Το τόξο των Rafale και ο γεωπολιτικός εγκλωβισμός της Τουρκίας

Αν εξετάσει κανείς προσεκτικά τον χάρτη των χωρών που επιχειρούν ή έχουν επιλέξει το γαλλικό μαχητικό Rafale, διακρίνει ένα σαφές γεωπολιτικό τόξο που εκτείνεται από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδοειρηνικό. Γαλλία, Ελλάδα, Αίγυπτος, Κροατία, Σερβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ινδία και Ινδονησία συνθέτουν έναν άτυπο αλλά υπαρκτό άξονα στρατηγικής και επιχειρησιακής σύγκλισης, με έντονο γαλλικό αποτύπωμα.

Για την Ελλάδα, η απόφαση ένταξης των Rafale στην Πολεμική Αεροπορία δεν περιορίζεται στην ενίσχυση της αεροπορικής υπεροχής στο Αιγαίο. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής συμμαχιών, η οποία ενισχύει τη θέση της χώρας σε περιφερειακό επίπεδο και περιορίζει τα περιθώρια αυτόνομης στρατηγικής κίνησης της Τουρκίας.

Η Άγκυρα βρίσκεται εκτός του προγράμματος F-35, χωρίς πρόσβαση στο Rafale, ενώ το εγχώριο μαχητικό KAAN παραμένει σε πρώιμο αναπτυξιακό στάδιο. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα στρατηγικό κενό στον τομέα της αεροπορικής ισχύος, την ώρα που η τεχνολογική υπεροχή και η διαλειτουργικότητα καθορίζουν τις σύγχρονες ισορροπίες ισχύος.

Το Rafale λειτουργεί πλέον ως κοινός παρονομαστής επιχειρησιακής συνεργασίας, επιτρέποντας κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή τεχνογνωσίας και πολιτική σύγκλιση μεταξύ χωρών με κοινά ή συγκλίνοντα συμφέροντα. Το αποτέλεσμα είναι ένας γεωπολιτικός περιορισμός της Τουρκίας, σε μια περίοδο κατά την οποία η αεροπορική ισχύς αποτελεί κρίσιμο παράγοντα αποτροπής και επιρροής στην ευρύτερη περιοχή.