Πολλαπλές ανθομολογήσεις σε χειροτονία ιερέως από τον Άγιο Πέτρο

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΗΣ, ΑΞΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟΥ

Σε κάθε χειροτονία και ποιμαντική επιστράτευση (Διακόνου, Πρεσβυτέρου, Επισκόπου) άμεσα είτε έμμεσα ανθομολογούνται εν μέση εκκλησία και κατενώπιον του ιερού βήματος εξομολογήσεις προπαντός περί την θέαση και οροθέτηση του διδομένου και μετεχομένου χαρίσματος της Ιερωσύνης, ωσαύτως και εξομολογήσεις βιωμάτων, αναμνήσεων, ευγνωμοσύνης συνωδά προς τα τελούμενα και συντελούμενα, οπωσδήποτε δε ικεσιών και εκλιπαρήσεων κοινωνίας “του σωτήρος ημών Θεού”, “εν προσώπω Ιησού Χριστού” διά του συγκαταβαίνοντος και τελεταρχικού Αγίου Πνεύματος.

Απ᾽ αυτήν την αναπόδραστη “προγραμματική” πρόβλεψη δεν γινόταν να εξαιρεθεί η πρόσφατη συμμετοχή μας σε χειροτονία ιερομονάχου στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας. Συμμετέσχομεν κι εμείς, όχι για την εύλογη αιτία που θα μπορούσαν οι πάντες να μας αναγνωρίσουν. Οικείος ανθρωπίνως, οικειότατος πνευματικώς ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Δωρόθεος και με διηνεκή την ευγνώμονα υιοπρεπή εκκλησιαστική αυτογνωσία.

***

Προς τούτοις, οικείος σε μας και ο χειροτονούμενος εις Πρεσβύτερον π. Γεώργιος Κουνουπάκης, πτυχιούχος φιλολογίας και θεολογίας. Φέρελπις κληρικός, νέος σε ώριμη πιά ηλικία και με θυσιαστική αποφασιστικότητα, με προϋπηρεσία και ευδόκιμη ετοιμότητα διακονίας του εκκλησιαστικού σώματος. Καταγόμενος από τον Αγιο Πέτρο της Παιονίας (της Μητροπόλεώς μας), αιρετό στέλεχος δράσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης, από χρόνια βασικό στέλεχος των κατασκηνωτικών διοργανώσεων υπό τον τότε ικανώτατο συνεργάτη μας και σημερινό Ποιμενάρχη της Δράμας.

Συν Θεώ, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, επείσθησαν να συγκατατεθούν και οι εκλεκτοί και αξιότιμοι γονείς του Νικόλαος και Μαρία και ο αδελφός του Αλέξανδρος ότι έπρεπε και μπορούσαν να τον στερηθούν από τις δικές τους προσδοκίες και να τον προσφέρουν με όλη τους την ψυχική γενναιοδωρία χάριν της Εκκλησίας. Πορευθείς στη Δράμα με τον πνευματικό του πατέρα, καρείς μοναχός και μετονομασθείς από Γεωργίου (του οικουμενικού Μεγαλομάρτυρος) εις Γεώργιον (του νέου Ομολογητού της Δράμας), χειροτονήθηκε Διάκονος παρ᾽ ημών πάλι προ τετραετίας και ανέλαβε εξαρχής το Γραφείο Νεότητος της Μητροπόλεως και τη φροντίδα των κατασκηνωτικών και νεανικών διοργανώσεων (όχι μόνο των θερινών, αλλά και των λοιπών δι᾽ όλου του έτους).

Έφθασε και η ώρα της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του, και πάλιν προσεκλήθημεν από τον άγιο Δράμας να συνιερουργήσουμε και να τελέσω την χειροτονία του. Μετά χαράς ανταποκριθήκαμε και μάλιστα αυτές τις μέρες που επίκεινται θείες Λειτουργίες εορτών και σε άμεση συνάφεια η συμμετοχή μας στη νέα Συνοδική συγκρότηση.

***

Απέμενε το Σάββατο 5/9, οπότε μεταβάντες στη Δράμα συλλειτουργήσαμε με τον οικείο Ποιμενάρχη, στο Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου, εν μέσω πάρα πολλών συλλειτουργών ιερομονάχων και ιερέων και διακόνων της οικείας και άλλων Μητροπόλεων, εν οις ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Εδέσσης αρχιμ. Μάξιμος Χατζής, ο Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Κηφισίας αρχιμ. Πορφύριος Φραγκάκος, ο Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Δράμας αρχιμ. Σεβαστιανός Τσιαντής, ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου & Ειρήνης Γρίβας αρχιμ. Βησσαρίων Βάσσου, ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πρασινάδας αρχιμ. Βασίλειος Αθανασιάδης, ο υπεύθυνος Νεότητος και Κατασκηνώσεων της Ι.Μ.Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως πρωτ. Γεώργιος Μίλκας και μεταξύ των λειτουργηθέντων η Ηγουμένη της Ι.Μ. Αναλήψεως Ταξιαρχών (Σίψας) γερόντισσα Πορφυρία και η γερόντισσα Αντωνίνη της Ι.Μ. Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου με τις συνοδείες τους. Πάρα πολλοί Ιερείς της Ι.Μ. Δράμας συμπροσηύχοντο, ευνοημένοι να προσέλθουν λόγω και της ημέρας.

Για τη θεία Λειτουργία με τη Χειροτονία κατέφθασαν πολλοί ενορίτες από την ιδιαίτερη πατρίδα του χειροτονούμενου, την κωμόπολη Άγιος Πέτρος Παιονίας με τον εφημέριό τους π. Συμεών Σταμάτη, και από το Πολύκαστρο, ως επίσης ο αρχιμ. Νικόδημος και ο αρχιμ. Ραφαήλ εκ της Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ Γρίβας, ο π. Χρήστος Μαλτεπιώτης από τα Ρύζια Παιονίας και οι διάκονοί μας π. Μιχαήλ και π. Ανδρέας.

Παιδιά και νεολαία, από Γουμενίσσης, Πολυκάστρου και Δράμας, συμμετέχοντα μετ᾽ ευλαβείας και ευλόγου ενθουσιασμού, απεδείκνυαν τη μακρά, σοβαρή και δημιουργική διακονία του χειροτονουμένου στο νεανικό έργο, βασική υποδομή ποιμαντικής προσφοράς κάθε Μητροπόλεως. Ο ενθουσιασμός των νέων παιδιών ήταν έκδηλος και πολλά υποσχόμενος.

***

Προσαχθείς κατά την τάξη και ευλογηθείς ο οδηγούμενος εις χειροτονίαν Διάκονος, εκφώνησε ένα θαυμάσιο εξομολογητικό λόγο χωρίς συναισθηματισμούς, με μια σοβαρότητα που φανέρωνε άνθρωπο αποφασιστικό και δυναμικό, μέσα από το αναπόδραστο ιερώτατο δέος και την ομολογημένη ευχαριστιακή συντριβή ενώπιον του ζώντος Θεού και της εσχατολογικής εκκλησιαστικής διαχρονίας.

Μνημόνευσε με ευγνωμοσύνη τη γιαγιά του Αικατερίνη που τον καθοδηγούσε από μικρό στην παραδοσιακή εκκλησιασμένη ευλάβεια και τον οδήγησε μέχρι το Ιερό στην προεφηβική ηλικία, ώστε να διακονεί τους μακαριστούς εφημερίους π. Ζαχαρία και τον διάδοχό του π. Κωνσταντίνο. Αναφέρθηκε σε μας και τον πνευματικό του πατέρα και καθοδηγό π. Δωρόθεο, σε κομβικές στιγμές που σφράγισαν τη ζωή του και την απόφασή του να αφιερωθεί στην Εκκλησία του Χριστού. Τίμησε τους συμπαρόντες γονείς του και τον αδελφό του, όπως και τη νεανική κίνηση την οποία υπηρέτησε με αξιοθαύμαστη σοβαρότητα και υπηρετεί μέχρι σήμερα. Τέλος επικαλέστηκε τις πατρικές ευχές μας (του πνευματικού του “παππού” -όπως μας χαρακτήρισε- και του πνευματικού του πατέρα και ποιμενάρχη π. Δωροθέου), επιστεγάζοντας την ανθομολόγησή του με την καταφυγή του στην Παναγία την Γουμένισσα και Εικοσιφοίνισσα, στον προστάτη του άγιο Γεώργιο τον ομολογητή και τέλος στην μακαρία γερόντισσα Ακυλίνα της Σίψας και την μακαρία γερόντισσα Μαρία της φανερώσεως των νεοφανών Αγίων.

Τα ανωτέρω αποτυπώνονται στην ομιλία του, την οποία και παραθέτουμε:

«Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κκ Δημήτριε, Αρχιερέα των παιδικών χρόνων και της απαλής μου νεότητος. Σεβ. Μητροπολίτα Δράμας κκ Δωρόθεε, Πνευματικέ πάτερ και Ποιμενάρχα μου , Σεβαστοί πατέρες, Οσιότατες Γερόντισσες και Μοναχές, Αγαπημένο πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού,

Ίσταμαι επί της πρώτης βαθμίδος του Αγίου Θυσιαστηρίου, ως ο χθες εορταζόμενος μέγας προφήτης Μωυσής ο Θεόπτης προ της ακαταφλέκτου Βάτου, της σκιώδους Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, και τρέμων λύω τον ιμάντα των παθών μου αναλογιζόμενος το βάρος του θείου υπουργήματος του Πρεσβύτερου στο οποίο δια της σεπτής φωνής σας Σεβασμιώτατε Δέσποτα με καλεί η Χάρις του Παναγίου και τελεταρχικού Πνεύματος.

Καλούμαι, από το πρώτο σκαλοπάτι της ιεροσύνης, να εισέλθω στα Άγια των Αγίων και να επωμιστώ εκουσίως τον σταυρό του Πρεσβυτέρου. Σε όλη τη διακονική μου πορεία, η καρδιά μου αντηχούσε τον λόγο του Κυρίου μας: «Ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι».

Στην Εκκλησία μας, η εξουσία μεταμορφώνεται σε διακονία. Καλός είναι ο ποιμήν όταν θυσιάζει την ψυχή του υπέρ των προβάτων αυτού. Έτσι ανατρέπεται η διαιώνιση του κακού που κρύβεται στην φιλοπρωτία, την φιλαρχία και τον εγωισμό.

Σήμερα, καθώς ευπρεπίζομαι να δεχθώ την φλόγα της ιεροσύνης, αυτός ο λόγος αποτελεί ισόβιο κανόνα, πυξίδα και προσωπική μαρτυρία. Είναι η ανατροπή των αξιών του κόσμου τούτου, όπου ο πρώτος γίνεται έσχατος και ο έσχατος γίνεται υπηρέτης των αναγκών και των πληγών του κάθε πιστού. Εύχεστε, με τη βοήθεια του Θεού, να μην αναζητήσω ποτέ προσωπική ανάπαυση, αλλά τη χαρά της ο διακονίας των αναγκών, των θλίψεων και του πόνου των εικόνων του Θεού, των αδελφών μου. Ο Κύριος δεν σαρκώθηκε μόνο για να υπηρετήσει, αλλά και «δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Στο Άγιο Θυσιαστήριο, όπου ως ιερέας θα προσφέρω την Αναίμακτη Θυσία, καλούμαι να θυσιάζω και την ίδια μου την ύπαρξη υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας. Να θυσιάζω τον χρόνο μου, τις δυνάμεις μου, τα θελήματά μου, ώστε κανένας άνθρωπος που η αγάπη του Θεού τον οδηγεί στην ταπεινότητα μου να μην νιώσει μόνος η αβοήθητος.

Αυτή την ιερή ώρα, η μνήμη στρέφεται αναπόφευκτα στα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας, αναζητώντας τις βαθιές ρίζες και τα πρώτα σκιρτήματα αυτού του θείου πόθου που με αξιώνει σήμερα να στέκομαι προ του Αγίου Θυσιαστηρίου. Δύο σταθμοί, δύο ευλογημένες στιγμές της ζωής μου, υπήρξαν καθοριστικές για να γεννηθεί μέσα μου πνευματική αναζήτηση και η έφεση της αφιέρωσης στον Θεό. Το πρώτο σκίρτημα οφείλεται στην γιαγιά μου Αικατερίνη. Ήταν εκείνη που, με την απλή και ζωντανή της πίστη, με κράτησε από το χέρι και με οδήγησε για πρώτη φορά στο Ιερό Βήμα της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του χωριού μου. Άνοιξε την πόρτα του διακονικού και με ώθησε μέσα λέγοντας, «τώρα μεγάλωσες, ήρθε η ώρα να βοηθήσεις στο ιερό», το βλέμμα της γεμάτο ασφάλεια και σιγουριά δεν μου άφησε περιθώρια αμφισβήτησης. Εκεί, ως μικρό παιδί, αντίκρισα για πρώτη φορά τον ιερέα να λειτουργεί, περιβαλλόμενο από το φως των κανδηλιών και την ευωδία του θυμιάματος. Αυτή η πρώτη, συγκλονιστική εικόνα της Θείας Λατρείας σφράγισε ανεξίτηλα την παιδική μου ψυχή.

Το δεύτερο και καθοριστικό γεγονός συνδέεται άρρηκτα με το σεπτό πρόσωπό σας, Σεβαστέ μου Πατέρα και Δεσπότη. Ήμουν ακόμη μαθητής του Δημοτικού, όταν συμμετείχα σε μια σχολική παράσταση, υποδυόμενος τον "παπά-Φραγκούλη" από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη "Στο Χριστό στο Κάστρο". Τότε, εσείς, ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης και εκπρόσωπος του Γέροντός σας, επισκεφθήκατε το σχολείο μας. Θυμάμαι σαν τώρα, με πόση πατρική στοργή μας πλησιάσατε και ρωτήσατε αν στολίσαμε τα σπίτια μας για τα Χριστούγεννα. Όταν σας απαντήσαμε καταφατικά, ρωτήσατε αν στολίζουμε με τον ίδιο τρόπο και τις εκκλησίες. Στη δική μου αρνητική απάντηση, αποκαλύψατε μια μεγάλη θεολογική αλήθεια, λέγοντας : "Η Εκκλησία, παιδιά μου, δεν έχει ανάγκη από εξωτερικούς στολισμούς. Την Εκκλησία τη στολίζει ο ίδιος ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι και η χάρη του Αγίου Πνεύματος". Και κατακλείσατε τον λόγο σας με μια νουθεσία που έμελλε να χαραχθεί βαθιά μέσα μου: "Έτσι κι εσείς, παιδιά μου, να φροντίζετε πάντοτε για τον εσωτερικό στολισμό της ψυχής σας". Αυτό το απλό αλλά βαθύτατο κήρυγμά σας, Σεβασμιώτατε, υπήρξε η απαρχή της πνευματικής μου αφύπνισης και αναζήτησης. Ο "παπά-Φραγκούλης" που υποδυόμουν τότε ως παιδί, παύει σήμερα να είναι ένας θεατρικός ρόλος και γίνεται, με τις δικές σας τίμιες χείρες, η ισόβια πνευματική μου πραγματικότητα. Σας ευχαριστώ για τις πολλές ευεργεσίες, την ανεξάντλητη υπομονή στα λάθη και τις παραλείψεις μου και κυρίως γιατί καθημερινά με την στάση και την πολιτεία σας, εφαρμόζεται το «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Δοξάζω το όνομα του Τριαδικού Θεού που ανέχεται την ασθένειά μου και με αξιώνει αυτής της τιμής. Ιδιαίτερη και βαθύτατη είναι η ευγνωμοσύνη μου σε εκείνους που υπήρξαν οι οδηγοί και οι στυλοβάτες της πορείας μου. Εκφράζω την βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη της ιδιαίτερης πατρίδας μου, τον πολιό και σεβάσμιο Γέροντάς μας Άγιο Γουμενίσσης κ. Δημήτριο, τον παππού μας, ο οποίος με το πατρικό του ενδιαφέρον, τις σοφές συμβουλές και τις προσευχές του, τη γνησιότητα του χαρακτήρα του και την ειλικρινή του στάση απέναντι στους ανθρώπους, την ζέουσα χάρη του παναγίου πνεύματος που φέρει και το ακαταγώνιστο φρόνημα του, καλλιέργησε στην ψυχή μου τον πρώτο σπόρο της ιερατικής κλίσεως και υπήρξε πάντα λιμάνι πνευματικής αναγέννησης.

Στους ευλογημένους γονείς μου, Νικόλαο και Μαρία, που με έφεραν στον κόσμο, με μεγάλωσαν με ελευθερία, ανιδιοτελή αγάπη, κόπους και θυσίες και αποδέχτηκαν την κλήση μου προσφέροντας το παιδί τους στην Εκκλησία με χαρά και προσευχή.

Στον αγαπημένο μου αδελφό, Αλέξανδρο, που στάθηκε δίπλα μου ως αληθινός συμπαραστάτης, μοιραζόμενος τις αγωνίες και τις ελπίδες μου, αποτελώντας πάντα στήριγμα σε κάθε μου βήμα.

Στις Γερόντισσες Πορφυρία και Αντωνίνη και τις μοναστικές αδελφότητες των ιερών μονών Αναλήψεως του Σωτήρος Σίψας και Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. Οι προσευχές των μοναζουσών, η πνευματική τους στήριξη και η σιωπηλή, αλλά τόσο ισχυρή, πνευματική τους θέρμη, υπήρξαν για μένα πηγή δύναμης και παραμυθίας στις ώρες της πνευματικής προετοιμασίας για τη μεγάλη αυτή ημέρα. Εξαιρέτως ευχαριστώ την Γερόντισσα Πορφυρία για την πολλή αγάπη και το μητρικό ενδιαφέρον στο πρόσωπό μου, κυρίως δε γιατί η παρουσία της στη ζωή μου, αναπαύει τους γονείς μου.

Στους ευλαβείς κληρικούς, τον πιστό λαό και τους συνεργάτες των γραφείων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας. Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για τη θερμή αγκαλιά, την αγάπη και την αποδοχή με την οποία με δεχτήκατε στην τοπική αυτή Εκκλησία. Η δική σας παρουσία με κάνει να νιώθω ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε μια αληθινή πνευματική οικογένεια, την οποία υπόσχομαι να διακονήσω με όλες μου τις δυνάμεις.

Στους σεβαστούς ιερείς, τους εγγύς και τους μακράν, που συνέρρευσαν σήμερα εδώ, συμπροσευχόμενοι και συμπάσχοντες στη δική μου πνευματική χαρά. Η παρουσία σας στο Άγιο Βήμα αποτελεί για μένα ύψιστη τιμή και εγγύηση της εν Χριστώ ενότητας.

Ιδιαίτερη και βαθύτατη είναι η συγκίνησή μου καθώς στρέφω τη σκέψη και την καρδιά μου προς τα αγαπημένα μου πνευματικά αδέλφια, τον Γιάννη, την Αλίκη, τον Σαράντη και τον Παντελή. Στα πρόσωπά σας, αγαπητοί μου, βλέπω και ευχαριστώ εγκαρδίως όλα ανεξαιρέτως τα πνευματικά μου αδέλφια, με τα οποία συμπορευτήκαμε, ανταλλάξαμε πνευματικούς προβληματισμούς και μοιραστήκαμε την κοινή αγάπη για τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Μέσα από εσάς, εκφράζω την άπειρη ευγνωμοσύνη μου προς όλα τα εκλεκτά στελέχη του νεανικού έργου και των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας. Στους ευλογημένους αυτούς χώρους, όπου χτυπά η καρδιά της νεότητας της τοπικής μας Εκκλησίας, αξιώθηκα να ζήσω στιγμές ανεκτίμητες. Σας ευχαριστώ για τη θυσιαστική σας προσφορά, τη διακονία, την αδιάκοπη στήριξη και την ανοχή σας στις ιδιοτροπίες και παραξενιές μου.

Σεβασμιώτατοι, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εικοσιφοίνισσας και της Γουμένισσας, των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, των Αγίων νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, του αγίου εθνοιερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης και του οσίου και θεοφόρου πατρός ημων Γεωργίου του Καρσλίδη, προστάτου και συναντιλήπτορά μου, καθώς και τις ευχές της μακαριστής Γερόντισσας Ακυλίνας και της μακαριστής δούλης του Θεού Μαρίας,

Εύχεσθε, ο Κύριος της Δόξης να με αξιώσει να παραμείνω μέχρι την τελευταία μου αναπνοή ένας πιστός οικονόμος των Μυστηρίων Του, ένας αληθινός διάκονος του λαού Του, που δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει και να θυσιαστεί. Αμήν».

***

Κι εμείς αποκριθήκαμε κατηχώντας τον προσαγόμενο, όπως ρητά και τους περιεστώτας Ιερείς και Διακόνους, αλλά και το φιλόχριστο πλήρωμα μοναζουσών και λαικών, μικρών και μεγάλων, για την δεοντολογία του θεόδεκτου ιερατικού ήθους, για την βασική στοχοθεσία της ιερατικής ταυτότητος και διακονίας, μέσα στο άχραντο μυστήριο της Εκκλησίας.

Αφορμηθήκαμε ειδικά από τον μόλις προεορτασθέντα θεοπτικό προφήτη Μωυσή, τον τιμώμενο προφητο-ιερέα Ζαχαρία και τον τοπικό όσιο Γεώργιο Καρσλίδη, εστιάζοντας στο δίδαγμά τους, στην καταξίωσή τους από την Χριστολογημένη ανακεφαλαίωση, στην οποία καλείται να υπηρετεί και να αποβλέπει κάθε Ιερεύς, αποφεύγοντας ιδιοτέλειες, εκκοσμικεύσεις ή φατριασμούς.

***

Τελέσθηκε η αγία Αναφορά, μεταδόθηκε η αγία Μετάληψη και, πριν το τέλος της θείας Λειτουργίας, ο άγιος Δράμας χειροθέτησε τον π. Γεώργιο αρχιμανδρίτη, προσειπών -ως πνευματικός του πατέρας και των συνεστώτων Ποιμενάρχης- τρεις χαρακτηριστικές υπομνήσεις:

ότι ο Ιερεύς είναι ποιμήν της λογικής ποίμνης, αποδεικνύοντας με την φιλοτιμία του αυτή την λατρευτική του αγάπη προς τον Χριστό μας·

είναι διδάσκαλος και υπηρέτης της εκκλησιαστικής κατηχήσεως, διδαχής και εποικοδομής·

είναι ιερουργός του μυστηρίου της θείας λειτουργίας υπέρ της ενότητος και του αγιασμού του εκκλησιαστικού σώματος με την θεία κοινωνία-ένωσή μας με τον Χριστό.

Υπέμνησε δε προς τον χειροτονούμενο και προς πάντας ότι, χωρίς να είναι εκ των προτέρων σχεδιασμένο, η πρόνοια του Θεού ανεξιχνίαστα κατηύθυνε μέχρι και την επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας, για κείνο το διαθέσιμο Σάββατο, που συνέπεσε με την εορτή του προφήτου και ιερέως της Π.Δ. Ζαχαρίου, πατρός του Τιμίου Προδρόμου. Η εορτή του αγίου Ζαχαρίου ήταν άλλη μια αφορμή για τον χειροτονηθέντα δοξολογική προς τον Θεό, τον οικονομούντα τα πάντα στη ζωή μας. Διότι ο ιερεύς του χωριού του, που τον ανέφερε στην ομιλία του, ονομαζόταν π. Ζαχαρίας και ήταν η πρώτη-πρώτη αγαθή αίσθηση του μικρού τότε Γεωργίου για την ιερατική διακονία στο Άγιο Βήμα.

Εμείς δε, τώρα που το σκεπτόμαστε εκ των υστέρων, θα επιλέγαμε ότι κατά την συναξαριακή και υμνολογική και εορτολογική παράδοση της Εκκλησίας μας ο Ιερεύς που προσδέχθηκε την πανυπέραγνη Μαριάμ, την Παναγία μας, και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων ήταν ο τιμώμενος προφητο-ιερεύς Ζαχαρίας, όπως αυτό εικονίζεται και στην εικόνα των Εισοδίων της Θεοτόκου, στα οποία είναι αφιερωμένος ο Μητροπολιτικός Ναός της Δράμας, ένθα και ετελέσθη η χειροτονία, ανήμερα της εορτής του αγίου Ζαχαρία.

***

Μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας, ο νεοχειροτονηθείς μοίρασε το αντίδωρο και επακολούθησε μεγάλη δεξίωση στην αίθουσα του Μητροπολιτικού Ναού, με μια πολύ όμορφη εκδήλωση με απαγγελία ενός ειδικού ποιητικού συνθεματος για τον χειροτονηθέντα, προβολή μιάς σύντομης ταινίας με την προσφορά του την νεανική-διακονική σε κατασκηνωτικές διοργανώσεις και μερικά αντιπροσωπευτικά τραγούδια από την ειδική καλλιτεχνική ομάδα χορωδών και χειριστών μουσικών οργάνων.

Ακολούθως, οι επισκέπτες από την Παιονία (Άγιο Πέντρο και Πολύκαστρο) μετέβησαν στην Ι.Μ. Αναλήψεως Ταξιαρχών (Σίψας), όπου και προσκύνησαν την Τιμία Κάρα του οσίου Γεωργίου του νέου Ομολογητού. Εμείς και όλοι οι φιλοξενηθέντες στο Επισκοπείο είχαμε μεταβεί αφ᾽ εσπέρας.

Το μεσημέρι προσφέρθηκε σε πολλούς Κληρικούς με τις οικογένειές τους και σε όλους τους πολυπληθείς προσελθόντες από τον Άγιο Πέτρο και το Πολύκαστρο γεύμα και η ευκαιρία αμεσότερης κατά μέρος επικοινωνίας με τον χειροτονηθέντα και χειροθετηθέντα π. Γεώργιο, τον οποίο περιβάλλουμε με τις ευχές και προσευχές μας “εις τελείωσιν ευαρεστήσεως”.

† Ο Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος