Ο Γουμενίσσης Δημήτριος για τα εύσημα 35 χρόνων Οικουμενικής Πατριαρχίας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ & ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ.

Τά ἔνσημα τῶν ὕβρεων πρός τά εὔσημα 35 χρόνων Οἰκουμενικῆς Πατριαρχίας

(νηφάλιοι ἀναστοχασμοί Α)

ΑΝΕΛΠΙΣΤΑ ἡ διπλωπική πολιτικο-θρησκευτική καί θρησκευτικο-πολιτική ὁραματικότητα τῶν (ἐν τούτῳ) νηπιαζόντων ἀδελφῶν μας τῶν Ρώσων, ἀνέκαθεν μεγαλομανῶς ἀπορριπτική τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους ἀναγωγῆς (ἀνεξαρτήτως ἐνιστορικῆς προσχηματικότητος),…

ἀνελπίστως «ἀντευεργέτησε» γιά ἄλλη μιά φορά, ναί «ἀντευεργέτησε» μέ ἐπιπλέον προσδόκιμα ἔνσημα προσωπικῶς τόν Παναγιώτατο, τόν κλεϊσμένο ἄνωθεν Πρωτοστάτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου…

τοῦ διαιώνια διασώστη τῶν ἱστορικῶν Πατριαρχείων ἐν δυσχειμερίαις, τοῦ ἐπίσης ἀπαράγραπτου μεταδότη τῆς γενναιόδωρης ἱστορικῆς κληροδοσίας πρός ὅλες τίς νεότερες ἐθνικές Ἐκκλησίες, ἐν οἷς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς μετάγγισης Χριστοζωῆς στό Ρωσικό λαό πρίν ἀπό 1100 ἔτη καί τελικά τῆς χαριστικῆς πρός τήν κατά Ρωσίαν Ἐκκλησία μετάδοσης τῆς πατριαρχικῆς περιωπῆς πρό 500 ἐτῶν.

Ὅλοι πιά τό πληροφορήθηκαν πῶς οἱ ἐντεταλμένοι συνυπηρέτες τῆς μακρᾶς ἀχαριστίας καθύβρισαν πρόσφατα τόν μοναδικό ἱστορικό πατέρα καί μεγάλο εὐεργέτη τους Οἰκουμενικό Πατριάρχη σκαιότατα. Δεῖγμα χύδην ἀσύδοτης ἐλευθεριότητος καί σκοπιμοτήτων, σάν ὅλες τίς ἄλλες πού ταλαιπώρησαν καί ταλαιπωροῦν μέχρι σήμερα τόν πανανθρώπινο πολιτισμό.

Ἄλλη μιά ξάστοχη ἀπόπειρα «ἱεροποίησης» τῶν 2 ἑκατομμυρίων φονικῶν «μεταξύ» Ρωσίας-Οὐκρανίας, μέ ἐπιπλέον πιστοποίηση τῆς παραφορᾶς τήν πρόσφατη μονομερή ἀπόπειρα ἠθικῆς δολοφονίας τοῦ κοινοῦ τους Πατρικοῦ εὐεργέτη!

***

ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΛΥΣΩ τίς παράλληλες συλλογιστικές τοῦ ἀσυλλόγιστου πολέμου, τίς ἐθελαθέλητες αἰτιάσεις τῶν διεθνοπολιτικῶν ἀναλύσεων, τίς πολύπλοκες διαπλοκές τῶν ἐθνικῶν πρός τά διεθνικά συμφέροντα, περίεργες ἰσορροπίες ἐμπορευματοποίησης τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἀποληπτική τους εὑρηματικότητα, ὅπως καί ἡ προληπτική τους αἰτιογένεση, ἑστιάζεται στό παγκόσμιο θλιβερό παιχνίδι κατανομῆς εἴτε διαρπαγῆς τῆς διαχειριστικῆς κερδοφορίας.

Κατόψεις ἀνθρωπινότητος δίχως ἴχνος ἀνθρωπιᾶς, δένδρο χωρίς μεδούλι, χωρίς φύλλα, χωρίς καρπούς. Δένδρο κατ-ἄλληλο πρός ἐκκοπήν, γιά κεῖνο τό «ἐκκόπτεται…» τῆς βιβλικῆς παραβολῆς.

Δέν θά προχωρήσω σέ ἄλλες ἀποθλιπτικές προσεγγίσεις. Θά ἑστιάσω ὅμως στό συγκεκριμένο καθυβριστικό ἐπιφαινόμενο παραφορᾶς τῶν ἀτυχῶν αὐτουργῶν, πού θυματοποιοῦν τά ἐκκλησιαστικά πρός τίς ἐθνοκολλητικές ἤ τίς ἀδελφαποκολλητικές ἰσοπεδώσεις τῆς διεθνοπολεμικῆς σκακιέρας.

Ἀκόμη κι ἄν οἱ κακίες ἐργαλειοποιοῦνται ἑκατέρωθεν στό Οὐκρανικό ἔδαφος μέ ἄκρως ἀδικαίωτες πρακτικές καί καταδικασμένη μανία, πάντως δέν δικαιώνεται ἡ τελείως ξάστοχη πρόσφατη συγκεκριμένη πατροκτονική ρητορική.

Συλλογισθῆτε πῶς θά σᾶς φαινόταν κάποιος βαπτισμένος νά ἔβριζε σέ μιάν ἔκρηξη ἀπεγνωσμένης βοτκα-μέθης μέ τέτοιες χύδην ἐμπαθέστατες καί βλάσφημες ἐκφράσεις τόν Πατέρα πού τόν γέννησε, τόν Ἱερέα πού τόν βάπτισε καί τόν Ἀνάδοχο πού τόν ἀναδέχθηκε! Ἐπιφθονώντας, πού θέλησαν ἐπιτέλους νά χορηγήσουν καί σέ ἄλλον ἀδελφό του αὐτονόητα τήν ἀφετηριακή ἰσοκληρία ἐλευθερίας. Ἐπειδή συνέπεσε νά προλάβει τούτη ἡ εὔνοια τό ἄμεσο σκηνικό ἑνός ἀδυσώπητου ἀδελφοκτόνου πολέμου.

***

ΩΣΤΟΣΟ, γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους, καί δή ἐκείνους πού δέν πάσχουν σκόπιμα ἐπιλεκτική ἀμνησία, αὐτές οἱ βλάσφημες χυδαῖες ὕβρεις ―περισσότερο ἀπό τά πανταχόθεν πολλαπλά χειροκροτήματα τῆς τελευταίας 35ετίας γιά τήν μεγαλειώδη προσφορά τοῦ κομβικοῦ Πατριάρχου τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας― εἶναι τό μεγαλύτερο κατ᾽ ἀντιστροφήν στολίδι καί ἡ ἐξ ἀντιστρόφου μείζων ἀναγνώριση τῆς ἱστορικῆς ὑπεραξίας γιά τόν Πατριάρχη τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Διότι αὐτές οἱ χύδην μεθοδικές βολές τῆς ὀξυχολίας τῶν ἀδελφῶν μας πρός τόν πατέρα τους μᾶς παραπέμπουν στά ἀπαράγραπτα Κυριακά λόγια:

«Μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν» (Λουκ. 6:22-23).

Γιά τήν διαιώνια ἐσχατολογική αἴσθηση τῆς Ἐκκλησίας, τά μεγαλύτερα παράσημα μιᾶς ἤδη μακρᾶς, γεραρᾶς καί γόνιμης ἱστορικῆς Πατριαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ (ὄχι βεβαίως καί τά μόνα) εἶναι οἱ πρόσφατες Ρώσικες ὕβρεις καί ὅσοι ἐπιχαίρουν ἐπ᾽ αὐταῖς.

Ὁ ἀκάνθινος στέφανος ἐπικάθεται χριστοπρεπέστερα ἀπό τά λουλουδένια στεφάνια.

Οἱ λιθοβολισμοί τῆς ἀχαριστίας ἀποδεικνύονται ἱεροπρεπέστεροι ἀπό τά ἀνθοπέταλα.

Ἡ χλεύη τοῦ μίσους καί τοῦ ἀποτυφλωμένου ἐθνικισμοῦ κλεΐζει μακροπρόθεσμα πιό γόνιμα ἀπό τίς περγαμηνές.

***

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ἀπέδειξε πώς καί τό νιώθει μέ νηφάλια πνευματική σοφία καί τό ἀξιολογεῖ μετά περισσῆς διακρίσεως ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, ὑπόδειγμα γενόμενος χριστιανικῆς πατρικῆς πραϋθυμίας, ἐπιβεβαιῶν ἐν τοῖς πράγμασι τόν κομβικό ἡγουμενικό ρόλο γιά τόν ὁποῖο τόν ἀνέδειξε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, εὐσταλής καί εὐσταθής ἐν μέσῳ συμπαρέδρων ὀρθοδόξου σωφροσύνης, ἀλλά καί τινων ἑτέρων κοσμικῶν τοπικῶν θρησκευτικῶν ἡγεμονίσκων ἀλλοτρίωσης.

Εὐσταλής καί εὐσταθής ἐν μέσῳ…

Πόσο δύσκολο νά προεδρεύεις τοσούσων συσσωματώσεων κοσμικόφρονος αἴσθησης τῆς ἐκκλησιολογικῆς ἐσχατολογίας!

Δέν ὑπερβάλλουμε. Μᾶλλον ἀποθλιβόμεθα, πού μέχρι σήμερα πλήν ἑνός-δύο οὐδείς ἕτερος Πατριάρχης ἤ Πρόεδρος Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας δέν ἐφάνη ἀποθλιβόμενος ἀπό τόν τοιοῦτον ἔμμεσο-ἄμεσο ρωσικό θρησκευτικό ἰδιοτελισμό, μιά τροπική ἀσθένεια ὑψηλοῦ πυρεττοῦ.

Βεβαίως, ἐξ ἀντιθέτου, τόσες ἄλλες σοβαρές ἀντιδράσεις καλῶς καί ὀρθῶς ἐξεφράσθησαν καί συνεχίζουν νά διατυπώνονται παρά πλείστων νοημόνων Ἱεραρχῶν καί πολιτικῶν (κυρίως Ρωμηῶν), παρ᾽ ὅτι τελικά οἱ ὕβρεις ἀπηχοῦντο σέ ὅλον συλλήβδην τόν θεσμό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί χυδαιολογοῦσαν καθ᾽ ὅλου τοῦ Ἁγιοπνευματικοῦ της θεσμοῦ. Αὐτές οἱ ἀπροσδόκητες ἐκρηκτικές καί βλάσφημες καθυβρίσεις ἔμοιαζαν ὡσάν ξαφνικά ἐκδηλούμενα περιφερειακά καρκινώματα ἀπειλοῦντα ὅλο τό ἐκκλησιαστικό ΣΩΜΑ.

Μιά παλιά καρκινοπάθεια βορινῶν ἡγεμονικῶν ἐποχῶν καί προπαντός τῶν ἐπιγενομένων αὐτοκρατορικῶν αἰώνων καί τῶν σοβιετικῶν χρόνων δείχνει νά μήν θέλει νά θεραπευθεῖ, στοιχοῦσα στίς διαχειρίσεις τῶν εὔπρηστων (ὅσο οἱ ἤδη δύο παγκόσμιοι πόλεμοι) ἱστορικῶν συγκυριῶν. Ἀσεβώντας στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.

Εἴθε νά ἀναδυόταν Προφήτης ἀτρόμητος ἀποκλαίων τίς καρκινογενέσεις αὐτές (καί ὅποιες ἄλλες, ἀλλοῖες, εὐτελεῖς καί γελοῖες).

***

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ἐθνικισμός συγχεόμενος πρός τόν (κοσμικά εὔλογο) πολιτικό ἡγεμονισμό, ὅταν ὡστόσο λειτουργοῦν ὡσάν δύο ὄψεις τοῦ αὐτοῦ νομίσματος, μᾶλλον χρήζει λεπτοτάτης σωστῆς ἰατρικῆς διαγνώσεως, χειρουργικοῦ διαχωρισμοῦ καί θεραπευτικῆς ἀγωγῆς πρός κάποια σχετικήν ὑγείωση.

Πρίν παρασύρουν καί, τό χειρότερο, παγιώσουν ἐθιστικά πλείονες παλαιότερες εἴτε νεόκοπες τοπικές Ἐκκλησίες σέ ἡμιανάλογες ὑβριδικές παραφορές.

Ὑπῆρξαν ἤδη ἐπί τοῦ προκειμένου παρά πολλῶν νηφάλιες «βιοχημικές» ἐξετάσεις, ἀναλύσεις, ἀξονικές, μαγνητικές κ.λπ., μᾶς παρασχέθηκαν ἤδη οἱ γνωματεύσεις περί τοῦ καρκινικοῦ ἤθους καί ὕφους, οἱ δέ τολμητίες εὐτυχῶς πού ὕβρισαν, διότι φανέρωσαν τό ἀπέθαντο-πεισματικό πατραλοιακό καί μητραλοιακό καρκινικό μίσος. Βεβαίως χρήζουν καθ᾽ ἑαυτούς ἐγχειρίσεων, θεραπειῶν, ἀκτινοβολιῶν, μήπως καί συνέλθουν, μήπως καί ἐπανέλθουν στό ἦθος τῆς πίστεως πού τούς μεταδόθηκε μέ τήν παρακαταθήκη τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας καί τίς θυσίες Ἁγίων ἀπό τῆς Ρωμηοσύνης (πρβλ. τούς Ἁγίους τῆς Νηπτικῆς διασπορᾶς).

Τοῦτο μόνο θυμίζουμε στούς ἀδελφούς μας Ρώσους καί τούς ἁπανταχῇ ρωσίζοντες, ὅτι περίπου ὅσα χρόνια πατριαρχεύει στή Μόσχα ὁ Μακαριώτατος Κύριλλος τόσα χρόνια οἱ «προπαπποῦδές» του κρατοῦσαν φυλακισμένο, τυραννισμένο, καταδικασμένο, ἀποκλεισμένο, τελείως ἀκοινώνητο τόν ὁμολογητή καί ἰσαπόστολο ἅγιο Μάξιμο τόν Γραικό.

Ἡ μικροβίωση δυστυχῶς ὑποτροπιάζει. Γιατί τήν συντηροῦν σύν τοῖς ἄλλοις καί οἱ πανδημικές φιέστες θιάσων, πού δέν θυμίζουν πάντως Ὀρθοδοξία.

***

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ τοῦ Γένους ἐλήλυθε στήν πρωτεύουσα τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Μέ τήν ἡμιεπίσημη ἔλευσή του ἄλλοι τιμήθηκαν ἄμεσα, ἐνῶ οἱ πάντες ἐλάβομεν ἐκ νέου παράδειγμα ἤθους ἐκκλησιαστικοῦ.

Τό πρόγραμμα ἦταν πληθωρικό, ὡστόσο σεμνή καί λιτή, λιτότατη ὑπῆρξε ἡ ἐκφραστικότατη ἐπικοινωνία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μέ τήν ἱστορική συμβασιλεύουσα καί προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη, μέ τήν πολυετή καί πολυσυλλεκτική νεότερη διαχρονία της.

Ἡ Θεσσαλονίκη τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί πλειάδος Μαρτύρων καί Νεομαρτύρων, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί πλειόνων Ἁγίων Ἱεραρχῶν καί Ὁσίων μέχρι τῆς ἐποχῆς μας εὗρε παράκληση στίς πρόσφατες ὀδύνες της γιά τούς ἀποιχομένους φιλάθλους τοῦ ΠΑΟΚ (καί τήν ἀπώλεια τῶν ἐργατριῶν στά Τρίκαλα) τήν προγραμματισμένη ἔλευση τοῦ πρωτωνύμου Πατριάρχου τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Ἐκφράζοντος τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς, τήν ἀποφασιστικότητα τῆς ἐλπίδος, τήν αἰσιοδοξία τῆς βαθείας πίστεως, μέσα ἀπό τήν σοφία καί τήν πραΰτητα τῆς διδαχῆς.

Οἱ πάντες ἀποτιμοῦν τήν σπουδαιότητα τῆς πεπαρρησιαμένης θεολέκτου διακονίας καί μαρτυρίας του ἀνά τόν κόσμον, ἀφορμώμενοι (καί) ἐκ τῆς πολυσημάντου ταύτης νέας ἐλεύσεώς του ἀπό τήν Πόλη τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί τῆς Ὑπερμάχου Θεοτόκου στήν Πόλη τῆς Ροτόντας καί τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τ.ἔ. τῶν δύο περιωνύμων Μεγαλομαρτύρων, στήν Θεσσαλονίκη πού ἀπό ρωμαιοκρατούμενη πρό αἰώνων μεγαλούργησε ὡς Ρωμηοκατοικούμενη δι᾽ αἰώνων, αἰώνων συντήξεως καί ἀνατάξεως.

Δέν ἔχουμε νά εἰποῦμε τίποτε πλείονα ὅσων δίδαξε, ἐξομολογήθηκε, διακήρυξε, ἐπικρότησε, σήμανε καί ὑπεσήμανε ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης τῆς Πανορθοδοξίας ἀπό τοσούτων βηματισμῶν εὐθύνης ἐπί τοῦ «βήματος» τῆς ἱστορικῆς Θεσσαλονίκης.

Τῆς πρόσφατης αὐτῆς Σεπτῆς Πατριαρχικῆς προσελεύσεως καί ἱερᾶς ἀναστροφῆς τόν ὑπομνηματισμό θά τόν παραχωρήσουμε στούς συνάπαντες πού ἀποθαυμάζουν καί ὑπερεύχονται τοῦ ἀεικινήτου καί ἀκαμάτου Πατριάρχου τῆς Ρωμηοσύνης, τοῦ κομβικοῦ Πατριάρχου τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας.

***

ΜΗΤΗΡ ἡμῶν ἁπάντων εἶναι ἡ πίστη μας μέ τίς κανονικές ἐκκλησιολογικές κατοχυρώσεις καί διασφαλίσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων (καί ὄχι τό ναρκωτικό τῆς μητροκτονικῆς ἐξουσιολατρείας).

Μήτηρ ἡμῶν ἁπάντων εἶναι τό γεγονός τῆς Χριστοσωτηρίας (καί ποτέ ἡ ἐθνικιστική αὐτοσωτηρία).

Μήτηρ ἡμῶν ἁπάντων εἶναι ἡ Πεντηκοστή τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας (καί ὄχι οἱ ἐθνικιστικές ληξιαρχικές ταυτοποιήσεις εἴτε ἐθελοδηλοποιήσεις).

Ἡ δέ θεσμική ὀργάνωση, προεδρία, οἰκονομία καί συγκρότηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐνιστορίας καί θεολογίας, τῆς θεοκλησίας καί διευρύνσεως καί ἑνότητος κατοχυρώθηκε διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν ἀπό πολλῶν-πολλῶν αἰώνων, τιμώμενη παρά πάντων (ὅσον ἐτιμᾶτο) πανορθοδόξως. Ἐσφραγισμένη ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους καί Πανορθοδόξους Συνόδους.

Ἀτυχέστατα βαλλομένη ἀπό τούς μόνιμα νηπιάζοντες ἀδελφούς μας, πού θά προτιμοῦσαν μᾶλλον νά γραφεῖ ἡ Καινή Διαθήκη καί ἡ Πατερική Συνοδικότητα ἀποκλειστικῶς στά… δικά τους ἐδάφη καί ὁπωσδήποτε στίς… δικές τους περικαρδιακές ἀντιληπτότητες.

Θλιβερή ἀπορροή ἀγιάτρευτων ψευδαισθήσεων, καταστρωμένων μάλιστα σέ καταστατικούς χάρτες ἀνεπίγνωστου πολιτικοποιημένου μεγαλοϊδεατισμοῦ, μέ περιφερόμενους θιάσους ἐπιδοματικῆς παρεξουσίας ἀκόμη καί στήν Ἀφρική (σύγχρονη ἔκδοση ἀποικιοκρατίας μέ θρησκευτικά ἐργαλεῖα).

Ὅσοι ἀδελφοί μας τοῦ Βορρᾶ (καί τῶν στεππῶν) συνεχίζουν νά συγχέουν τήν ἐκκλησιαστική ἐπακολούθηση τοῦ Χριστοῦ ἐν Πνεύματι μέ τίς (ἐθνικιστικές εἴτε κυριαρχικές ἑκατέρωθεν) πολιτικές διελκυνστίδες τοῦ παγκοσμίου σκηνικοῦ, ἄς ἀναδιφήσουν στόν προσφιλή τους καί πανορθόδοξα προσφιλή μας θεοφόρο ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ: «Ἀπόκτησε τήν ἐσωτερική εἰρήνη καί χιλιάδες θά βροῦν κοντά σου τήν σωτηρία».

Γιά μᾶς τούς ἐκκλησιαστικούς δέν εἶναι ἡ λαγνεία τῆς ἐξουσίας ὁ δρόμος μας, ἀλλά τό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, τό μόνο πού μᾶς καταξιώνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων.

***

ΑΣ ΑΠΟΔΥΘΟΥΝ ἐπιτέλους οἱ ἀδελφοί μας τήν μακρά τους πολιτική ἐργαλειοποίηση καί κάθε ἐμμονική παρερμηνεία τῆς ἅγιας Οἰκουμενικῆς παραδόσεως 1700 τουλάχιστον χρόνων.

Κι ἄς ἐπενδυθοῦν τήν ποιότητα αὐτῆς τῆς κατοχυρωμένης παραδόσεως, ὅπως τούς μεταδόθηκε κατά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἁπλόχερα ἀπό τήν Πόλη τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἀπό τήν Πόλη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί Κανόνων. Διότι τήν παρέλαβαν μέν (καί τήν ἐξεβίαζαν ἐξαρχῆς), ἀλλ᾽ ἀκόμη δέν ἐννοοῦν νά τήν ἐμβιώσουν, ἀλλά τήν μεταποιοῦν συνεχῶς σέ γλίσχρα λαιμαργία κοσμικῆς ἐξουσιομανίας.

Ἄς ἀποτολμήσουν νά ὁμολογήσουν δημόσια τήν ἄμεση αἰτιογένεση τῆς ἀναβλητικῆς τους στάσης περί τό ἐκκλησιστικό Οὐκρανικό, ἐπί χρόνους μακρούς θρησκευτικῆς ταλαιπωρίας τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ καί διακριτικῆς ρυθμιστικῆς προσμονῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ Οὐκρανία ἔχει πλείονα ποσοστά θρησκευτικότητος ἀπό τήν Ρωσία, ἀλλ᾽ αὐτό δέν δικαιώνει τίς θρησκευτικές πολιτικές τῆς Μόσχας (τά ἔχουμε ἀναλύσει σέ πολύ παλαιότερα κείμενά μας).

Κι ἄν ἀπεχθάνονται τόσο πολύ τόν μεγάθυμο κι ἀνυποχώρητο Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο καί τό Ἀποστολικό του ὄνομα καί τήν μακρά του ἐνάθληση ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί τήν παγκόσμια ἀναγνώριση τοῦ θεόθεν περικλεοῦς Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,…

ἄν τόν φθονοῦν ἀπό τά ἐσώψυχα τοῦ ἀσυνειδήτου, τοῦ ὑποσυνειδήτου καί τοῦ συνειδητοῦ, ἐπειδή δέν κατόρθωσαν νά τόν διαχειρισθοῦν μεθοδικά καί πολιτικά, ἀριθμητικά καί ἐπικοινωνιακά…

τουλάχιστον ἄς μαθητεύσουν στό ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό πρόσφατο παράδειγμα τοῦ πρ. Ἀμερικῆς Δημητρίου, πού δήλωνε πρότριτα στή Θεσσαλονίκη: «Δέν εἴμεθα τόσο σπουδαῖοι ὅσο νομίζετε».

Ναί· τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μέν ἐγκοσμικευμένη διακονία σωτηρίου μοναδικότητος, ἀλλά δέν εἶναι «νομιζόμενο κοσμικό μέγεθος σπουδαιότητος», ὥστε νά χωράει στίς ἀναλύσεις καί στίς ὕβρεις τῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν.

῎Εστω κι ἄν παραχωρεῖται ἡ διακονία του χαλκηδόνεια σέ μᾶς τούς ἀνθρώπους τῆς ἱστορίας, πάντως δέν ἐξαντλεῖται μέ μᾶς, τούς κρινομένους ὄχι μέ κριτήριο χρυσότρουλους ναούς τῶν Ἐπιφανείων, ἀλλά μέ «…τήν μακαρίαν ἐλπίδα καί ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Τίτ. 2:13).

Τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι θεῖο καί ἀκατάλυτο, θεοικονόμητο καί ἄφθαρτο.

«Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον» (Ἰώβ 1:21).

† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος