του Δήμου, της Πολιτείας, των Αρχών, των Συλλόγων και όλο το ευλαβικό πλήρωμα της Εκκλησίας·

ΗΡΘΑΜΕ ΟΛΟΙ μαζί στο “σήμερα” της τοπικής εκκλησιαστικής εορτής και στο “εδώ” αυτού του ιερού χώρου της Ελλαδικής Παιονίας.

Ήρθαμε να πάρουμε ανάσα ζωής, αισιοδοξία ελπίδος, φώτιση Θεού, κάθαρση καρδιάς, μετάνοια ζωής, βίωση αμεσότητος της συλλογικής προσωπικής μας σχέσης με την Υπεραγία Θεοτόκο Μαριάμ, την Μητέρα του αληθινού Θεού της θεοκτισίας μας, του σαρκωμένου Θεού της σωτηρίας μας, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Την βλέπουμε στην εικονιστική Της παράσταση, που δεν είναι ολότελα δική Της. Γιατί επί χρόνια και αιώνες αυτή η εικονιστική παράσταση είναι δική Της και δική μας.

Την βλέπουμε και την προσκυνούμε τιμητικά με ευλαβικό δέος και ευλαβική χαρά, ωσάν του αποστόλου Λουκά, που πρωτοέγραψε την ενανθρώπηση του Σωτήρα μας και Θεού, εκείνον τον διάλογο της Παναγίας με τον Αρχάγγελο: «Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν… εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ… και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν… και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος».

Και αμέσως συνεχόμενα έγραψε ο Λουκάς τον χαιρετισμό της Ελισάβετ προς την Παναγία μας: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου… η Μήτηρ του Κυρίου μου προς με» (Λουκ. κεφ. 1).

Ο Γαβριήλ ο αρχάγγελος (σταλμένος από Θεού) και η Ελισάβετ απ᾽ ανθρώπων (εμπνευσμένη από του Θεού) ―δύο αντιπροσωπευτικοί εκφραστές όλης της έλλογης κτίσης― ήταν οι πρώτοι μετά τους θεοπτικούς Προφήτες που “ζωγράφισαν” την μορφή της Παναγίας μας! Τότε, που θέλησε ο Κύριος να πραγματοποιήσει τέλεια την Χριστολόγηση της ανθρώπινης ιστορίας, εγκαινιάζοντας την Χριστολογημένη εσχατολόγηση/ανακεφαλαίωση όλης της κτίσης.

Η εικονιζόμενη Βρεφοκρατούσα Παναγία μας υπήρξε και παραμένει το μοναδικό ξεκίνημα της ανασωσμένης πανανθρωπότητος.

Ο Σωτήρας Θεός σαρκωμένος και η Παναγία Μητέρα της θείας ενανθρωπήσεως.

Εκείνος ο προαιώνιος, που θέλησε και δημιουργηθήκαμε και υπάρχουμε.

Εκείνη η πανυπέραγνη, που υπηρέτησε την θεανθρώπινη κοσμοσωτήρια παρουσία Του.

***

ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ στο ελάχιστο της “φτωχικής” προσωρινής ενιστορίας μας.

Δεν Την ευγνωμονούμε μόνο, που τέτοιες μέρες το 1975 θέλησε να ξαναβρεθεί η κλαπείσα εικόνα Της, να επανενθρονισθεί και να μείνει παντοτινά δική μας.

Δεν Την υμνολογούμε μόνο, επειδή (και) σ᾽ αυτήν την εικόνα ως από “επίκεντρη καρδιά” πληροδοτείται η ευλάβεια και η έμπνευσή μας.

Δεν Την υπερευγνωμονούμε, γιατί θέλησε (και πριν 34/35 χρόνια) έφτιαξε το σπιτικό Της, ώστε να είναι μητρόπολη όλης αυτής της επαρχίας.

Η Παναγία μας η Γουμένισσα ―και με τις τόσες φερωνυμίες Της στις άλλες κωμοπόλεις και τα χωριά― είναι η χαρά της καρδιάς μας, η ελπίδα της ψυχής μας, η αγνότητα της ζωής μας, η σωφροσύνη της κοινωνίας μας, η έμπνευση της αισιοδοξίας μας, η βεβαιότητα της πίστης μας στον αληθινό Θεό, που δι᾽ Αυτής εν Πνεύματι Αγίω σαρκώθηκε και έγινε «η ζωή και η ανάστασις ημών».

Αυτή η διαρκής μνημοσύνη των ευλαβικών αισθημάτων μας προς την χριστολογία της Παναγίας μας, μας χρειάζεται σήμερα πολύ, πάρα-πολύ σήμερα, ιδίως σήμερα.

(1ον) Διότι σήμερα ―παρ᾽ όλην την πρόοδο της γνώσης και των μέσων διαχείρισης του πλανήτη― καταντούμε “πλάνητες” και “άστεγοι” εμείς οι ευφυείς. Χάσαμε την αίσθηση της θεόσδοτης διαχείρισης και νομίζουμε πως είμεθα επικυρίαρχοι του φυσικού κόσμου. “Εκπολεμούμεθα” από τόσες έκτακτες πληγές στο “φυσικό” μας χώρο επιβίωσης ―κι εδώ στην Ελλάδα μας και όπου γης― κι ακόμη δεν μάθαμε το μάθημα του ανθρώπινου χρόνου και χώρου, ρόλου και φόρου, που μας αναλογεί επί της κτίσεως…

Η Βρεφοκρατούσα Παναγία η Γουμένισσα μας θυμίζει πως η πανανθρωπότητα δεν διακρατεί την απεριόριστη επικυριαρχία επί της φύσης. Μαθαίνουμε και συνεχώς μαθαίνουμε, αλλά τελικά είμεθα “αδιάβαστοι μαθητές των ορίων μας”. Η υπέρβαση των ορίων μας ευρίσκεται στην αίσθηση και την κοινωνία του σαρκωμένου Θεού μας, που ενανθρώπησε εκ Παρθένου.

•••

ΑΥΤΗ Η ΜΑΘΗΤΕΙΑ μας χρειάζεται σήμερα ακόμη πιο πολύ, για ένα (2ον) λόγο.

Για ένα ιστορικό, διιστορικό και καταγνωστικό λόγο.

Ζούμε μια περίοδο πολεμικών αναδιατάξεων στον διεθνικό και τον περιφερειακό μας ορίζοντα ―έστω κι αν δεν κινδυνεύει η χώρα μας άμεσα, αλλά διακινδυνεύεται πάντως ο Κυπριακός Ελληνισμός, η οικονομία μας και η κοινωνική συνοχή και δυστυχώς τα νέα δεδομένα μιάς νέας απειλητικής εθνογενετικής δημογραφίας…

Μας πρόλαβε ευτυχώς ωσάν “καμπάνα ελπίδος” το “Άγγελος πρωτοστάτης”, το “Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε”, το “Τη Υπερμάχω”. Ως ποιήματα και μελωδίες του άφθαστου θεολογικού πολιτισμού της Ρωμηοσύνης, αυτοί οι ύμνοι μας ανάγουν στον πολιτισμό της ιστορίας μας, που κάποτε σε αξεπέραστες συγκυρίες μετακενώθηκε στη Βενετία και στη δυτική Ευρώπη, μεταδίδοντας τη ρωμαλεότητα του ρωμαίηκου πολιτισμού και τόσα φώτα φιλοσοφίας και διαφωτισμού στη Δύση.

Μην το ξεχνάμε· ο Δυτικός πολιτισμός του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, που ―σε εικοστή και πλέον γενιά διαδοχής― έφθασε να σαρώνει σήμερα (ή θέλει να σαρώσει πάλι) την παγκοσμιότητα τεχνοκρατικά και επικυριαρχικά, αυτός ο πολιτισμός υπήρξε Αριστοτελικός στον γενετικό πυρήνα του. Από μας τον “δανείστηκε” η οικουμένη, η κόρη της Ευρώπης η Αμερική, και η Ευρωπαική Ένωση. 

Σήμερα ―έτσι προχωράει ο κόσμος― υποκλινόμεθα σ᾽ αυτούς που εισέπραξαν πριν από αιώνες το καλύτερο εμφιλοσοφημένο “μυαλό” και το μεταναστευτικό δυναμικό μιάς οικουμενικής αυτοκρατορίας, της Ρωμηοσύνης.

Κι εμείς ―όπως όλος ο κόσμος βέβαια― συνεχίζουμε να επιδοτούμε με δικά μας δυνατά μυαλά και ευφυέστατα στελέχη την τεχνοκρατική έκρηξη της τεχνητοποίησης του κόσμου, του ομογενοποιημένου τεχνικού πολιτισμού και της εισέτι πολύκεντρης εξουσίας. Εισπράττουμε ―και συνεργούμε καταφάσκοντας― την μοναδιαία τεχνοκρατική έκρηξη της ψυχής του σύγχρονου κόσμου, τον μεταβολισμό του ανθρώπου από δημιουργό σε εργαλείο του πολιτισμού! Δουλεύοντας στο παγκόσμιο συστημικό πρόταγμα καταξίωσης, στην ολιγαρχία επί των παγγηίνων ενεργειακών πόρων, στην ολιγαρχία του κέρδους.

•••

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ, δεν γίνεται κι αλλιώς. Έτσι πορευόταν ανέκαθεν η ιστορία.

Τα καταφάσκουμε όμως όλα αυτά κι εμείς στην περιφερειακή χώρα μας, σαν κάτι αποκλειστικό και μοναδικό, ως τελειότατο δείγμα πανανθρώπινης ιδιοσυστασίας.

Και ―προκειμένου να διαφύγουμε κάπως ψευδαισθησιακά ― καταφάσκουμε τόσες διαφυγές “ολιστικών ψευδαισθήσεων” κι από Δύση κι από Ανατολή. Μια παλινδρόμηση κτιστότητας, μια παλινδρόμηση αυτο-αναφοράς, μια παλινδρόμηση πτωτικότητας, έστω κι αν διαφημίζεται ντυμένη με διαφημιστική και καταιγιδική έξαρση.

Ο κόσμος σήμερα επευφημεί πάμπολλα δείγματα εξαιρετικής “μεταποιητικής ταχύτητος” της κτιστότητάς του, που όμως αυτή η ταχύτητα δεν σταματά στα όρια της επιστήμης, στα όρια του εξαιρετικού τεχνητού πολιτισμού, στα όρια της γνώσης του (άλλοτε) άγνωστου γήινου, υπογήινου και συμπαντικού περιβάλλοντος. Αλλά αυτή η “ταχύτητα” ανακατεύει σήμερα ―ναί, σήμερα― χίλιες-δυό απάτες θεοποίησης της κτιστότητας, θεοποίησης κάθε είδους εξαπάτησης, θεοποίησης των παθών, θεοποίησης της εκμετάλλευσης, θεοποίησης του κέρδους, παγανισμού του πληγιασμένου “εγώ” των φτωχών της προσωρινότητος και του παθιασμένου “υπερεγώ” των διαχειριστών της κοσμικότητος.

•••

ΑΥΤΗ Η ΑΙΣΘΗΣΗ και εκφιλοσόφηση περί των ανθρωπίνων δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αδυσσώπητη εμπλοκή στην κτιστότητά μας, δίχως αναπνοή διαφυγής από την αγνοημένη και παρανοημένη κτιστότητα.

Ναί. Κατ᾽ ουσίαν, ο παγκόσμιος πολύμορφος πολιτισμός είναι «κουλτούρα πτώσεως», «ιστορία ματαιοπονούμενης διάρκειας”.

Όμως ―βάσει της βιβλικής και πατερικής θεολογίας― η κτιστότητα δεν είναι το άπαν του ανθρώπου.

Η κτιστότητα είναι η απροσδιόριστη απτή μας ιδιοσυστασία, που δεν υφίσταται αφ᾽ εαυτής ούτε τελειούται αφ᾽ εαυτής. Δεν είμαστε “το κέντρο” ουδέν καν του πλανήτη μας ουδέ καν του εαυτού μας. Πρέπει να λυτρωθούμε επιτέλους από φιλοσοφίες αυτοαναφορικές και αυτολυτρωτικές.

Η κτιστότητα πρέπει να μας αναπέμψει επιτέλους στον Κτίστη, πιασμένους από την δική Του ανεξήγητη, απερινόητη, ακατάληπτη, δημιουργική και κοσμοσωτήρια ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ.

Η Βρεφοκρατούσα Παναγία μας είναι εικόνισμα αυτής της ακατάληπτης και ακατάλυτης θείας Φιλανθρωπίας. Ο Θεός-άνθρωπος, ο Θεός-σαρκούμενος, ο Θεός-συγκαταβαίνων, ο Θεός-βρεφοκρατούμενος. Εκεί, σ᾽ Εκείνον περιχωρείται όλη η ανθρωπότητα. Μας βαστάζει Εκείνος, κι εμείς ελεηθήκαμε να Τον βαστάζουμε διά της Υπεραγίας Θεοτόκου.

•••

Η ΚΤΙΣΤΟΤΗΤΑ μας πρέπει να βιώνεται ως πεδίο κατάφασης και αναζήτησης της ελεήμονος συγκατάβασης σε μας του Ακτίστου Θεού.

Η ομορφιά της κτιστότητάς μας είναι η χαρίτωσή μας από την θεία χάρη του προσώπου του σαρκωμένου Θεού μας.

Η δύναμη της κτιστότητάς μας είναι το δικαίωμα (θεόσδοτο παρά του Τριαδικού Θεού) να Τον αγαπούμε “εξ όλης ψυχής και καρδίας και ισχύος και διανοίας”. Διότι μόνον τότε θα γινόμαστε ανθρωπινότεροι, αληθινότεροι, απλούστεροι, καθαρότεροι, αγνότεροι, σωφρονέστεροι, τελειότεροι, πληρέστεροι, ειλικρινέστεροι (και απέναντι στο συνάνθρωπο).

Η υπέρβαση της κτιστότητάς μας δεν βρίσκεται σε καμιά απατηλή αυτολατρεία, αλλά στη λατρεία του ζώντος Θεού, στη λατρευτική μας ένωση με τον σαρκωθέντα προσωπικό Θεό, προς την οποία μας καθοδηγεί η μακραίωνη παραδοσιακή μας ευλάβεια προς την Μητέρα της θείας ενανθρωπήσεώς Του.

Εύχομαι να συνέχει το νού και την καρδιά μας αυτή η αίσθηση και η εργασία της ταπεινοφροσύνης (που ξαναβρίσκει την θεόκτιστη και χριστολογημένη ομορφιά του ανθρώπινου μεγαλείου)…

της αποφασιστικότητας (που έχει τη δύναμη της χριστολογημένης ελπίδας)…

της χαριτωμένης μετάνοιας (που ξεκλειδώνει την αυτολατρεία και τρέχει επιστρεπτικά προς τον Κύριό μας)…

της βαθειάς πίστης (που καταφρονεί τις κενές απάτες των υβριδικών κολάσεων και εκκλησιάζεται/κοινωνεί τον σαρκωμένο Θεό)…

της διά τον Χριστόν και εν Χριστώ και εις Χριστόν καθαιρόμενης καρδιάς.

•••

ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ, γεννηθήκαμε κτιστοί, περιορισμένοι, προσωρινοί, δεν είμεθα αυθύπαρκτοι.

Μην παγιδευόμεθα σε νοοτροπίες, σε φιλοσοφίες, σε πρακτικές, σε καθημερινές περιπλανήσεις μακράν του ζώντος Θεού.

Ο Θεός που μας έπλασε, μας θέλει μετόχους της δικής Του προσωπικής παρουσίας, της δικής Του προσωπικής αιωνιότητος.

Μας έπλασε και μας “ξαναέπλασε” με προεγνωσμένο θεανθρώπινο πρότυπο τον υπεραιώνιο αχώρητο θεικό εαυτό Του, αυτόν που σαρκωμένο εν χρόνω και χώρω Τον βλέπουμε να Τον βαστάζει η Παναγία μας η Γουμένισσα.

Είναι η προαιώνια εγνωσμένη και ιστορικά αποκαλυφθείσα κατάφασή Του σε μας, και η εκκλησιαστική μας κατάφαση στην σωτήρια οικονομία Του.

† Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος